ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

ნაწილი II იმიტომ, რომ პირველიც დავწერე ოდესღაც

გაფრთხილება: ამ პოსტში შეიძლება, გადააწყდეთ უწმაწურ სიტყვებს. ბოდიშს ვიხდი თავისუფალი ტონისთვის.

ცხოვრება დედამოტყნულად მექცევა, როცა მართმევს ძალას და ჯანმრთელობას და, რაც მთავარია, მიშხამებს საახალწლო განწყობას, რომელიც ზოგჯერ ერთადერთია, რომელიც მარტოობის დაძლევაში მეხმარება. ქლენძღვობა მჭირს იმიტომ, რომ:

• მახველებს და ყელი მაქვს ჩამშრალი
• მინდა მღერა და, თხელი კედლების გამო, მეზობლებისა მერიდება
• ვოკალის მასწავლებელი მინდა და საამისოდ არც დრო მაქვს და არც ფული
• ჩემ გარდა, ყველას ჰკიდია ჩემი ვოკალი, რომელიც საკუთარი შვილივით მაწუხებს და ნერვებს მიშლის, ამამღერეო. ასე რომ არ იყოს, ჩემდათავად ხმის ამომღეიბის!….
• ვეღარ ვპოსტავ, ძალიან ვიღლები
• საკუთარი თავის მიმართ მომთხოვნი გავხდი, რომ მსუბუქი თემებისთვის ჩემი ბლოგი აღარ შევაწუხო. არც სტატისტიკებს ვამოწმებ და საერთოდ მგონია, რომ ჩემი აზრი თითქმის ყველას ჰკიდია. სექსა და პოლიტიკაზე კი მაინც არ დავწერ, ბოზიშ!
• ჯარის უძილობა და სამსახურის საქმეები ერთად მკლავენ. იმ მსახიობს დავემგვანე, დღეში ორი, სრულიად განსხვავებული როლის თამაში რომ უწევს
• ვერაფრით მოვახერხე Google Maps-ზე ობიექტის დამატება. ვინც იცით, ეგებ მასწავლოთ. დაგიფასდებათ.
• არ ვიცი ფოტოშოფი, ვერ ჩავუჯდები ამ დედაშეცემულ ტუტორიალებს. მე-ზა-რე-ბა! მინდა, ვინმე დამიჯდეს და ამიხსნას, რომ უცებ გავიგო და მერე მე ვიცი!
• ფოტოშოფისა და ქორელის არცოდნის გამო ვერ ვეკარები გამოცემებს, რომ ჩემი იდეები შევთავაზო. არადა იდეებს მართლაც არ ვუჩივი. ამ მხრივ შემოქმედებითი სიმწიფე მაქვს.
• შემოქმედებით სიმწიფეს კი ხელს არ უწყობს ჩემი არეული ძილი და დანარჩენი საქმეები. ასე რომ ხატვას რომ მივუჯდები, ვიღლები და მეძინება. არადა ტვინი მისკდება იდეებით, რომელთა ხორცშესხმას ვერა და ვერ ვასწრებ.
• ვერა და ვერ მოვაბი თავი ჩემს პერსონალურ გამოფენას, რომ ნახატები გავყიდო. არ მიყვარს თვითპიარი, არ შემიძლია! ვინმემ რომ ითავოს ეს საქმე, გენიალურ ნახატს დავუხატავ, რომლითაც მთელი ცხოვრება იამაყებს. ბოლოს და ბოლოს, რომ მოვკვდები, მერე ხომ მაინც დამაფასებს
• წონაში მოვიმატე – ეს ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. ერთი, რომ ზამთარია. მეორე, რომ ადვილად ვიკლებ. მესამე – სექსუალური არასდროს ვყოფილვარ.

აი, სულ ესაა იმ ქლენძღვობათა სია, რომლითაც დღეს ტვინი მოგიტყანით. იმედია, შემდეგ შემოსვლაზე (თუ ასეთი კიდევ იქნება) რამე პოზიტიური დაგხვდებათ

პ.ს. დიდი მადლობა, ვინც ამ ხაზამდე წაიკითხეთ

]]> http://zurriuss.ge/qlenzgvoba-2/feed/ 9 http://zurriuss.ge/the-strangest-new-year/ http://zurriuss.ge/the-strangest-new-year/#comments Sun, 01 Jan 2012 17:31:19 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=7019 Continue reading →]]>

ამ ახალ წელს კიდევ ერხელ დავრწმუნდი, რომ ბავშვივით მიყვარს ეს დღესასწაული და რომ, ალბათ, ასე იქნება მუდამ. მთავარია, 1-2 ყლუპი საშობაო მუსიკა, კარგ რამეებზე ფიქრი და ოცნება.

