ჩვენ გვიყვარს თქმა, რომ გაგვიმართლა და ღმერთმა ქართველებს შედარებით უსაფრთხო ადგილი მიგვიჩინა დედამიწის ზურგზე. შესაძლოა, ამიტომ ვართ ასეთი დაუდევარნი ბუნების მიმართ: არ გვეშინია მიწისძვრის, ნიაღვრის, ვულკანზე რომ არაფერი ვთქვათ. არ გვეშინია იმიტომ, რომ ხეირიანად არც გამოგვიცდია. მადლობა ღმერთს, არც ტაიფუნებით განებივრებული აშშ ვართ და არც მიწისძვრას მიჩვეული იაპონია. თუმცა შედარებით ნორმალურ გეოლოგიკურ-კლიმატურ ზონაში ცხოვრებამ ცუდი შედეგი გამოიღო: ქართველები სტიქიურ მოვლენებს თითქმის ყოველთვის დაუცველი ვხვდებით და გუშინდელმა ნიაღვარმა ამაში კიდევ ერთხელ დამარწმუნა.

დავიწყოთ მიწისძვრით და გიჩვენებთ ჩვენს ქვეყანაში ბოლო 20 წლის განმავლობაში დაფიქსირებული ყველაზე ძლიერი მიწისძვრების სტატისტიკას. აქ რამდენიმე დღის წინ დედოფლისწყაროში დაფიქსირებული რყევებიც შესულია.

Earthquakes in Georgia on Dipity.

როგორც ხედავთ, ბუნება არც ისე ხშირად და მძლავრად გვარყევს, რომ თავი იაპონიას ან ჩილეს შევადაროთ, მაგრამ არც იმდენად იშვიათად, რომ მოვდუნდეთ და სტიქიური უბედურების თავიდან ასაცილებლად პრევენციულ ზომებს არ მივმართოთ.

ჩემი აზრით, მთავარი პრობლემა აქ საზოგადოებაში იმის გასიგრძეგანებაა, რომ ადამიანი, რაც უნდა უსაფრთხო ადგილას ცხოვრობდეს, იგი მაინც იმყოფება დედამიწის ქერქზე, რომელიც მცოცავია და რომ იგი აუცილებლად გამოიწვევს სტიქიურ უბედურებას. ხოლო ადამიანის ცუდად ჩარევის შემთხვევაში, იგი კიდევ უფრო მალე მოხდება.

ახლა ორიოდ სიტყვით ღვარცოფსა და მეწყერზე მოგითხრობთ, რომლებიც გაცილებით ხშირად გვატყდება თავს და, საოცარია, რომ ამ საკითხშიც ვერ ვერკვევით.

საქართველოს დიდი ნაწილი ნოტიო და წყლიანია, ასე ვთქვათ, წყლითაა გაჟღენთილი, რაც, ნაირნაირი წყაროების გარდა, მეწყრის დიდ საფრთხეს ქმნის. ზოგჯერ ისეთ ადგილებშიც, სადაც მას არავინ მოელის. შარშან რიკოთში მომხდარმა სტიქიურმა უბედურებამ ეს კიდევ ერთხელ დაადასტურა.

რაც შეეხება გუშინდელ წყალდიდობას, ამან ყველაზე მეტად შემზარა, რადგან შეიძლებოდა, სტიქიის ადგილას ვყოფილიყავი.

ყველაზე მეტად ორთაჭალა დაზიანდა. იმ კიოსკში, სადაც გუშინწინ ჟურნალი ვიყიდე, დღეს ნაშალი მასალის გროვა და წყლის გუბეა. დაიღუპა 4 თუ 5 ადამიანი. ჯერ ვერ დავადგინე, რადგან ორივე ციფრს ასახელებენ. დაზარალდა ათობით სახლი, რამდენიმე მათგანი ნაწილობრივ ან სრულიად დაინგრა.

გაგარინის მოედანი

ჩამოიქცა მთის ნაწილიც, რომელმაც ტრანსპორტის მოძრაობა შეაფერხა. ადიდებული მტკვარი, რომლის ზედაპირთან ორთაჭალა სულ რაღაც 1,5 მ-ის სიმაღლეზეა გაშენებული, კალაპოტიდან გადმოვიდა და ავტომობილები წალეკა. ყველაზე მეტად დაზიანდა გულუას მოედანი და გორგასლილს მესამე ჩიხი.

