მანქი

ჩორვენი

სვითი

Zur.Ge

ეკუსი

ქილიფა

ხე-რგიანი

ქეით ალუკარდი

გიო რგა

პიკოლინა

ულისე ოხანაშვილი

მწვანე ვაშლი

ჰექსე

ან ნა

ლეონსიო

ფსიქე

კნუტი

ესეც ასე

დოდკა

როკო

ყვავა

საბუნია

ლანდიშა

სიყვარულოვნა

ვასასი

კატიე

დუდი

ლიტერატორი

ეთნორევაზი

გრინმარი

ადო

თინი

ნოჩურა

გაბო

თემუჩინი

პაწუ

პ.ს. ვისა გული დაგწყდათ ან თვლით, რომ უკეთესი ვარიანტები გაქვთ, კომენტარებში მომწერეთ

დღეს მე და ირინკამ 6-წლიანი მეგობრობის შედეგად დაგროვილი რაღაც-რუღაცები ერთმანეთს ვუთხარით. ასე ვთქვათ, ემოციურად დავიცალეთ. საერთოდ, მეგობრობაში სკანდალის მომწყობი ყოველთვის მე ვარ, რადგანაც მიმაჩნია, რომ პატარ-პატარა გაუგებრობებზე თვალების უსასრულოდ დახუჭვას ყოველთვის სჯობს “სისხლის გამოშვება”. ზუსტად ანალოგიური ხდება ადამიანის ორგანიზმშიც, როცა სისხლს იწმენდს. წარმოიქმნება ახალი, უფრო ჯანსაღი, რაც ორგანიზმსაც ასუფთავებს. აქედან დასკვნა, მეგობრობას “სისხლის გამოშვება” ახანგრძლივებს.

ეშმაკის ბორბალზე ვისხედით. ნება მომცა, ბოლო თვეების განმავლობაში დაგროვილი და მოწოლილი ხმა 50 მეტრის სიმაღლეზე,  დახურულ კაბინაში ერთიანად ამომეფრქვია. ცოტა მომეშვა.

ახლა ისევ ვფიქრობ, რომ შეიძლება, ტენორი გავხდე ან, სულაც, ჩემი ცხოვრება მუსიკას დავუკავშირო. ამაზე აქ ხშირად არ ვწერ, თორემ დილემა სულ მახსენებს თავს: ხატვა, მუსიკა, ჟურნალისტიკა, სტვენა (შოუმენობა ან რამე ეგეთი), მენეჯერობა (პიარი, მედია…). გუშინ, საერთოდ, ბიცოლაჩემმა დამაფიქრა, შენი პროფესიის პიკი რა არისო. მედია მენეჯერი-მეთქი, ვუპასუხე. მაგრამ არის, რო? თვითონაც არ ვიცი, რა ვიქნები მომავალში და საითკენ მივყავარ კიბეს, რომელზეც ახლა ავრბივარ. თუმცა თავს იმით ვიმშვიდებ, რომ ჯერ 23-ის ვარ და ყველაფერი წინ მაქვს, მთავარია, სტაბილური შემოსავალი მქონდეს და დანარჩენს მერეც დავინახავ.

ერთი კი ვიცი: სწავლას უცხოეთში გავაგრძელებ და არა ჟურნალისტიკაზე. ამ სფეროში მეტი არ მჭირდება, დანარჩენი პრაქტიკაა.

ეს კი ბონუსად. ამოიცანით, რომელი რა ადგილია. თუ არ გეზარებათ, რა თქმა უნდა

ერთ მშვენიერ გუშინდელ დღეს მე, ლიტერატორი და მისი მეგობარი (მგონი, ვერიკო ჰქვია. სახელებში სულ ვიჭედები) წავედით კინოთეატრ ამირანში. თავიდან რუსთაველში, ჯიმ ქერის “პინგვინებზე” გვინდოდა, მაგრამ, აფიშების შეცვლასთან ერთად, ჩვენი გეგმებიც შეიცვალა. ასე ამოვყავით თავი “ამირანის” მცირე დარბაზში.

