… ისეთი რიტმებით შეგვაქანა, მეგონა, ვიღაცები გამწარებული სექსაობდნენ. მერე მივხვდი, რომ ასეთი ვიბრაციების გამოწვევა ან ტიტანებს ან ტექტონიკურ ფილებს შეეძლოთ. ვინაიდან პირველი, ჯერჯერობით, ჩვენი ფანტაზიის ნაყოფია, ისევ სეისმური რეალობის წინაშე დავდექით: გვენძრევა!

გვენძრევა ეს ჩვენ, თორემ დედამიწისთვის ეგეთი ხახუნი ზურგის მოფხანაც არ არის. მეტიც, დედამიწის ქერქი მაგ ხახუნით იქმნება. ხოლო, ჩვენ, მოკვდავთ, ზოგს ძილი დაგვიფრთხო, ზოგს ახლობლები გაგვახსენა და ზოგს ბლოგზე საწერი თემა გაგვიჩინა.

მიწისძვრის დროს ჩემიანები ჯერ ისევ გარბიან ხოლმე გარეთ, ვინც ხვდება, რომ ვერ ასწრებს, რომელიმე კარის ზღურბლზე დგება. მე ლოგინიდან ფეხი არ მომიცვლია. მიუხედავად იმისა, რომ კინაღამ ძარღვებში სისხლი გამეყინა, რომელ გაქცევაზე ან კარის ზღურბლზე იყო საუბარი მე-8 სართულზე? ასე, რომ ვიწექი, და კბილებში მოთმინებაგაჩრილი ველოდი ტექტონიკური ფილების სექსუალური თავგადასავლის დასასრულს.

მიწისძვრას დადებითი მხარეც თუ ექნებოდა, აქამდე არ წარმომედგინა. ატყდა რეკვა, ყველამ ყველა მოიკითხა, ფეისბუკი ხომ ნუგეშის ეპიცენტრად გადაიქცა. რაღაც მომენტში კარგია, რომ სტიქიური მოვლენები მაინც რომ გვახსენებს ერთმანეთს და ყველა სხვა საზრუნავი რამდენიმე წუთით მაინც უკანა პლანზე რომ რჩება. ასეა, სანამ არ გვენძრევა, ვერ ვხვდებით, რომ გვენძრევა.

ერთიც და გავალ: ბიძგებმა განმეორება იცის და რაღაცნაირად მიხარია, რომ ერთმანეთს ისევ გავახსენდებით.

ჩემი ფინანსური კრიზისის გამო გადავწყვიტე, ჩემი ბოლო ნახატი “მარიამ სტიუარტი” გავყიდო. ერთ თვეს მოვუნდი მის დახატვას და მაქსიმალურად ვეცადე, სიღრმეებში არ წავსულიყავი, რათა დამთვალიერებლისათვის ზოგიერთი რამ გამოცანად დარჩენილიყო. ამიტომაც “ფარავს” ზოგიერთ დეტალს შოტლანდიური ქსოვილი. ახლა კი მონაცემები:

ზომა: A4-ზე 2-2 სმ-ით პატარა, მასალა: ტუშის პასტები, ფანქრები. ინსპირაცია: გაეტანო დონიცეტის “მარიამ სტიუარტი” (ოპერა), თემურ ჩხეიძის “მარიამ სტიუარტი” (დრამატული სპექტაკლი).
ფასი: 50 GEL

ასე რომ, ვისაც სურვილი გაქვთ, ხელი გაუმართოთ უკანასკნელ კეისარს, კომენტარის სახით თანხმობა მომწერეთ. ღრმადლობა ყველას

უკვე იმდენი ხანი გავიდა, რაც ბოლო პოსტი დავწერე, აღარც ვიცი, მქვია თუ არა ბლოგერი. საერთოდ, რაც ჯარში ვარ, ბევრ რამეში დავწრმუნდი და გადავაფასე. მაგალითად, ის, რომ გულწრფელობა და ნდობა იშვიათად გამოსაყენებელი რამეებია, აქედან გამომდინარე ყველასთან ყველაფრის ლაპარაკი გააქტიურებული ურანის შიშველი ხელებით დაჭერის ტოლფასია.