გილოცავთ დრაკონის 2012 წელს, ჩემს წელს! 

ხვდებით, ალბათ, რას ნიშნავს ჩემთვის, იყო გამორჩეული. ბავშვობიდანვე ამას ჩამჩიჩინებდნენ და მეც მივეჩვიე. ამას დრაკონიც ამართლებს, რადგანაც ერთადერთი ზოდიაქოა, რომელიც ადამიანის ფანტაზიამ შექმნა და მითად აქცია. ჰოდა წელს მე და დრაკონი გავაჯაზებთ. თუ როგორ, ამას გზადაგზა იხილავთ ახლა ახალი წლის ამბები

Have yourself a merry little christmas by Zura Balanchivadze

შარშანდელისა არ იყოს, წელსაც სხვანაირი ახალი წელი მქონდა. ჩემი სტანდარტული სადღესასწაულო გრაფიკი ასეთია: 31 დეკემბერს ვაწყობ ნაძვის ხეს, დედაჩემს ვეხმარები ხაჭაპურების გამოცხობაში, რაც შეშის ღუმლის გახურებაში გამოიხატება, 12-ს რომ 10 უკლია ვბათქაბუთქობთ, მერე სუფრასთან აღვნიშნავთ, მერე კი მორჩენილი შამპანურით ტელიკში საახალწლო რამე-რუმეებს მანამ ვუყურებ, სანამ არ ჩამეძინება.

წელს დრაკონს პავლოვის 42-ში შევხვდი. 31-ში ყველას რაღაცნაირად სახე ჩამოგვტიროდა. ბოლოს და ბოლოს, ახალი წელია (დაახლოებით იმ გამოთქმით, როგორც ამერიკელები ამბობენ “C’mon, it’s Christmas! :O” თავიანთ ფილმებში), როცა ყველამ უნდა დაისვენოს და კარგ ხასიათზე იყოს. ჩვენ საამისოდ არც განწყობა გვქონდა და არც ფული.

დალევა – გამორიცხულია! ბევრს არც იმდენი ჰქონდა წამოღებული, რომ საღამოს მაღაზიიდან რაღაცები გადმოგვეტანა და სუფრა გაგვეწყო, ვალის აღებაც ამ საახალწლოდ არ გვინდოდა. მოხდა ძალიან მაგარი რამ: ერთ-ერთმა თანამშრომელმა თავისი ინიციატივით ისეთი ნაირნაირი რამეები მოგვიტანა, გავოგნდით: ძეხვი, ყველი, მჟავე, პური, ლობიანები, ხაჭაპური… მერე ბიჭებმაც გადარეკეს თავიანთ სახლში და რაღაც-რაღაცები მოატანინეს. საბოლოო ჯამში, არაფრისგან ისეთი მაგარი სუფრა გაიშალა, 10 ჯარისკაცი და ოფიცერი რას ვეყოფოდით! 11-ისკენ კიდევ ერთი ჩვენი ჯარისკაცი, სერჟანტი ტუხა შემოგვიერთდა, რომელსაც, სანამ ნაკერები კარგად შეუხორცდება, დროებით ისვენებს (მოტოციკლის ზედმეტმა სიყვარულმა უქნა ).