დაიწყო თუ არა, ტომ ჰენქსი გაიჩითა. უკვე ასაკში  შესული, თმაგადანერგილი, მაგრამ მაინც ყოველთვის სულელურად კეთილი. მის გმირს, ლარი კრაუნს, თავის დროზე კოლეჯში არ უსწავლია და სამსახურიდან ამ მიზეზით დაითხოვენ. ვალებში ჩავარდნილი ლარი სახლის ნივთებს გაყიდის და დებილების კოლეჯში სწავლას იწყებს.

სწორედ აქ მუშაობს მასწავლებლად ჯულია რობერტსი, რომლის გმირის სახელი დამავიწყდა. როგორც იქნა, ამ ქალს ასაკის ნატამალი შევატყვე! ნიკაპისა და ღაწვების ფორმა სულ ცოტათი შეცვლია. სხვა მხრივ ისევ ისეთი ყოვლისმომცველად ჰარმონიული ჯულიაა, მთელი მსოფლიო რომ იცნობს. ფილმში ისეთი დეპრესიული და გაუბედურებული სიფათებით გამოდის, რომ ზოგჯერ შეუძლებელია, არ გაგეცინოს. დარბაზში 20-25 კაცი თუ ვისხდებოდით და თითქმის ყველანი ერთად ვრეაგირებდით საჭირო მომენტებზე. ეს იმიტომ, რომ ჯულია ჯულიაა, ტომ ჰენქსი კი ფორესტ გამპი. ეკონომიკის იაპონელი მასწავლებელი და მისი სიცილი ხომ ცალკე მოვლენა იყო :დდდ

შეიძლება, ზოგ კრიტიკოსს არ მოეწონოს ჰენქსი აქაც ფორეს გამპული სიკეთით აღსავსე გმირს რომ ასახიერებს, მაგრამ მე და ჩემს მეგობრებს ძალიან მოგვეწონა. განსაკუთრებით, ლიტერატორს – წინა დეპრესიული ღამის შემდეგ, როცა ევროპარკის ადმინმა თავის გვერდზე გალანძღა.

ამავე ფილმში ლარი გაიცნობს ერთ მოპედიან მოყვარულ გოგონას, მის უცნაურად ეჭვიან ბოიფრენდს და მის მოპედისტ სამეგობროს, რომელიც სახლში “ფენ შუის” ჩაუტარებს და ოთახებს ზედმეტი ხარახურისგან გაუსუფთავებს. რაც შეეხება დეპრესიულ ჯულიას, რომელიც იდიოტებით დაკომპლექტებულ ათკაციან კლასს პრაქტიკულ ორატორულ კომუნიკაციას თუ რაღაც ამდაგვარს უკითხავს, ქმარს გაშორდება. ქალს ყელში ამოუვა პორნოებზე დახამებული ქმრის პრეტენზიები, რომ მის ცოლს დიდი ძუძუები არა აქვს.

ამ ფილმში არის მეგობრობაც, მეზობლობაც, სიყვარულიც, შტერული სიყვარულიც, უაზრო ცხოვრებისგან გამოშტერებულობაც და, რაც ყველაზე მთავარია, ბევრი ბევრი სიკეთე! პირადად მე, სწორედ ამ სიკეთით ავსებული გამოვედი და ეს პოსტიც მისი შედეგია.

ასე და ამგვარად, დასტურ მამიცია, რომ ლარი კრაუნი კეთილი ფილმია და გირჩევთ, ნახოთ

Zurriuss.Ge დიდ მადლობას უხდის ლიტერატორს ბილეთის, ხოლო ვერიკოს – ბატიბუტისა და პეფსის ყიდვისათვის, მათი ვალიდან ვერ ამოვა და მთელი ცხოვრების მანძილზე ემახსოვრება

]]> http://zurriuss.ge/larry-crowne/feed/ 5 http://zurriuss.ge/youll-be-deeply-missed/ http://zurriuss.ge/youll-be-deeply-missed/#comments Wed, 27 Jul 2011 20:09:27 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=6428 Continue reading →]]>

შაბათს ჯიპას რამდენიმე ლექტორი გამოაკლდება. ჩემი საყვარელი და ძალიან საყვარელი ადამიანები/მეგობრები/კოლეგები აშშ-ში მიდიან სასწავლებლად. ეჰ, ისევ ჩვენ ვიკითხოთ, ვინც აქ ვრჩებით, თორემ იმათზე ძალიან მიხარია. უბრალოდ, ყველას გული გვწყდება, რომ მათი სიცილით გულის ჯერება ახლა მხოლოდ ინტერნეტის მეშვეობით მოგვიწევს

ეს ბაი-ბაი ფართი ისტორიას “ფირზე” შემოვუნახე

ანნა, მაიკო, ნინო, თიკო, ყველანი ძალიან გვიყვარხართ იმ ცოდნის, მეგობრობისა და დახმარებისთვის, რაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში გაგვიწიეთ და გვიწევთ ყოველთვის. ძალიან მოგვენატრებით!