თბილისის ერთ-ერთი დატბორილი გზა

სტიქია შეეხო სასჯელაღსრულების სამინისტროსაც და იქვე მდებარე სხვა ნაგებობებს. მაშველები მთელი დღის განმავლობაში მუშაობდნენ, რომლებსაც ჯარისკაცებიც ეხმარებოდნენ. ჩემი მორიგეობა რომ ყოფილიყო, ახლა მეც იქ ვიქნებოდი და მათთან ერთად მომიწევდა სტიქიისათვის გამკლავება. რაღაცნაირად მინდოდა, გვერდში დავდგომოდი ჩემს ბიჭებს, მაგრამ მარტო მე, თან სახლიდან, თან უამინდობაში, რას გავხდებოდი? თუმცა ძალიან მესიამოვნა, რომ ყველანი ასე ერთსულოვნად მუშაობდნენ, რამაც ბევრი ადამიანის სიცოცხლე იხსნა.

სამაგიეროდ, გამაღიზიანა და გამაცოფა ქართულმა ტელესივრცემ, რადგან წყალდიდობს ამბავს მხოლოდ რეალ TV გადმოსცემდა და ქვეყნის მოსახლეობის ძირითადმა ნაწილმა გუშინ მომხდარის შესახებ დღეს დილით გაიგო:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=PzmdEuIQ46s

უბრალოდ, სირცხვილია, გერქვას “მაუწყებელი” და ფეხზე დაიკიდო ასეთი ამბავი. სამაგიოეროდ, ძალიან იაქტიურეს სოციალური ქსელების მომხმარებლებმა და ამბებს ერთმანეთისგან ვიგებდით.

ჩემ მიერ გადაღებული ხუდადოვის ქუჩა.

http://www.youtube.com/watch?v=R3TAPpRzf-8&feature=youtu.be

სააკაძის მოედნიდან ვახუშტის ხიდისკენ მიმავალი გზა

http://www.myvideo.ge/?video_id=1708444.mp4

ესეც ლიტერატორის მანქანიდან გადაღებული კადრები

http://www.youtube.com/watch?v=w5VV7JC9uc0&feature=share

ყოველივე აქედან გამომდინარე, თქვენვე შეაფასეთ, ვინ როგორ და რამდენად კარგად სასარგებლოდ იმუშავა იმისთვის, რომ ყველას გაეგო სტიქიური უბედუების შესახებ და ადამიანებს ერთმანეთი მოეკითხათ.

რაც შეეხება ზოგად სურათს, მართლა ვიმედოვნებ, რომ ყველა ჩვენგანი ცოტა რამეს მაინც ისწავლის ამ გაკვეთილიდან, რაც შემდეგში, საკუთარი თავის დაზღვევასა და წინდახედულებაში გამოიხატება. თუმცა აქამდე ჯერ კიდევ დიდი და ნანიაღვრალი გზაა.

შენიშვნა: ქვემოთ მოყვანილი ამბები ნამდვილი და საკუთარ თავზე გამოცდილია

ბავშვობის ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი მოგონება არაყით დაღუპული ნაცნობებია, რომელთა მიზეზზეც ჩვენთან ხშირად საუბრობდნენ. მესმოდა წყევლა იმ ადამიანთა მისამართით, ვინც “ის დასაწვავი არაყი” გამოხადა. მაშინ უკვე ვიცოდი, რომ არაყი ყურძნისგან იხდებოდა, თუმცა ვერაფრით გამეგო, რა შუაში იყო თაგვის საწამლავი. ახლა კი მესმის, მაგრამ მაშინ არ ვიცოდი, რომ ფალსიფიცირებულ არაყში თაგვის საწამლავს ურევდნენ.

ამის მერე იყო სოდიანი წყალი, რომელსაც ხან “ბორჯომად” ასაღებდნენ, ხან “საირმედ”. ისიც მახსოვს, ბაზრობაზე ცუდ ყველში კარგ ნაჭრებს დებდნენ და მყიდველებს მათ ასინჯებდნენ. ასე რომ სიყალბეს ჩვენს ქვეყანაში მძლავრი ფესვები აქვს. მეც მისი ნაწილი ვარ, რაგან იმ თაობას განვეკუთვნები, ბაზრობაზე ნაყიდი ნაიკით, ადიდასით და ლივაისით (ლევისს რომ ვეძახით) რომ ვიმოსებოდი. ვატარებდი ნაიკის 10-ლარიან მაისურს და არც ვუფიქრდებოდი, რომ იმავე  ”10-ლარიან” ტანსაცმელს ბექჰემი ან რომელიმე სხვა სპორტსმენი უკეთებდა რეკლამას. ან ეგ რა საკითხავი იყო, როცა მთელი ჩემი სამეზობლოს ბიჭებს ასეთივე მაისურები ეცვათ და ერთად ვხარობდით, რომ ბექჰემივით მაგრები ვართ.