სიფრთხილე ყველასა და ყველაფრის მიმართ. შეუმჩნეველი სიფრთხილე. ეს გადაარჩენს ადამიანს ამ ცხოვრებაში. საქმეს ასე მივუდგეთ: ცხოვრება შედგება ადამიანთა შორის ურთიერთობებისგან. როცა გაბრაზებული ვამბობთ, ცხოვრებაა ეგეთიო, ეს გაღიზიანება სწორედ იმ ადამიანებითაა გამოწვეული, რომლებთანაც კარგი ურიერთობები არ ჩამოგვიყალიბდა. შესაბამისად, რაც ნაკლები ცუდი ურთიერთობები გვექნება, მით უკეთ “განეწყობა” ყოვლისშემძლე ცხოვრება ჩვენ მიმართ.

სწორედ ცხოვრებამ მასწავლა, ვიყო ფრთხილად, რათა უკან დასაბრუნებელი გზა დამრჩეს. ცირკში თოკებზე გამოკიდებულ აკრობატს პატარა მარყუჟი აზღვევს. ეს იმიტომ, რომ შეცდომა საბედისწეროდ არ დაუჯდეს. რეალურ ცხოვრებაშიც ასე უნდა იყოს – უკან დასახევი გზა შეცდომის გამოსასწორებლად.

ჯერჯერობით აქ გავჩერდები და კიდევ იმას გეტყვით, რომ მეცნიერებმა მეწამულისფერი კიბორჩხალა აღმოაჩინეს

]]> http://zurriuss.ge/life-humans/feed/ 6 http://zurriuss.ge/my-thoughts-4/ http://zurriuss.ge/my-thoughts-4/#comments Sat, 10 Mar 2012 11:22:01 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=7170 Continue reading →]]>

ტვიტერი ჩემი პულსია. ხანდახან თვალს რომ გადავავლებ, ისეთ ჩანიშნულ რამეს ვნახავ, რომელიც ყველაზე მეტად საუბრობს ჩემზე. ასე რომ…

• ხანდახან მგონია, რომ ჩემში წამატებამოხდილი მოხუცი ცხოვრობს, რომელსაც წარსულის აჩრდილები დასდევენ. ასე ვარ ბავშვობიდან. ბებერი ბავშვი ვარ?
• საყვარელი მეგობრების ყოლა ბედნიერებაა, რომელსაც მათი ახლოს არყოფნა აუბედურებს. ამის წერის დროს მე უბედური ვარ და იმის დედასშ, ვისი ბრალიცაა!
• საქართველოში ზოგადად, ბლოგერები პოპულარული, საშუალო განათლების მქონე და ურთიერთში მოზასავე ცხვრების ფარაა, რომელსაც აქეთ-იქით დაათრევენ. ვოტ
• ვისაც ნახატს დაგპირდით და ვერ შეგისრულეთ, გთხოვთ, მაპატიოთ. საკუთარი თავი მეზიზღება, როცა დანაპირებას ვერ ვასრულებ. მადლობა
• არითმია, არითმია, შენთვის გული დამითმია. ვალიდოლი ენის ქვეშ :დჩემში მეზიზღება შიში და სიზარმაცე, სხვებში – გაურკვევლობა! ნურასდროს მომცემთ გაურკვეველ პასუხებს და გაურკვეველ დაპირებებს, თორემ მოგკლავთ
• პაპანაქება ზამთარში ბუზი შეფრინდა ხახაში :დ
• სამი რამ მინდა ამწუთას: დღე-ღამე დიდი იყოს, არ ვიღლებოდე, სულ ვხატავდე. აქედან ახლა სამივე შეუძლებელია :დ
• მომავალი მხოლოდ აწმყოს ფორმაში არსებობს, დანარჩენზე შეგვიძლია, მხოლოდ ვიოცნებოთ (c) მე
• სადღაც რაველის საფორტეპიანო კონცერტსა და ბეთჰოვენის IX სიმფონიას შორის ჩამეძინა მეცოს ყურებისას. დილით ჯარისკაცად უნდა ვიქცე. ცხოვრება რულზ
• კლინიკური სიკვდილი შეკვეთით რომ იყოს, რას გაასწორებდა
• როცა დაღვრემილი წამოიძახებ “რა დავაშავე!”, საკუთარმა ხმამ იქვე უნდა მოგაძახოს “სჯობს, ჩამოთვალო, რა არ დააშავე”
• ამასწინათ ვფიქრობდი, ცხოვრებაა ასეთი აუტანელი თუ ჩვენ, რომლებიც მას ვქმნით? მეზიზღებოდეს ცხოვრება ნიშნავს, მეზიზღებოდეს ადამიანები?
• როცა წევხარ მშვიდად და ვითომ გძინავს და ტვინი არაფრით რომ არ ითიშება, უძილობა ჰქვია თუ რა ჯანდაბა? მაგის გამო მთელი დღე მეძინება
• მართლა ლამაზი და არა ხელოვნურად ტუჩებგაპრუწკული გოგონების ფოტოებს ფეისბუკზე უფრო მეტი ლაიქი უნდა ჰქონდეთ, ვიდრე ჩემსას!
• ოღჩ! ფეისბუკმა 3 დღით დამბლოკა!… აწი აღარ დავდებ ნუდ არტს, ხო კაი… გაღიარე, მარკ! ((
• ახლა დავაფიქსირე, რომ არავინ არაფერს მჩუქნის. ნახატის დახატვას კი მეხვეწებიან. ბებიათქვენის ლობიომ
• ვეძებ ორგანიზატორული ნიჭით დაჯილდოებულ ხელოვნების მოყვარულს, რომ გამოფენა გამაკეთებინოს, სანამ ცოცხალი ვარ. მერე – მკიდია :დდ
•  სულ არ ამგვანებდნენ ეგვიპტელები პორტრეტებს იმ ადამიანებს, მაგრამ მთელი მსოფლიო ადიდებს და რაღა მე მივამგვანო? )
• წამიყვანეთ! დამაბრუნეთ ჩემს თბილ საგიჟეში და დამაბით იმ თბილ ლოგინზე, სადაც არ არსებობს არც ანგარება, არც არაადამიანურობა. იქ მხოლოდ სიგიჟეა
• განა არ მიყვარს დალევა, უბრალოდ, არ მომწონს არაფხიზელი მდგომარეობა. ყველა არაჩემნაირად მოაზროვნესთან ბოდიში
• ჩემს საცხოვრებელს ისეთი თხელი კედლები აქვს, რომ მეზობლისგან სიგარეტის სუნიც შემოდის, ან მე მჭირს ყნოსვითი ჰალუცინაცია :ო
• აუ, ბაზარში როგორ აბოლებდნენ ხალხს: დრაკონის მაგივრად დინოზავრის ფიგურებს აყიდინებდნენ :დ
• საბოლოო ჯამში ხელოვანები მაინც მდიდართა გართობისა და მასების გაოცებისათვის იღვწიან, რადგან ბოლოს სიტყვას მაინც ხალხი ამბობს (c) მე
• იმათზე ვკაიფობ, საქართველოში მაგარი სეროზული ტიპები რომ არიან და უცხოეთში გადაღებულ ფოტოებზე კი თავზე რომ იმხობენ ყველაფერს
• რომ ამბობენ, ჯოჯოხეთში კარგი საზოგადოებააო, დარაგიე მაი: იქ თქვენთვის არავის სცხელა
• ბიძინა ივანიშვილის წინააღმდეგ განწყობილო ერის ნაწილო, ყველა მცდელობა, გარდა იგნორისა, ამ შემთხვევაში მისი პიარია :დ
• ნეტა, როდის მექნება იმხელა თავდაჯერებულობა, რომ კონკურსებში მივიღო მონაწილეობა. ნამდვილი კონკურსი ხომ თავდაჯერებულობით იზომება.

პ.ს. მალე ქართული ბლოგინგის ტენდენციებზე ავლაპარაკდები. ბლოგის იშვიათად წერამ ეს სფერო სხვა თვალით დამანახა

_ ზურა, ვის მოკლავდი?
_ ვის არა, რას.
_ კარგი, რას მოკლავდი?
_ თუ იგი “ვინ” გახდება, მე მას აუცილებლად მოვკლავ. დავჭრი მაინც, რომ აღარ მომეკაროს!
_ ვის, რას?
_ ჩემს შიშს!

_ რატომ? შიში ადამიანს მოსალოდნელი საფრთხისგან იცავს.

_ საფრთხისგან წინდახედულობა და მზადყოფნა იცავს, შიში კი მათი ქვეშაფსია აჩრდილია.

_ რას გრძნობ, როცა გეშინია?

_ იმას, რომ არ ვარსებობ.

_ რა არის შიში?

_ შიში ისეთივე აგონიაა, როგორც უკიდეგანო შიმშილი, ორგაზმი ან სხვა ცხოველური ინსტინქტი. იმ მომენტში მეტს ვერაფერს გრძნობ, რადგან სხეულის ყველა მოლეკულა მხოლოდ ერთი წნეხის ქვეშ ბორგავს. როცა საფრთხე მიდის, ფობიური ორგაზმიც სრულდება. თვალი აგეხილება და გადატანილი სტიქიის შედეგების შეფასებას იწყებ.

_ რა წაგართვა შიშმა?

_ ჩემი შიში თანდაყოლილია. ასე რომ, მას არაფერი წაურთმევია, რადგან არც არაფერი მქონდა.

_ რა არ გქონდა?

_ უფრო საინტერესო, ფერადი, თავგადასავლიანი, რისკიანი და ხიფათიანი ცხოვრება. როცა ხვალინდელ დღეს ზეგ გეგმავ, როცა ტკბები არსებულით და მომავალს მხოლოდ იმედით უყურებ – განჭვრეტა-გაანგარიშების გარეშე, როცა გინდა და შეიძლება, როცა ჩხუბობ, როცა მასწავლებელს სახეში იმ სახაზავს მიაფერთხავ, რომელსაც ორი წუთის წინ ხელებზე მახვილი კუთხით გირტყამდა…

… და არა, როცა გინდა, აკოცო და უკვე მასთან დაშორებაზე გეფიქრება, როცა ცდილობ, უფრო ეგოისტი გახდე და უფრო დამთმობი რომ ხდები, როცა გინდა, გაატრაკო და საკუთარ თავში შესაბამის სიტყვებსა და ემოციებს ვერ პოულობ, როცა გინდა, იყო ძლიერი, მტკიცედ წამოდგები და  ძარღვები ფობიოციტებით გევსება… დიახ, მე არ მქონდა საინტერესო ცხოვრება.

_ ისე ლაპარაკობ, თითქოს მთელი ცხოვრება უკვე გალიე.

_ ჩემი აზრით, ყველამ ასე უნდა ილაპარაკოს, რადგან არავინ იცის, რა წუთს მოკვდება.

_ და მომავალი?
_ მომავალი გაზაფხულის მზით დახეთქილი კოკრებიდან ამოფრქვეული სურნელია, რომელსაც იმ იმედით უნდა უყურო, რომ ამ არომატის, რაც შეიძლება, დიდ ყლუპს ჩაისუნთქავ.

_ შენ რას აპირებ?

_ მეც იმავეს ვაპირებ, რადგან ოპტიმისტი ვარ. თუ შიშს თავი დავაღწიე… სულ დამავიწყდა, შიში სიმსივნეა. არ ვიცი, ჩემი შიში რომელ სტადიაშია და თუ მეტასტაზები არ წასულა, მაშინ მზად ვარ, ვიბრძოლო.

_ ყოველთვის გეშინია?
_ ყოველთვის რომ მეშინოდეს, შარშან ამ დროს მოვკვდებოდი. მაშინ ყველაზე ძალიან შემეშინდა.
_ რისი?
_ ყველა შიში, საბოლოო ჯამში, სიკვდილის შიშამდე დადის.
_ როგორ ახერხებ შიშის დაძლევას.
_ შიშის დაძლევას რომ ვახერხებდე, აღარც შემეშინდებოდა. უბრალოდ, მე მას ვმალავ.
_ სად მალავ?
_ ჩემს ნახატებში

დღეს დილით ის მოხდა, რასაც, უბრალოდ, ვერ წარმოვიდგენდი: ჩემი ცოცხალი ვარსკვლავების კოლექციას უიტნი ჰიუსტონი გამოეცალა. თითქოს, წმინდა ბროლის ფიგურა თაროდან გადმოვარდა და დაიმსხვრა.

ბევრის მსგავსად, უიტნი ჰიუსტონი მეც “პირადი მცველიდან” გავიცანი. წარმოიდგინეთ, ეს დროა, როცა საბჭოთა კავშირი ეს-ესაა დაიშალა და ჰოლივუდური ფილმები უკვე ცენზურის გარეშე იწყებს შემოსვლას. “სავეტსკი” ხალხი კარგად არ იცნობს უცხოურ მუსიკალურ მიმდინარეობას, სცენაზე გამოსვლისა და შესრულების სტილს. ყოველივე ამის ფონზე ეკრანზე ჩნდება ძალიან ლამაზი აფროამერიკელი მომღერალი ქალი და თავის ემოციებს ახალ მსმენელს გადასცემს. დიახ, სწორედ იმ 90-ანებში ვეკითხებოდი ხოლმე ყველას, მოსწონდა თუ არა უიტნი ჰიუსტონი და უკლებლივ ყველა დადებით პასუხს მაძლევდა.

მისი ფანი არასდროს ვყოფილვარ და არც ახლა გავხდები, როგორც დღესდღეობით ხდება. ეს ჩემი ჟანრი არ არის. მიუხედავად ამისა, ყოველთვის მიყვარდა და მეყვარება ეს შემსრულებელი, მისი მომნუსხველი ხმა, არომატული მომხიბვლელობა და დიდი გულწრფელობა, რომელთა შეზავებითაც იგი სცენის დედოფალი გახდა. ასეთი ვერ გახდები, ასეთი უნდა დაიბადო.

ახლა იგი გარდაცვლილია. პოპულარობის ცუდი შედეგის კლასიკური ნიმუში გამოდგა ამ ქალბატონის ცხოვრება. სოციალური მედია “უიტნი ჰიუსტომანიით” ხურს, ისევე, როგორც “ემი უაინჰაუსომანიით” დუღდა გასულ წელს და “მაიკლ ჯექსომანიით” – 2009-ში. ერთ თვეში კი “მგლოვიარეთა” ნახევარსაც აღარ გაახსენდება. ყველაფერი მომავალ შეშფოთებამდე მიწყნდარდება. მე კი მიხარია, რომ ამ მომღერლის აღმოჩენა მისი გარდაცვალების შემდეგ არ მიწევს და რომ მე იგი მუდამ ერთნაირად მეყვარება.

მშვიდობით, უიტნი ჰიუსტონ. შენი ხმა მართლა ყველას მოსწონდა.

როცა ადამიანს რაღაცის კეთება შეგიძლია და არც-თუ ურიგოდ გამოგდის, უნდა ეცადო მისგან სარგებელი მიიღო. ბოლოს და ბოლოს, თავი რაღაცით ხომ უნდა ირჩინო? ასე და ამგვარად, საკუთარი ნახატი გუშინ პირველად გავყიდე.

ხატვაში ფული აქამდეც ამიღია, როცა ილუსტრაციებს მიკვეთავდნენ, თუმცა ეს სხვაა. აქ, უბრალოდ, ხატავ და წინასწარ არაფერი იცი. არც იმაზე ფიქრობ, რა გამოვა და, მით უმეტეს, ვინ იყიდის. შესაბამისად, სულ სხვა შეგრძნებაა, როცა წინასწარ “გამეტებულს” რომ ქმნი და შექმნილს რომ გაიმეტებ. ფული რომ არა, ალბათ, არც გავაჩუქებდი. განა იმიტომ, რომ რაღაც განსაკუთრებულად გამორჩეულია, არამედ იმიტომ, რომ ჩემია და მიყვარს. მიუხედავად ამისა, ნახატის გაყიდვა ტრაგედია სულაც არ არის. პირიქით, ძალიან მაგარი სტიმულია.

“როცა დროს სძინავს” კატიემ რამდენიმე დღის წინ იყიდა ნახატის ფეისბუკზე დადებიდან რამდენიმე წუთში. გუშინ შევხვდი და გადავეცი. ჰო, 40 ლარი ავიღე – ეს რიცხვი არ უნდა დავივიწყო, რომ მახსოვდეს, რა “სტავკით” დაიწყო ჩემი მოღვაწეობა

ხანდახან ნახატებს რომ თვალს გადავავლებ და 20 ნორმალურს რომ ძლივს დავითვლი, გაჩუქების სურვილი მეკარგება. ბოლოს და ბოლოს, თითოეულ მათგანს კვირებს და თვეებს ვანდომებ და ასე უგასამრჯელოდ შეველიო?

მომიტევეთ მეგობრებო, მაგრამ ამიერიდან არანაირი ჩუქება. თუ იყიდით, ამით თქვენც უფრო დააფასებთ და მეც დიდ სტიმულს მომცემთ, რომ უკეთესად ვხატო

ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ უფრო მეტი გავიდა, მაგრამ არც 3 წელია ცოტა. დღეს Zurriuss სამი წლის გახდა და ყველაზე უფერული დაბ. დღე ექნება, როგორც მის ავტორს აქვს ხოლმე.

განვლილ 1 წელზე ძალიან მოკლედ ვიტყვი:

• საკმაოდ აქტიურ ბლოგინგს ვეწეოდი, სანამ ჯარში აღმოვჩნდებოდი. მქონდა მაღალი აქტიურობა, ბევრი გამოხმაურება და, რაც მთავარია, ბევრი პოსტის იდეა.
• დღესდღეობით აქტიურ ბლოგერად ვითვლები, მაგრამ, ზემოხსენებული მიზეზის გამო, ხშირად ვერ ვახერხებ ვერც წერას და ვერც სხვადასხვა ბლოგერული ღონისძიებების დასწრებას. ხან დრო არ მაქვს, ხან ძალა.
• დასასრულისკენ მივექანები? არა, 8 თვეზე ნაკლები დამრჩა და სამხედრო სამსახურსაც მოვრჩები. მანამდე კი ვეცდები, ჩემს ბლოგს სიცოცხლე შევუნარჩუნო.

მენატრება:

• საინტერესო თემების დაჭერა-გაანალიზება დაპოსტვა
• დისკუსიები ჩემს პოსტებზე
• ბლოგების კითხვა და მათთან დისკუსიებში ჩართვა
• ბლოგ სხოდკები
• სხვადასხვა აქციები ბლოგერებისთვის, რომლებშიც აქტიურად ვმონაწილეობდი
• ბლოგერული ცხოვრება, რომელსაც მალე დავიბრუნებ

ესეც ჩემი სულ სულ პირველი პოსტი, რომელიც 2009 წლის ამ დღეს გამოვაქვეყნე. ბლოგები ჯერ კიდევ 2008-ში მქონდა, მაგრამ ჩემი ბლოგერობის დასაწყისად სწორედ ამას მივიჩნევ. ამიტომ დღეს Zurriuss 3 წლის გახდა

პ.ს. როცა აქტიურ ბლოგერულ ცხოვრებას დავუბრუნდები, საკმაოდ ბევრი ნახატი მექნება დაგროვილი, რაც გამოტოვებული ივენთების კომპენსაციად გამომადგება

მაყურებელი ტაშს ყოველთვის რომ დაუკრავს, ეს ადრე ვირწმუნე, მაგრამ თუ ყველგან დაუკრავდა, ეს ამასწინათ დავიჯერე. ტაშის დაკვრა ხომ ერთგვარი გამოსავალია იმ სიტუაციიდან, როცა რამე ვერ გაიგე და არ იმჩნევ. მთავარია, ხომ აფასებ. ჩვენთან სტვენა და “ბუუუ” ზოგადად მიუღებელია, მიუღებელია ამგვარი რადიკალური აზროვნება.

ვერ ვიტყვი, რომ “ბუუუ” ეთიკურია, მაგრამ მისი არსებობა უცხოურ მაყურებელში, როგორც პროტესტის გამოხატვის ფორმა, გარკვეულწილად ქმნის სპექტაკლის პოპულარობის ყველაზე დაბალ დონეს. ჩვენთან ნებისმიერ შემთხვევაში “ჯილდო” ტაშია. ტაშითვე ჩაიარა კიდევ ერთმა სპექტაკლმა რუსთაველის თეატრში, სახელად “შემეხე”.

დიდად არ ვიცნობ ევროპულ თეატრს, მაგრამ ზოგადი წარმოდგენა მაქვს, რომ მაყურებელი დიდი ხანია, დაიღალა ღრმა ფილოსოფიური სპექტაკლებით და სურს, სცენაზე იხილოს რეალური რეალობა ზედმეტი ალეგორიის, სიმბოლიკისა და აზრის გარეშე. თუ “შემეხე” ეს არის, მაშინ, უბრალოდ, არ მომწონებია ეს ჟანრი.

დიახ, მეც დავინახე საკუთარი თავი ამ სპექტაკლში, ისევე, როგორც ყველა სხვამ (ვინც ვერ დაინახა, ან ასექსუალია, ან ეძინა, ან თეატრის ადმინისტრაციას მცირეწლოვანთა შემოშვებისათვის უნდა ვუჩივლოთ). არამგონია, აქ ვინმეს თავისი, თუნდაც ფარული ზრახვები, ფიქრები და ფანტაზიები არ ამოეცნო, გარკვეული ფორმით მაინც. თუმცა მეორეა, ეს ყველაფერი როგორ და რამდენად ხარისხიანი ფორმითაა მოწვდილი.

პირადად მე უფრო ეროტიკულს, მაგრამ უფრო ინტელექტუალურ სპექტაკლს მოველოდი, სადაც ჩახდილ მსახიობსა სიტყვა “ტყნაურზე” გაცინება კულმინაცია არ იქნებოდა. პირიქით, თუ გახდა იყო, ყველა გაშიშვლებულიყო, ვინაიდან ყველა ჩვენგანი, ამა თუ იმ ფორმით, შიშვლები ვართ. მინდოდა, სპექტაკლი უფრო შინაარსიანი ყოფილიყო, რისი გამონათებებსაც მონოლოგები ქმნიდნენ და რაც, ლოგიკურად, ინტიმურ სცენებს უნდა გაეგრძელებინათ, მაგრამ ეს არ მოხდა. თუმცა ისიც შესაძლებელია, რომ ან მე ვერ გავიგე, ან მისგან ზედმეტად დიდი მოლოდინი მქონდა.

მსგავსი შეუსაბამობების გამო სპექტაკლისგან მომეწონა:

• მსგავსი პრეცედენტი, თუ მისი მცდელობა
• ეს გოგონა, უფრო სწორედ, მისი მშვენიერი გარეგნობა. დიდი არტისტიზმით არ გამოირჩეოდა, მაგრამ საყვარელი იყო.

• მსახიობები ზოგადად – ნორმალურად თამაშობდნენ
• ერთ-ერთი მსახიობის მიერ მოყოლილი ანეკდოტი, რომლის გაგონებაზეც იმხელაზე გადავიხარხარე, ხალხმა ჩემკენ მოიხედა
• მსახიობი ვიდეოკამერით უღებდა სურათებს მათ, ვინც მოეწონებოდა. ამ მომენტში მალერის მე-5 სიმფონია ჟღერდა და მეც ინსტინქურად ხელების დირიჟორივით ქნევა დავიწყე. შედეგად, სცენაზე დაყენებულ პროექტორში მეც ავისახე

მოკლედ, ახლა უკვე იცით, რატომ დავუკარი ტაში ამ სპექტაკლს. ვიმედოვნებ, ყველა მაყურებელი, სანამ აპლოდისმენტს შემოცხებს, ცოტათი მაინც დაფიქრდება და გააანალიზებს, რატომ აკეთებს ამას.

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