პრეზენტაციებზე უკვე აღარ ვნერვიულობ. როცა ტყუილების თქმა არ გიწევს, სანერვიულოც არაფერია

დღეს ბედნიერი დღე მქონდა. არა რიგითი ბედნიერი (მე თითქმის სულ ორი რამ მჭირს: ყოველთვის ნასვამი “ვარ” და ყოველთვის ბედნიერი “ვარ”). აღმოჩნდა, რომ შეიძლება, ზოგჯერ არა თუ გაბედნიერდე, არამედ გაბრწყინდე კიდეც, მაგალითად დღეს!

დიახ, დღეიდან ჟურნალისტიკის მაგისტრის ხარისხს კუთვნილი დიპლომი მაშორებს, რომელსაც ოქტომბერში ავიღებ. ხანდახან მიკვირს, რა ვიცი ამდენი ჟურნალისტიკაში, რომ უკვე მაგისტრი უნდა მერქვას. თუმცა, ბოლო 6 წელიწადს რომ გავიხსენებ, ვხვდები, რომ დაუმსახურებლად არაფერი მიმიღია: თსუ-ში ბაკალავრიატი ზედმეტი 10 კრედიტით დავამთავრე, ჯიპაში კი კარგი ქულები მქონდა. ყველაფერი მარტივია.

მოკლედ, ესეც ჩემი სადიპლომო: პროფესიონალები ჟურნალისტიკასა და სოციალურ მედიაზე

სადიპლომოზე ორნი ვმუშაობდით და მიზნად დავისახეთ, Frontline Georgia-სათვის შეგვექმნა YouTube-ის არხი, სადაც კლუბში მოწვეული სტუმრები ისაუბრებდნენ კონკრეტულად ჩვენ მიერ არჩეულ თემაზე. ვინაიდან ინგლისური ჯგუფი ვართ, ეს პროექტი ინგლისურ ენაზე განვახორციელეთ, თანაც ამით დამატებით აუდიტორიას მოვიზიდავთ. რაც მთავარია, პროექტი სისტემური ხასიათისა იქნება ანუ შემდეგისათვის ავირჩევთ ახალ თემას და Frontline Georgia-ს სტუმრებს მათთან დაკავშირებით გავესაუბრებით. (აქ, წესით, ტრეილერი უნდა დამედო, მაგრამ მუსიკისა და გაბრწყინების ამბავში არ ჩაჯდა).

…შემდეგ იყო “დუბლინი”. ლუდის სმა (მეც დავლიე მთელი ერთი კათხა. 1/3 სიამოვნებით, დანარჩენი – ძალით). ცეკვა. ძალიან ძალიან გამიხარდა, რომ დიპლომის დაცვას იაკუბ გორნიცკი, პოლონელი ჟურნალისტი და ჩემი ძალიან კარგი მეგობარი, დაესწრო. ეს ადამიანი მიყვარს იმიტომ, რომ: ძალიან ჭკვიანია/ნიჭიერია, ძალიან მაგრად ღადაობს და ძალიან ჰგავს ექიმ ჰაუსს.

სხვათა შორის, იაკუბის საქორწილო მოსაწვევის გაფორმების ავტორი ამ სურათზეა გამოსახული

კიდევ რა? ა, ის, რომ დიდი ხნის უნახავი ჯიპელები ვნახე. თითქმის ყველა მუშაობს (ეგეც შენი მაღალი დასაქმება, ოღონდ თვითონ ჯიპა არ ასაქმებს – ეს დაზუსტებისთვის). სანამ უცხოელი არ ჩამოვიდა, ვერა და ვერ მოვახერხეთ თავის მოყრა და ისევ იაკუბმა გაგვაერთიანა. ძალიან მაგარი ტიპია! (ეგ და კიდევ ანა ქეშელაშვილი, ურომლისოდაც ჯიპა, უბრალოდ, არ არსებობს. მალე უცხოეთში მიდის და უმაგისობას, ჯიპაში მისვლისას, ვერ გადავიტან). მგონი, უყვარს საქართველო, ყოველ შემთხვევაში, როცა კი აქეთ მოდის, ეგრევე მე და კიდევ რამდენიმეს გვეხმიანება.