ერთხელ ჩემი ნათესავი ფალსიფიცირებულმა იოგურტმა მოწამლა. სიყალბის სიცუდე პირველად მაშინ გავაცნობიერე. ოჯახში იმდენჯერ გალანძღეს იმ იოგურტის გამომშვები, რომ დიდი ხნის განმავლობაში ყველა იოგურტი ფალსიფიცირებული მეგონა და პირს არ ვაკარებდი. ზოგჯერ ძალიან მომინდებოდა, მაგრამ როცა მოსალოდნელი შედეგი მახსენდებოდა (გაუთავებელი პირღებინება, გადასხმები), სურვილიც მიქრებოდა.

როცა უკვე იმხელა გავხდი, რომ ბაზრობაზე მარტო მიშვებდნენ, ყოველთვის მოსალოდნელზე მეტს ვხარჯავდი, რადგან მერჩივნა, ოჯახში ყოფილიყო ერთი ქილა ჭურჭლის სარეცხი საშუალება (ტანსაცმლის არჩევა მაშინ ჩემი პრეროგატივა არ იყო), რომელიც ცხიმს მართლა აშორებს, ვიდრე ორი და უვარგისი. ამის გამო ხშირად მეჩხუბებოდნენ, რომ ეკონომიური არ ვარ და ძვირიან “ფეირის” ვყიდულობ. ბოლოს მაინც მე ვიმარჯვებდი, რადგან შედეგი სახეზე იყო.

უკვე როცა ჟურნალისტიკაზე ჩავაბარე, რამდენჯერმე მომიხდა ფალსიფიკაციის თემის გაშუქება და მივხვდი, რომ საზოგადოების დიდ ნაწილს ჯერ კიდევ არა თუ არ აინტერესებს, მაგრადაც ჰკიდია ეს საკითხი და ყველაფერს ისევ ფასი განსაზღვრავს. ფასი, რომელმაც ჩემი ოჯახის ნაცნობები დახოცა, რომლის გამოც რამდენიმე ადგილზე გაკერილი მაისური მეცვა და რომლის შემწეობითაც იოგურტს 5 წლის განმავლობაში დასანახად ვერ ვიტანდი.

 ამასობაში გავბლოგერდი კიდეც და ვიდეოპოსტების კეთებაც დავიწყე სხვადასხვა თემაზე. ბუნებრივია, შევეხე ფალსიფიკაციასაც. თავიდან ცოტა საშარო საქმე მეგონა, მაგრამ  ჯერჯერობით არავინ დამმუქრებია. გამიხარდა, რომ ფეისბუკზე შეიქმნა ანტიფალსიფიკაციის გვერდი და ჩემს ვიდეოებსაც რომ მოვკარი თვალი. ეგეც რომ არ იყოს, ამ ფორმით რაღაცნაირად ვცდილობ, დავამტკიცო, რომ მთავარი ფასი კი არა, ხარისხია. სხვათა შორის, სანამ ფალსიფიცირებული ცემენტის ამბავი პოპულარული გახდებოდა,  არ მეგონა, საამშენებლო საშუალებების გაყალბებაც თუ შესაძლებელი იყო.

 პ.ს. აქამდე იმიტომ არ ვწერდი, რომ ახალ სახლში ინტერნეტი არ მქონდა და მთელ დღეებს ვხატავდი. 16-ში კარანტინში მივდივარ და ოქტომბრიდან ისევ მწყობრში ვიქნები

შაბათს ჯიპას რამდენიმე ლექტორი გამოაკლდება. ჩემი საყვარელი და ძალიან საყვარელი ადამიანები/მეგობრები/კოლეგები აშშ-ში მიდიან სასწავლებლად. ეჰ, ისევ ჩვენ ვიკითხოთ, ვინც აქ ვრჩებით, თორემ იმათზე ძალიან მიხარია. უბრალოდ, ყველას გული გვწყდება, რომ მათი სიცილით გულის ჯერება ახლა მხოლოდ ინტერნეტის მეშვეობით მოგვიწევს

ეს ბაი-ბაი ფართი ისტორიას “ფირზე” შემოვუნახე

ანნა, მაიკო, ნინო, თიკო, ყველანი ძალიან გვიყვარხართ იმ ცოდნის, მეგობრობისა და დახმარებისთვის, რაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში გაგვიწიეთ და გვიწევთ ყოველთვის. ძალიან მოგვენატრებით!