თორმეტი საათიც შესრულდა და პავლოვის გამზირი საცხოვრებლებიდან გამოსროლილი ფოიერვერკებით გაჩახჩახდა. ყველანი გარეთ გამოვედით და ერთმანეთს ვულოცავდით. უცებ მართლა ყველას გაგვიხარდა. ბოლოს და ბოლოს, ახალი წელი თავისას შვება და ხმაურიანი შემოჭრით ყველას, სულ ცოტა ხნით მაინც, თავის ჭკუაზე ატარებს. ასე ჩაიარა ახალი წლის შემოსვლის ეიფორიამ. თითქოს, გალიაში ვიყავით დამწვყვდეულები, რადგან ყველაფერი ნებადართული არ გვქონდა. (სასმელი სასტიკად აკრძალული იყო, ისევე, როგორც სხვადასხვა გიჟური გამოხდომა). მიუხედავად ამისა, გვიხაროდა. თუნდაც ის, რომ მშვენიერი სუფრა გავშალეთ, ერთად “გადავიტანეთ” ეს უცნაური მომენტი და ის, რომ მეგობრები ვართ

მერე ბევრი ვილაპარაკეთ, 2:00-ისკენ დავიძინეთ. 6-ზე მორიგეობამ მომიწია სრულიად დაცარიელებულ შენობაში. 10-ისკენ, ჩვეულებისამებრ, შემცვლელი სმენა მოვიდა და სახლებში წამოვედით.

როგორც წინა პოსტში ვიფიქრე, სიტუაცია არც-თუ ისე განვითარდა. ჩემს მეგობარ სოფოს შევეხმიანე და მოვიდა. მაგრად ჩავეხუტე და ბევრი ვკოცნე, რომ ახალი წლის დღეს მხოლოდ ის იყო ჩემთან ერთად. მერე სამი ტენორის საშობაო კონცერტს ვუყურეთ ცოტას და წავიდა. ისევ მარტო დავრჩი. ავდექი და კევინ მაკალესტერივით მარტომ დავიწყე ქალაქში ბოდიალი. ახლა სახლში ვარ და ერთი მეგობრის მოსვლას ველოდები. აღარ მომწონს მარტოობა. რა გასაკვირია, სადაც გაბრწყინებულ ნიუ იორკში მარტოობისგან კევინმაც მოიწყინა, თბილისზე რაღას ვიტყვი.

მოკლედ, ასეთი ახალი წელი მქონდა. საზეიმო განწყობა არ გამნელებია და ჩემი შემდეგი პოსტიც ზუსტად ამაზე იქნება

ასეთი სისწრაფით განვლო ორმა წელმა და ასე დასრულდა ჯიპას ხანა ჩემს ცხოვრებაში. ხანამ, რომელსაც უამრავი ფოტო, სტატია, 11 პოსტი და, დაახლოებით, ორჯერ მეტი ვიდეოპოსტი მივუძღვენი. უკვე ჟურნალისტიკისა და მედიამენეჯმენტის კავკასიის სკოლის მაგისტრი ვარ და მანტია ცხოვრებაში პირველად დამსახურებულად მოვისხი (თუ კეისრისას არ ჩავთვლით:)).

ბოლომდე მაინც ვერ გადმოვცემ სათქმელს. იმიტომ, რომ ჯიპას თითქმის ყოველი წუთი მახსოვს. ყოველივე ამის შემდეგ კი ძნელია, უკანმოუხედავად განაგრძო გზა ცხოვრების აღმართზე. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ყოველთვის ვბრუნდები იქ, საიდანაც დავიწყე. ასე იყო სკოლაში, თსუ-ში და ასე იქნება ახლაც.

რეალურად, რა მომცა ჯიპამ?

• საკუთარ თავში დარწმუნებულობა, რომლის ნაკლებობის შიშიც ყოველთვის მქონდა
• სასარგებლო ცოდნა და გამოცდილება ჩემი კომპეტენციის სფეროში
• ორგანიზებულობა ამ სიტყვის ფართო გაგებით
• ბევრი საინტერესო უცხოელი კოლეგა და ნაცნობთა ფართო წრე
• ენობრივი ბარიერის გადალახვა (ინგლისური)
• გართობის ჩემთვის აქამდე უპრეცედენტო საშუალება

რა მომენატრება მასში?

• ლექციები, რადგან, ზოგადად, სწავლა მომენატრა უკვე
• უცხოელი ლექტორები, რომლებიც სამუშაო დღეებში საქმეს 100 პროცენტით მოითხოვენ, ხოლო შაბათ-კვირას შენთან ერთად წრუპავენ ლუდს პეროვის/ქიაჩელის რომელიმე პაბში
• შენობა, რომელიც, კვირის გარდა, მუდამ ღიაა ჩვენთვის: შედი, წაიმუშავე, გამოდი
• კაფე – თავისი აურზაურით
• შეხვედრები საინტერესო სტუმრებთან, რომლებსაც, შეიძლება, ისე ვერც ვერასოდეს გადააწყდე
• საახალწლო გართობა

ძალიან ლაკონიური ვარ, რადგან ბევრ ბოდიალს მირჩევნია, მოკლედ ვთქვა ჩემი სათქმელი და მადლობა გადავუხადო უკლებლივ ყველა ადამიანს, ვისი სახელიც ჯიპას უკავშირდება. თქვენ ჩემი ცხოვრების ძალიან ძალიან ძალიან ბედნიერი მოგონება შექმენით

ახლა კი პოსტები, რომლებითაც ჯიპა ჩემს ბლოგს შემორჩა:

• გასეირნება Radisson–ის მე–18 და მე–19 სართულებზე

• “ბოდიში” სოფოს

• ჩუმად იყავი და ყველაფერი თავისით მოხდებაო

• Three In GIPA 

• ასე გაილია ბედნიერი ორი კვირაც

• GIPA შახტახტზე

• მსოფლიო პრესის თავისუფლების დღე ჯიპაში 

• არჩევნების შიდასამზარეულო

• მოკრძალებული ჰელოუ, მე ვარ სტუდენტების ომბუდსმენი 

• ერთი დღე განათლების კვირეულიდან 

• ძალიან მოგვენატრებით 

პ.ს. ვინაიდან და რადგანაც ახალ წელს ჯარში პოსტზე დგომისას ვხვდები, წინასწარ გილოცავთ და ბედნიერებას გისურვებთ. ამ თემასთან დაკავშირებით კი შემდეგ პოსტში გაკაიფებთ

ჩემი ახალი, "მზა" ნაძვის ხე

შობა-ახალი წელი საკუთარ დაბადების დღეზე მეტად რომ მიყვარს, დიდი ხნის წინ მივხვდი. ჯერ არ მახსოვს, ახალი წლის ბავშვური სიხარული გამნელებოდეს. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც 5, 10 თუ 15 წლის წინ. თვითონ ვრთავ ნაძვის ხეს, ვმღერი საშობაო სიმღერებს და ახალი წლის ღამეს ვისვრი მაშხალებს. ახალ წელს ყოველთვის შინ ვხვდები (შარშანდელი ბედნიერი გამონაკლისი იყო), წელს კი ყველაფერი სხვაგვარად იქნება!

როგორ იწყება ჩემი 2012 წელი:

• ახალ წელს ჯარში, სავარაუდოდ, პოსტზე დგომისას შევხვდები
• ახალ წელს პირველად  ვხვდები თბილისში
• ახალ წელს, როცა სახლში ღამენათევი დავბრუნდები, არავინ დამხვდება. ჩემი ძმა ქუთაისში იქნება
• ახალ წელს ვერ გავაწყობ ნაძვის ხეს, რადგან უკვე გაწყობილი პატარა ნაძვის ხე მაქვს
• ახალ წელს, ალბათ, დავლევ თაფლიან-ლიმნიან ვარდის ჩაის, შევჭამ რაიმე სამარხვოს, მერე გამოვრთავ მობილურ ტელეფონს, მივწვები და დავიძინებ
• ახალ წელს, როცა შუადღის ძილიდან გამოვძვრები, ჩავრთავ ტელეფონს, გავხსნი ლეპტოპს, ვეღარ ავუვალ საახალწლო მილოცვებს, ლეპტოპს დავხურავ
• ახალ წელს მოვიცვამ პალტოს, კაშნეს, ქუდს, ხელთათმანებს, გავალ უკვე ჩამობნელებულ გარეთ-ში და ერთდღიან შვებულებაზე გასულ ქალაქს მარტო დავათვალიერებ, რა თქმა უნდა, “მარტო სახლში“-ს საუნდტრეკების ფონზე. თუ მელანქოლიამ  გადამძლია, რომელიმე დიდ ნაძვის (მაგრამ მახინჯ) ხესთან მივალ და რამეს ჩავიფიქრებ.
• ახალ წელს, როცა ბოდიალს მოვრჩები, სახლში დავბრუნდები, ცოტას წავხატავ, რამეს ვუყურებ და კვლავ დავიძინებ.

თუმცა ყველაფერი, შესაძლოა, სხვანაირად განვითარდეს. მაგრამ, როგორც არ უნდა მოხდეს, მე მაინც მადლიერი ვიქნები, რადგან თითოეული დღე რაღაც ახალს მასწავლის. მთავარია, თვალი კარგად მიმოვავლო გარემოს და აუცილებლად ვიპოვი იმ დღის სახელმძღვანელოს, გადაშლილს შესაბამის გვერდზე.

პ.ს. საშობაო მუსიკა რომ დამედო, ძალიან მელანქოლიური პოსტი გამოვიდოდა, არადა სულაც არ მომიწყენია. ასე რომ, თამთა ცხვიტავა ვარჩიე. ჰო, მართლა, დღეს მის დახურულ კონცერტზე მივდივარ და ახალ წლამდე შთაბეჭდილებებსაც გიამბობთ

ოჯახი – ქართული ტრადიციის განუყოფელი ნაწილი, სიწმინდე, სისპეტაკე და ადამიანის ზნეობის განმსაზღვრელი მთავარი კოეფიციენტი. თუ ოჯახი არ გივარგა, რაც უნდა წარმატებული და სასახელო გაიზარდო, ვიღაც მაინც ღვარძლიანად ჩაიბუტბუტებს, მაგის ოჯახი კი ვიცი, რაც არისო.  კარგი ოჯახიშვილობა კი შლეიფივით მოგყვება და ხშირად ისე გიცავს ეჭვიანი თვალისგან, როგორც ქოლგეითი – კარიესისაგან (ერთხელაც იქნება, პროდაქტ პლეისმენტში ფულს მოვთხოვ. ბოლოს და ბოლოს, მე-10 კლასიდან მარტო ამით ვიხეხავ).  ჰოდა, როდესაც ასეთ (ანუ კარგ) ოჯახში სტუმარი მოვა, სად უნდა იყვნენ ამ დროს პატარები?

რაც თავი მახსოვს, სულ ვხატავ. მე-4 კლასში ვიგრძენი, რომ გონება გამეხსნა და ფლომასტერებით მივცხებდი ხოლმე. ასე ივსებოდა სახატავი რვეულები ძეგლების ჩანახატებით, მეფეების პორტრეტებით და წყალქვეშიდან დანახული მოცურავე გედის სურათებით. ამას იმიტომ ვყვები, რომ სტუმრების მოსვლისას მამაჩემი ჩემი ნამოქმედარის გამოფენას აწყობდა ხოლმე. თვალწინ მიდგას ის მომენტი, როცა ერთ ოთახში გამალებული ვხატავ, მეორეში კი სუფრაა გაშლილი და წუთი-წუთზე ველოდები, როდის მიხმობენ ჩემივე ნახაებიანად. მეც საუკეთესოებს გადავარჩევ და მორიდებულად შევდივარ. რამდენიმე წუთში გაოცებული (არ ვიცი, რამდენად) ბიძები ქებითა და სადღეგრძელოებით მავსებენ. მერე მამაჩემიც თვალით მანიშნებს გადიო და ჩემი წარმოდგენაც სრულდება.

მე-7 კლასში გიტარის შესწავლა დავიწყე და მალე სუფრაზე ჩემი დასწრება გახანგრძლივდა. მორიდებული დავჯდებოდი, თითებს სიმებზე ვაჩხაკუნებდი და ვმღეროდი. თან თვალს მაყურებლებისკენ ვაპარებდი და მეცინებოდა, ზოგი აზრზეც რომ არ იყო, რატომ მოსწონდა ჩემი ნამღერი. მამაჩემს კი, რა თქმა უნდა, ყველაზე ნასიამოვნები მაგრამ მკაცრი სახე ჰქონდა. ძაანაც უსწორდებოდა, რომ შვილით თავის მოწონება შეეძლო, მაგრამ, აპაპაპ, ამას როგორ მაგრძნობინებდა! მერე წავიდოდა თხოვნები, ახლა ეს დაგვიკარიო. მეც, თუკი დამუშავებული მქონდა, ეგრევე ვუსრულებდი, თუ არა და ზრდილობიანი უარით ვტოვებდი ოთახ-არენას. აქვე იმასაც ვიტყვი, რომ ჩემი უმცროსი ძმა კარატეზე დადიოდა და სტუმრებს შესაბამისი ილეთებით “აოცებდა”.

აი, სულ ეს იყო ჩვენი “მოღვაწეობა”, ოდეს სტუმარი მოვიდოდა. გვიხაროდა, საკუთარი შესაძლებლობების გამოვლენის საშუალებას რომ გვაძლევდნენ, რითაც მერე კმაყოფილები მივწვებოდით დასაძინებლად. ცხოვრება მშვენიერია და აბა ჰე…

მოიცა, მოიცა!

ანუ გამოდის, რომ ვისაც ცეკვა-თამაშის ნიჭი არ გააჩნია, სტუმრებთან თავი არ უნდა გამოაყოფინონ? ვერ ვხვდები ხოლმე იმ ოჯახების ლოგიკას, სტუმრის მოსვლასთან ერთად ბავშვს რომ გადამალავენ. სცხვენიათ? მაშინ მშობლები ყოფილან დამნაშავე შვილის ცუდ აღზრდაში. ერთმა ისიც კი მითხრა, ჩემს შვილს ისე გავზრდი, რომ, სანამ მე არ ვეტყვი, სტუმარს თვალით არ დაენახოსო. ბავშვი ბავშვია და  ყოველთვის უხარია ყურადღების ცენტრში ყოფნა და სტუმრების წინაშე თავის მოწონება. სტუმარი კი, თუ ბავშვის სიცელქეს ოჯახის მინუსად ჩათვლის, მეორედ შემოსაშვები არ არის. აქედან გამომდინარე, სად არის ბავშვის ადგილი, როცა ოჯახში სტუმარი მოვა?

უკვე კარგად განათებული სუსხიანი დილა იყო, როდესაც ჩიტი ასფალტზე დავარდა, ფრთები გაასავსავა და სამუდამოდ დაკეცა.

მე ვდარაჯობ დილას.

როცა წამოწოლილს ფხიზელ ძილში ჩამესმის საკუთარი გვარი, ეს პოსტზე გასვლის ნიშანია.

გარეთ ცივა. ყინავს.

“ბალანჩივაძე!” _ ჩურჩულით მესმის ჩემი გვარის ძახილი. ხმას არ ვიღებ, – “ბალაჩივაძე!” _ ისევ ჩურჩულით იმეორებს ხმა. ახლა ვპასუხობ. თუმცა პირველი დაძახებაც კარგად გავიგონე. უბრალოდ, მრცხვენია, რომ ფხიზელი ძილი მაქვს და ყველაფერი მესმის. ჩემზე რომ საუბრობენ, ისიც.

ტანსაცმელს ვისწორებ. არაფერი გამიხდია. ასე ვიცავ თერმობალანსს.

გათოშილ მორიგეს ვცვლი. რაციას ვიმაგრებ. მალე გათენდება.

მხოლოდ მეეზოვეთა ცოცხების შრიალი ისმის. მანქანები არ ჩანან.

გამელოტებული ჭადრები ვერავერს გრძნობენ. მათ ტოტებზე ჰკიდიათ, რომ ტრასაზე უთავსახურო ორმოში უკვე ოცდამეათე მანქანამ მიიმტვრია ბორბალი, რომ ჭის თავთან დადგმულ გამაფრთხილებელ ნიშანს კიდევ სამი სხვა მანქანა დაეჯახა და რომ იმ დღეს ერთი უბრალო ჩიტი სიცივისგან გაიყინა.

მე ვდარაჯობ დილას. პირველ სინათლესაც მე ვხედავ. ლამპიონებიც ჩემ თვალწინ ქრებიან.

მე ვდარაჯობ დილას, მაგრამ განა ვიცავ.

მე ჟურნალისტი ვარ. განათლებით მაინც, პროფესიით მაინც. ბოლოსდაბოლოს, 6 წელი ჟურნალისტური მიუკერძოებლობის თეორიულ შესწავლას მაინც შევალიე. დიდი გამოცდილებით ვერ დავიკვეხნი, თუმცა რამდენიმე ძალიან საინტერესო და მრავლისმომცემ უცხოელ პარტნიორთან მომიხდა მუშაობა და ჩვევების დახვეწა. დღესდღეობით, გასაგებ მიზეზთა გამო, აქტიურ ჟურნალისტიკას გამოვეთიშე და ვცდილობ, შეძლებისდაგვარად დავაკვირდე იმ ტენდენციებს, რომლებიც დღევანდელ მედიასივრცეშია.

1. რა ტენდენცი-ებ-ზე უნდა ვისაუბრო, როცა მხოლოდ ერთი მიმართულება არსებობს, ისიც ლაყე?
2. რომელი მედიასივრცეს უნდა ჰქონდეს საზოგადოებაში ამხელა სივრცე, როდესაც ტელეჟურნალისტი რესპონდენტის ინტერვიუს ჩაწერისას, კითხვის დასმის ნაცვლად, ეუბნება: “ილაპარაკეთ”?
3. რომელ ჟურნალისტიკაზეა ლაპარაკი, როცა საზოგადოების მოდარაჯე ძაღლები (watchdog) ბევრი ფერებისა და ლაქუცისაგან გააძუკნავეს?
4. რომელ სამართალზეა ლაპარაკი, როდესაც მოდელირებული ბედნიერებისაგან გამოლაყებული ჟურნალისტები უკადრისობენ ინტერვიუს მათთვის არახელსაყრელ პირობებში აღებას?
5. რომელ პროფესიონალიზმზე უნდა ვიმსჯელოთ, როცა არ არსებობს ელემენტარული კოლეგიალობა და საკუთარი, ასე საპასუხისმგებლო, საქმისადმი პატივისცემა?
6. რომელ ტუალეტის ურნაში მოისროლეს ჟურნალისტური ეთიკა და პროფესიონალიზმი, როცა რესპონდენტებზე დაბოღმილი ჟურნალისტები თითქმის მაგიდაზე დჟვამენ, აქაო და ზუსტად ანალოგიურად იქცევა ჩვენი რესპონდენტიო.
7. დაბოლოს, ლაყე კვერცხი იჭმება?

პ.ს. მე არ შევჭამდი, რადგანაც სილაყე გადამდებია.

დღე, ღამე, ძილი, უძილობა, ცხადი, ფანტაზია, რეალობა, ჩანახატი… ყველაფერი ერთმანეთშია არეული. მეტროს გაჩერებაზე მდგარს ხანდახან მგონია, რომ ჩემ მიერ დახატული მატარებელი გამოივლის ან ვგრძნობ, როგორ ვბანაობ ავატარების ტბაში, როცა თბილ ლოგინში ვწვები…

Suo Gan by zurriuss

* * *

Ночь, улица, фонарь, аптека,
Бессмысленный и тусклый свет.
Живи еще хоть четверть века -
Все будет так. Исхода нет.

Умрешь - начнешь опять сначала
И повторится все, как встарь:
Ночь, ледяная рябь канала,
Аптека, улица, фонарь.

1. ბიძინამ მაგარი მანევრები ჩაატარა და რამდენიმე უხერხული კითხვისგან თავი მოხერხებულად დაიძვრინა (+ უხეშ ძალასაც არ მოერიდა მიკროფონის წართმევინების სახით)
2. თავზე ხელის გადასმას და დადგმულ-გამზადებულ ნიუსებს მიჩვეული ზოგიერთი ჟურნალისტები გამო*ლევდნენ და პანიკაში ჩაცვივდნენ, რადგან არ/აღარ აქვთ ფორსმაჟორულ რესპონდენტებთან ურთიერთობის გამოცდილება (საზოგადოებრივის, იმედის, რუსთავი 2-ის ჟურნალისტები)
3. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟურნალისტები
4. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟოპალეზი ჟურნალისტები, რომლებმაც ფული იყნოსეს და საჩქაროდ გამოიბან-ამოივაზელინეს უკანალები
5. გაიტანეთ ტრიპოლსკი!
6. ტაბულა, ნეტგაზეთი და კიდევ რამდენიმე: ყოჩაღ!
7. მატჩი საკუთარ მოედანზე ბიძინას გამარჯვებით დასრულდა