ასე ჩაიარა ჩვენმა სადიპლომომ. ბევრი წვალების შემდეგ ბევრი ვიცინეთ, ვიხალისეთ, დავიღალეთ და წავედი ახლა, თორემ “ჰარის” მე-7 წიგნის ბოლოში ისეთი ამბებია…

დაიკიდეთ ტექსტი, ეს ვიდეოები ყველაზე უკეთ მოგიყვებიან

განსაკუთრებით, ბოლო

Made by დედა

რაღაცნაირად ვარ. არ მსურს, ამ ყველაფერს წუწუნის სახე მივცე, მაგრამ რაც ქუთაისში ვიმყოფები, კიბერ სივრცე ვერდით მიმრჩა.  ალბათ, ემოციური პახმელია მჭირს: ძალიან მაგარი ახალი წლის შემდეგ ძალიან მაგარი ბედობა მქონდა: დიტომ, დათომ, ანიმ, ირინკამ, თეომ, მთვარემ და აბაშამ (ვინც გამომრჩა, კომენტარებში შემახსენოს) ჩემს სახლში სრულლიად მოულოდნელად ერთად მოიყარეს თავი!

ორი დღის განმავლობაში ძალიან მაგრად გავერთე. თავი საშობაო არდადაგებზე მეგობრების გარემოცვაში მყოფი  ჰარი პოტერი მეგონა (მე-4 ნაწილის კითხვას მოვრჩები მალე). თან ყველაფერი სპონტანურად მოხდა. ჯერ დიტომ დამირეკა, ღამე გამათევინეო. ბათუმიდან მოდიოდნენ ეგ და დათო. 1-ში ჩემთან დარჩნენ და ღამის 3 საათამდე “მჯერა-არ მჯერას” თამაშში სიცილით სული გვძვრებოდა. 2 იანვარს კი დანარჩენები გამოჩნდენ ქუთაისში. შევხვდით, ბევრი ვისეირნეთ, ღირსშესანიშნაობები დავათვალიერებინე. აღფრთოვანებულები დარჩნენ. ქუთაისის სახელით მესიამოვნა. მერე ყველანი ჩემს სახლში წამოვედით და მშვენიერი ნახევარი საათი გავატარეთ. მხოლოდ შამპანური ვსვით. არ მინდოდა, ვინმე დამთვრალიყო და მეც სხვა ალკოჰოლი არ მიყვარს. შემდეგ დიტო და დათო თბილისისკენ დაიძრნენ, დანარჩენები კი – თეოს სახლისკენ.

მივაქროლებ ოცნებებში სურვილიდან სურვილამდე ახალ ნაძვის ხეს (c) კორონა

დავრჩი სიხარულისგან გაბრუებული და, რომ მკითხოთ, რას აკეთებო, ვერაფერს გიპასუხებთ. თითქმის მთელი დღეები სახლში სულ მარტო ვარ. კომპიუტერისკენ მხოლოდ ფილმის საყურებლად გავიხედავ. ვისაც “შავი გედი” არ გინახავთ, უკეთეს ფილმს ვერ გირჩევთ. ძალიან მაგარია.

ზურიუსებიც სვამენ

შამპანურის სმისგან სასიმღერო ხმა სულ წამერთვა. სული მიმდის, ისე მიყვარს მისი ფაფუკი ქაფი უზმოზზე, ნამცხვართან ერთად. თუმცა, თუ არ შევეშვი,  კარგა ხანს ვერ ვიმღერებ. არადა მაცივარში სამი გახსნილი ბოთლი კიდევ ტოკავს

მოხუცივით დავდივარ ოთახიდან ოთახში წიგნით ხელში. ნაძვის ხეს ავანთებ და სავარძელი მოკალათებული ვკითხულობ. მერე მეძინება. ხან დედაჩემის, ხან ირაკლის, ხანაც მამაჩემის გამოჩენილი სილუეტი თუ გამაღვიძებს. გავზარმაცდი. არაფერზე მეწერება. იმიტომ, რომ არაფერი ისეთი არ მაწუხებს. სახატავიც არ წამომიღია და მელნიანი კალმით ვცოდვილობ რაღაცას. სტვენასაც გადავეჩვიე (ბოლო 2 კვირაში სამი მეზობელი გარდაიცვალა და ფრთები ვერ გავშალე).

ჯერ არ ვიცი, რას ვაპირებ. ძველით ახალ წლამდე, ალბათ, აქეთ ვიქნები და ვეცდები, რამე სასარგებლო გავუკეთო თავს. ვიმედოვნებ, კიბერ სივრცეში მომხდარ “სასწაულ” ამბებს ნორმალურუი სიხშირით შევიტყობ. დიდი იმედი მაქვს, როცა ჩამოვალ, ისეთივე ენერგიული და დაუზარებელი ვიქნები :ტფუი: :ტფუი:

by Leonsio.GE

ხალხნოოო, ხალხებო:

სანამ პოსტს მივცხებდე, გეტყვით, რომ მსგავსი “შიდა დახასიათებანი” ძალიან და ძალ-ლიან არ მიყვარს. ეს კეტავს წრეს და რაღაც შიდაკორპორატიულ სიტუაციას ქმნის, რისიც პირადად მე წინააღმდეგი ვარ. ამას ისიც დავუმატოთ, რომ ხალხის დიდ ნაწინს “ბლოღერები” რაღაცნაირების ჯგუფი ჰგონია. მერწმუნეთ, კეთილო ადამიანებო: ჩვენც იმავე დოზით გვაქვს შიგ, როგორც თქვენ. უბრალოდ ამას ვაღიარებ(თ) და ვცდილობ(თ), გამოვასწორო(თ). სხვის მაგივრად ნამდვილად ვერ ვისაუბრებ, მაგრამ ვინც მიცნობს, ეცოდინება, რომ მე ყოველთვის ასეთი ვიყავი და ამას ჩემი კლიჩკებიც მოწმობენ: “ტიტანიკა”, “ფენომენა”, “პავაროტი”, “კარუზო”… ამ თემაზე კიდევ მეტი რომ დავწერო, მერე საერთოდ გადავუხვევ და შეიძლება, გავჭედო კიდეც, ასე რომ, საქმე.

აუ, კიდევ ერთიც, რააა: ხალხებო, ეს ბლოგი, ბლოღი თუ ბლიოგი (მეგრული აქცენტით) ისეთივე მოდაა დღეს, როგორც ოდნოები – ერთი წლის წინ და “კასანდრა” – ათი წლის წინ. ყველაფერს გასდის ფერი და მას მოდასაყოლილებიც მიჰყვებიან. მიზეზი, რა თქმა უნდა, “ბლოგინგი მომბეზრდა” ან “ბლოგები გაბანძდა” იქნება. დარჩებიან ისინი, ვისთვისაც ეს არც მოდაა და არც თვითრეალიზაციის წამიერი იმპულსი. არამედ ისინი დარჩებიან, ვისაც საკუთარი აზრის ნორმალურად და საინტერესოდ გადმოცემა შეეძლება, თან ამ აზრს რაღაც ღირებულებაც გააჩნდება. ახლა კი მართლა საქმე.

ლეონსიო – ყველაზე ბიძა ბლოგერი. რა გინდა, რომ მან არ გააკეთოს: ნებისმიერი პონტის გაჩითვიდან დაწყებული, ნებისმიერ საქონელზე 10 ლარის დაკლებით დამთავრებული. ერთ-ერთი უმაგრესი ფოტოგრაფი. ხანდახან მგონია, რომ “ცუდი” ფოტო არასდროს გადაუღია. ლეონსიო ეს არის შუამავალი ჯაზის სამყაროსა და უბრალო მოკვდავებს შორის. აბა, რა გეგონათ ამდენი ჯაზ ლეგენდა რომ ჩამოდის ყოველ წელს? ლეონსიოსაც დიდი წვლილი მიუძღვის ამ საქმეში. მერე რა, რომ ზოგჯერ ტვინს ბურღავს, ხოლო ზოგჯერ კი ძალიან ბურღავს? ჩემი ბურღვის ნიჭის პატრონს მასთან ხმა არ მაქვს ამოსაღები. ასე რომ, ლეონსიო მაგგგ+გგგარი კაცია!

by Leonsio.GE

გვანცა Green – ყველაზე ფსევდოსერიოზულიარადახახისგამხევი ბლოგერი. თუმცა, რაღა ბლოგერი, ამას 5 წელია, ვიცნობ და აქედან პირველი ორი ერთმანეთის გაძლების რეჟიმში გავატარეთ. ახლა ისე გვიყვარს ერთმანეთი, რომ გულის სიღრმეში ორივეს გაგვკვირვებია. გვანცას პოსტები, ძირითადად, ფეისბუკის სტატუსების ზომისაა. შინაარსით კი ძალიან ჩამოჰგავს რაღაც ყელში ამოსულის მიმართ გამოთქმულ პროტესტს. ყოველთვის მჯერა, რომ გვანცას შიგნით (მიღმა, გულის სიღრმეში… რაც გინდათ, ის დაარქვით) არის მინიმუმ ერთი ვუპი გოლდბერგი თავისი ქმედებებითა და იუმორით. გვანც, ძმა ხარ!

by Zurriuss.GE

გოჩაგაბოძე – ჩემი თავის ტკივილი და ნერვების კიბო.  აქვს ტვინის წაღების გასაოცარი ნიჭი! კარგი, ჯანდაბას, არის მეტად ნაკითხი, ძალიან ადვილად შედის კონტაქტში და უყვარს მეგობრების კაფეში წა-პატიჟება. საკმაოდ დაქექილია და, დიდი ინტერესის გამო, ცდილობს, ყველაფერი გაიგოს და იცოდეს. კიდევ თავისებურად წარმოთქვამს “უაააააააუ”-ს და ბოლო დროს მომენატრა ეს დარეხვილი.

ლანდიშა – ადამიანი, რომლისთვისაც შეიქმნა სიტყვა ***.  ამ კეთილმა და წრუწუნასმაგვარმა არსებამ (ხედავთ ალბათ), რომელიც ზარმაციცაა, რაღაცნაირად მოახერხა, რომ ყველაფერ ამით თავი დამაინტერესა. მთელს ბლოგოსფეროში ჩემს ერთ-ერთ უახლოეს მეგობრად ვთვლი, რომელიც მენდობა და ვენდობი. ბევრ საკითხში ვუგებთ ერთმანეთს, ბევრშიც – ვერა, მაგრამ ამას რაიმე სერიოზული პრობლემა ჯერ არ შეუქმნია. ხანდახან რჩევებსაც ვაძლევ ხოლმე და ხანდახან მიჯერებს. ჰო, მართლა, აქვს ღადაობის თვითმყოფადი და უნიკალური უნარი, რომელსაც ბევრი ვერ ხვდება. მე ვხვდები და მიხარია (ბეჰჰჰე)!

დუდი – არ გეგონოთ, რომ სურათისთვის “იქცევა” ასე. რეალობაში არ გინახავთ. გამოუსწორებელი და, მგონი, მარადიული თინეიჯერი. ძალიან ემოციური ტიპია და ზოგი მხოლოდ მშვენიალური გარეგნობის გამო ემეგობრება ან ეპადხოდება. არადა აბსოლუტურად სხვა ტიპია, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს. მე კი ასეთ ადამიანებზე ვიციკლები. ჰოდა ასე გახდა დუდი ჩემი მეგობარი. მგონია კი არა და, დარწმულებული ვარ, მასთან ჩემნაირ ადამიანს არასდროს მოსწყინდება.

ქეით ალუკარდი ანუ ბუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუ – ეს “ბუუუუუუუუუუუუუუუუუუუუ” იმიტომ, რომ ამ ფრინველის სახელს მასზე უკეთ ვერავინ წარმოთქვამს. მეორეც, ჯერ არ შემხვედრია ადამიანი, რომელიც მასზე სასაცილოდ და საყვარლად იცინოდეს. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, გამა-სა-ოგნებელი პიროვნებაა თავისი მოსიყვარულე გულით. ხანდახან ისეთ რამეებს იტყვის, რომ ვერ ვხვდები, გადავიხარხარო თუ გადავეხვიო. არ მიყვარს, როცა სერიოზულია. არ უხდება. მაგრამ, რა თქმა უნდა, ყველანი ადამიანები ვართ და ესეც საჭიროა ჩვენთვის.

by Leonsio.GE

ქეთი – ყველაზე თავბრუდამხვევი ბლოგერი. ქალი შარმი და ვნების ვულკანი. ძალიან მიყვარს და რომ ვიცი, რომ ძალიან ვუყვარვარ, ძალიანძალიან მიყვარდება. ქალური ნიჭი აქვს დაბერტყილი და გადასარევად იცის, რა სად და როდის თქვას. ესეც 5 წელია, მიძლებს. ამ ხნის განმავლობაში რამდენჯერმე სერიოზულადაც შევკამათებულვართ (როგორც ჩემთან ხდება), მაგრამ, ამ წლის მონაცემებით, ყველაფერი გადასარევად გვაქვს. გშურდეთ კიდეც

მარი – სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ, რომ ყველაზე ლამაზი ბლოგერია. მისი გესთ პოსტი კი ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული იყო ჩემს ბლოგზე. მარისაც თსუ-დან ვიცნობ და მისი ხასიათის სიმშვიდით, სულგრძელობითა და გულთბილობით დღემდე აღფრთოვანებული ვრჩები. ყოველი ნახვისას ვხვდები და ვრწმუნდები, რომ მასში არაფერი უნდა შეიცვალოს (გარკვეული თვალსაზრისით), რადგან ბუნებრივად არის ნიჭიერი, რომ ასეთი კეთილი დაიბადა.

by Leonsio.GE

ნიკა უხურგუნაშვილი – ნეპალში უნდა დაბადებულიყო ეს. ამას აქ რა უნდა? არც ევროპაში არ უნდა.  ნიკა აზიის კაცია. გიჟდება ინდოეთსა და მასთან დაკავშირებულ ყველაფერზე. ბუდამ სულგრძელობა სულგრძელად უწყალობა, რასაც საყოველთაო ტოლერანტობით გამოხატავს. უაღრესად საინტერესო პიროვნებაა და ვინაიდან ჩემზე განათლებულია, ავტომატურად ირიცხება ჩემი სანდო მეგობრების სიაში.

მანქი – მოიცათ… რაღაც მოფიქრებული მქონდა და… უბრალოდ, ნახეთ, რა სიცოცხლეა. იმედია, არ ვცდები, თუკი ვიტყვი, რომ 88-იანებიდან ძალიან საინტერესო თაობა წამოვიდა. ადრე ასეთი გარეგნობის მქონეთ ერთი კბილის პასტა ტვინი არ ედოთ თავში და ამას?… მიყვარს სალოს ხასიათი ჩემთან დამთხვევებითა და გან-მთხვევებით. მიყვარს, როგორ იცინის. მიყვარს, როცა “კონტაქტის” თამაშისას ერთმანეთს თითქმის უსიტყვოდ ვუგებთ. მაგრად მიხარია, რომ ასეთი ადამიანი აღმოვაჩინე და რომ არ არის მოსაწყენი. ჩემი ენერგიის ამბავი ხომ იცით? ისიც რაღაც ეგეთია, რომ არ მოგაწყენს და თან საინტერესოდ არ მოგაწყენს. აი ლაიქ მანქი

თინი – ვის ეგონა, გამოვტოვებდი? პრინციპულად მიყვარს იმის გამო, რომ კლასიკური მუსიკა იზიდავს და ვიოლინოზე უკრავს. პრინციპულად მიყვარს მისი იუმორის გამო, რომელზეც დიაფრაგმა მეხევა ხოლმე. პრინციპულად მიყვარს იმის გამო, რომ ხანდახან მიყვარს, როცა ნერვებს ვუშლი. პრინციპულად მიყვარს, რომ მენდობა და ვენდობი. პრინციპულად არა, მაგრამ მიყვარს, რომ ჯექსონზე გიჟდება და არა მერლინ მენსონზე.

ფსიქე – ზოგადად ასეთი უწი-პუწი ხალხი არ მევასება, მაგრამ როცა “უწი-პუწის” მიღმა “უწი-პუწი” კი არა, განათლებული და საყვარელი გოგონა იმალება, რატომაც არა. იმალება იმიტომ, რომ პატარაა. ფსიქე ჩემთვის ხის ძირას ამოსული წითელქუდიანი თერთკოპლებიანი სოკოა, რომლის მოწყვეტაც ძალიან გსურს, მაგრამ ხელი არ გემორჩილება.

სიყვარულოვნა – ეს არის მოზრდილი ფენომენი, რომელიც არღვევს ცაკალელი პუტკუნას კლიშეს ერთი თუ ვინმეს ამოსცხო, მერე ჰოოოო… ჰოდა ამიტომაც მიყვარს. თან, რაც მთავარია, საინტერეოდ აზროვნებს. რომ ვუყურებ, ვოცდები, 15 წლის განმავლობაში როგორ შეიცვალა თაობა, აზროვნების დონე და აღქმის თავისებურება. სიყვარულოვნა ჯიგგარი ბლოგერია თუნდაც იმიტომ, რომ ასეთი სახელი მოუფიქრა თავის თავს

წყარო – სიმპათიური ყმაწვილი, რომელზეც ვერ იტყვი, რომ ჯერ კიდევ ბავშვია. ისეთი ტიპია, რომ თითქოს კარგა ხანია იცნობ და ესმის შენი. მთელი ამ ხნის განმავლობაში, რაც მასთან ვმეგობრობ, არც ერთი შტერული აზრი არ გამიგია, თუნდაც იდეის ან ხუმრობის დონეზე. ხუმრობაც რომ მაღალი დონის აქვს და ამავდროულად ზომიერად სერიოზულია. მგონი, წყარო ყველაზე ზომიერი ბლოგერია და მისი ეკვილიბრიუმი ძალიან მიმზიდველია ადამიანებისმოყვარული მე-სათვის.

დოდკა – ოოო, დოდკა ეს მოვლენაა. რამდენჯერ შემეცვალა მასზე წარმოდგენა. ხან როგორი ტიპი მეგონა და ხან როგორი. ერთ-ერთი, რასაც ძალიან ძალიან ვაფასებ მასში, გულწრფელობაა. ჩემთან მიმართებაში ნამდვილად ასეთია და ვიცი, რომ რაიმე საზიანო არაფერი ამოძრავებს (არც სხვის მიმართ მგონი). გულმხიარულია და მისი საახალხლო მილოცივს მესიჯის ორსიტყვიანი პასუხი “Mpua shen :*” ახლაც შენახული მაქვს. როცა დოდკა სერიოზულდება (ეგრეც ხდება), მასში სენტიმენტალურ ადამიანს ვხედავ, რომელიც ჩვეულებრივი გულწრფელობიდან სასიამოვნო გულწრფელობაში გადადის. რა თქმა უნდა, მისი რაღაც საქციელები არ მომწონს, მაგრამ ვინაიდან მე არ მეხება, არც განვსჯი. რაც მთავარია, დოდკა კეთილია.

ანინა – ოოო… ამ ადამიანს ვერ დავახასიათებ, რადგანაც დღემდე არ ვიცი, ვინ არის. იგი ჩემი მეგობარია ი ნა ეტომ ვსიო. ოდესმე, როცა მასზე წიგნს დავწერ და იგი იმიტომ არ დამახევს თავზე, რომ წიგნი მისი სურათებით იქნება სავსე ან როცა მის პიროვნებას დავხატავ, ალბათ, მერე ვუპასუხებ ამ კითხვას.

და ბოლოს, ბექა – ძმა ხარ, რომ ამ პოსტის დაწერა დამაძალე! თურმე სულ არ ყოფილა ძნელი

… და ბლოგერნო დანარჩენნო: მაპატიეთ, რომ ვეღარ გიხსენიებთ. მაგრად მეძინება და ტვინი არ მემორჩილება. ყვავადან ნასტასიამდე ყველანი ჩემი მეგობრები ხართ და ყველას გარკვეული დოზით “გიყენებთ”. ჰოდა, აბა თქვენ იცით და გამანებეთ ახლა თავი.

]]> http://zurriuss.ge/firend-blogger-tag/feed/ 35