არტ გენი 2011 დასრულდა. ზოგისთვის უკვე კარგად ნაცნობი “იგივე პონტები”, სხვებისთვის “ძაან მაგარი” და ჩემნაირებისათვის “ზე საინტერესო” ღონიძიება 1 წლით დაგვემშვიდობა. და მაინც, რატომ მირჩევნია არტ გენის მარად მოუგვარებელი აურზაური და გაუგებრობა სხვა ფესტივალებს?

პასუხი მარტივია: იმიტომ, რომ ჩვენია. ჩვენია ასივე პროცენტით. თუნდაც იმ არეულობით, გაუთავებელი და ზოგჯერ უსამართლო რიგებით, ეთნოგრაფიულისკენ შესქელებული საცობებით და, რა თქმა უნდა, ქართული ფოლკლორით. ეგეთები ვართ და საკუთარ ტრადიციასაც ვინახავთ.

ძალიან მინდოდა, წლევანდელი არტ გენისათვის მიმესწრო და ერთხელ მაინც მომეკრა თვალი. და აჰა, ეს დღეც (კი არა და საღამოც) დადგა. დახურვას დავესწარ. აქვე დიდი მადლობა უნდა ვუთხრა ყველა არტგენელს, რათა ისინი გულით ინახავენ ჩვენს ტრადიციებს და წელიწადში ერთხელ მაინც გვახსენებენ, რანი ვართ. ვფიქრობ, სიტყვა “გაპაპსავება” ყოველთვის არ ნიშნავს მდარეს. მთავარია, რას და როგორ გააპაპსავებ. თუ ქართული კულტურა ჩვენი საზოგადოებისთვის მოდური გახდება, მაშინ, გლობალიზაციის ეპოქაში, ორივე ნაკლები დანაკარგით გადარჩება. ახლა კი ფოტოკოლაჟი:

ზოგადი ხედი

პირველ ფოტოდ რომ მწვადებია, თითო 8 ლარი ღიდა, მაგრამ ნამდვილად ღირდა. ეს კი ჩვენი ტრაპეზის შედეგია.

ამ კეთილი დაღლილი გოგონების ფოტო რომ არ დამედო, არ გამოვიდოდა. პურს ყიდდნენ და ათეოულობით ადამიანისთვის ხელახლა უწევდათ ახსნა, რომ გათავდა და ქალაქიდან ამოაქვთ.

ეს დორიან გრეის გარეგნობის მქონე ბიჭი ჩემი მეგობარია, რომელიც არტ გენის მონაწილეცაა და ერთგვარ მეგზურობას მიწევდა. თუ ქუჩაში ასეთი სიმპათიური ახალგაზრდა ნახოთ, გიორგი დაუძახეთ და ყურადღებას აუცილებლად მოგაქცევთ

სუხიშვილები...

შეიძლება, მე ვარ გოიმი, მაგრამ ქართველი ქალის ცეკვის საიდუმლო მაინც მის გრძელ კაბაში მგონია, როცა მაყურებლისთვის გამოცანად რჩება მოცეკვავეთა სინარნარე და ფეხის მოძრაობა. 1968-ში (თუ არ ვცდები), როცა სუხიშვილები ლა-სკალას სცენაზე გამოვიდნენ, გაოცებული მაყურებლები სწორედ იმან აღაფრთოვანა, რომ ქალებს ფეხებზე არანაირი გორგოლაჭი არ ჰგონიათ მიმაგრებული და რომ ასეთი სინარნარეც მათივე პროფესიონალიზმის ნაწილი იყო. ამიტომ არ ვემხრობი შარვლებს.

არც ადგილები იყო და არც სიმშვიდე. ხალხი მოცეკვავეებთან ერთად გრგვინავდა და ბრავოს გაიძახდა. მე ცოტა ხნით ენაჩაგდებული მივშტერებოდი სანახაობას, მერე მეც ავყვირდი

ვიფიქრე, ამდენ ფოტოსთან ერთად, ბარემ ერთ ვიდეოსაც გადავიღებ-მეთქი და ესეც თქვენი ბისზე ნაცეკვი

სუხიშვილები ნიაზ დიასამიძემ შეცვალა. ხალხი ცოტათი შეთხელდა და ამფითეატრში “ნიაზას” ფანები დარჩნენ.

უნდა გამოვტყდე, რომ აქამდე არ მიყვარდა ნიაზი. ახლა ვხვდები, რატომაც: წესიერად არასდროს მომისმენია. იმ საღამოდან კი ყველაფერი შეიცვალა და მე იგი "ვაღიარე". სასაცილო კი ჩანს, მაგრამ ეს ყველაფერი, რაღაცნაირად, "ჰარი პოტერისადმი" დამოკიდებულებას ჩამოგავს, როცა არ წაგიკითხავს და ისე აკრიტიკებ. მეც, როგორც კი მოვუსმინე, კრიტიკაც შევწყვიტე.

ძალიან მომეწონა ხემიანი ელექტროფანდურის იდეაც, რომელიც ნიაზას თურმე უკვე კარგა ხანია, აქვს. მისი ფრანგული სიმღერებიც მომწონს და მისი ხმა კვაზიმოდოს მახსენებს მიუზიკლ "პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრიდან". მშვენიერი შეგრძნებაა.

სტინგისა არ იყოს, ნიაზის სიმღერებიც თურმე მოსმენილი მქონია, მყვარებია და ავტორი არ მცოდნია. ახლა ვიცი

გასრულდა ესე არტ გენი, ვითა სიზმარი ღამისა,

წაველ, გავსწორდე საწოლზედ, ხვალ საქმის ქმნა მაქვს მრავლისა

დაიკიდეთ ტექსტი, ეს ვიდეოები ყველაზე უკეთ მოგიყვებიან

განსაკუთრებით, ბოლო

დღეს დიდი ხნის ოცნება ავიხდინე და 11 წლის შემდეგ კვლავ ვნახე სათაფლია, სრულიად შეცვლილი და გაუმჯობესებული. სათაფლია ყოველთვის მიყვარდა იმიტომ, რომ დინოზავრები მიყვარდა. იმ დროს, როცა კლასგარეშე ლიტერატურის დანახვა არ მინდოდა, ეგვიპტითა და დინოზავრებით ვიყავი გატაცებული და ენციკლოპედიებში ვიქექებოდი. იქიდან გავიგე სტალაქტიდების, სტალაგმიტებისა და სტალაგნატების შესახებ და შემიყვარდა დედამიწის ეს ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი და ამოუცნობი სამყარო.

როცა სათაფლია პირველად ვნახე, 1996 წლის ივნისი იყო. მაშინ ასე გამოვიყურებოდი და ვიჭყანებოდი…

ის დღე ძალიან კარგად მახსოვს, რადგან პირველად მოგვიწია კლასელებს, სკოლის გარეთ გვეცხოვრა ერთად და სხვა თვალით დაგვენახა ერთმანეთი. ვინ როგორ ჭამდა, როგორ ერთობოდა იმ დროს, როცა არც სკოლის და არც გაკვეთილების ხსენება არ იყო. მაშინ სათაფლია ერთი მოუვლელი ტყე იყო, დინოზავრების ნაკვალევი კი – ერთი ბეტონის მსგავსი დაღმართი, უცნაური სამთითა ანაბეჭდებით. ვისაც სად უნდოდა, იქ შლიდა სუფრას და, რამდენადაც მახსოვს, არც ბუნების დაცვაზე იდებდნენ თავს.

შემდეგ სათაფლია მე-8 კლასში ვნახე. მაშინ საექსკურსიო ჯგუფ “პილიგრიმის” პრეზიდენტი ვიყავი და დროშას დავატარებდი. იმ დღეს ბევრი დავლიეთ და ქუთაისამდე (9 კმ) ფეხით ვიარეთ. სახლში მისვლისას ფეხებს ვეღარ ვგრძნობდი. ა$ღარ მახსოვს, ვნახე თუ არა იმ დღეს ნაკვალევი, თუმცა მღვიმეში ნამდვილად ვიყავი.

გავიდა 10 წელი და ახლა სრული სერიოზულობით, ყოველგვარი გართობის გარეშე მინდოდა ნაკვალევის ნახვა. უკვე საკმაოდ წამეკითხა დინოზავრთა შესახებ, მენახა დოკუმენტური ფილმები და მინდოდა, მცოდნოდა, ზუსტად რა ჯიშის დინოზავრები დადიოდნენ ჩვენს მიწაზე. ყველა დანარჩენი – ვიდეოში: