… ისეთი რიტმებით შეგვაქანა, მეგონა, ვიღაცები გამწარებული სექსაობდნენ. მერე მივხვდი, რომ ასეთი ვიბრაციების გამოწვევა ან ტიტანებს ან ტექტონიკურ ფილებს შეეძლოთ. ვინაიდან პირველი, ჯერჯერობით, ჩვენი ფანტაზიის ნაყოფია, ისევ სეისმური რეალობის წინაშე დავდექით: გვენძრევა!

გვენძრევა ეს ჩვენ, თორემ დედამიწისთვის ეგეთი ხახუნი ზურგის მოფხანაც არ არის. მეტიც, დედამიწის ქერქი მაგ ხახუნით იქმნება. ხოლო, ჩვენ, მოკვდავთ, ზოგს ძილი დაგვიფრთხო, ზოგს ახლობლები გაგვახსენა და ზოგს ბლოგზე საწერი თემა გაგვიჩინა.

მიწისძვრის დროს ჩემიანები ჯერ ისევ გარბიან ხოლმე გარეთ, ვინც ხვდება, რომ ვერ ასწრებს, რომელიმე კარის ზღურბლზე დგება. მე ლოგინიდან ფეხი არ მომიცვლია. მიუხედავად იმისა, რომ კინაღამ ძარღვებში სისხლი გამეყინა, რომელ გაქცევაზე ან კარის ზღურბლზე იყო საუბარი მე-8 სართულზე? ასე, რომ ვიწექი, და კბილებში მოთმინებაგაჩრილი ველოდი ტექტონიკური ფილების სექსუალური თავგადასავლის დასასრულს.

მიწისძვრას დადებითი მხარეც თუ ექნებოდა, აქამდე არ წარმომედგინა. ატყდა რეკვა, ყველამ ყველა მოიკითხა, ფეისბუკი ხომ ნუგეშის ეპიცენტრად გადაიქცა. რაღაც მომენტში კარგია, რომ სტიქიური მოვლენები მაინც რომ გვახსენებს ერთმანეთს და ყველა სხვა საზრუნავი რამდენიმე წუთით მაინც უკანა პლანზე რომ რჩება. ასეა, სანამ არ გვენძრევა, ვერ ვხვდებით, რომ გვენძრევა.

ერთიც და გავალ: ბიძგებმა განმეორება იცის და რაღაცნაირად მიხარია, რომ ერთმანეთს ისევ გავახსენდებით.

უკვე იმდენი ხანი გავიდა, რაც ბოლო პოსტი დავწერე, აღარც ვიცი, მქვია თუ არა ბლოგერი. საერთოდ, რაც ჯარში ვარ, ბევრ რამეში დავწრმუნდი და გადავაფასე. მაგალითად, ის, რომ გულწრფელობა და ნდობა იშვიათად გამოსაყენებელი რამეებია, აქედან გამომდინარე ყველასთან ყველაფრის ლაპარაკი გააქტიურებული ურანის შიშველი ხელებით დაჭერის ტოლფასია.

სიფრთხილე ყველასა და ყველაფრის მიმართ. შეუმჩნეველი სიფრთხილე. ეს გადაარჩენს ადამიანს ამ ცხოვრებაში. საქმეს ასე მივუდგეთ: ცხოვრება შედგება ადამიანთა შორის ურთიერთობებისგან. როცა გაბრაზებული ვამბობთ, ცხოვრებაა ეგეთიო, ეს გაღიზიანება სწორედ იმ ადამიანებითაა გამოწვეული, რომლებთანაც კარგი ურიერთობები არ ჩამოგვიყალიბდა. შესაბამისად, რაც ნაკლები ცუდი ურთიერთობები გვექნება, მით უკეთ “განეწყობა” ყოვლისშემძლე ცხოვრება ჩვენ მიმართ.

სწორედ ცხოვრებამ მასწავლა, ვიყო ფრთხილად, რათა უკან დასაბრუნებელი გზა დამრჩეს. ცირკში თოკებზე გამოკიდებულ აკრობატს პატარა მარყუჟი აზღვევს. ეს იმიტომ, რომ შეცდომა საბედისწეროდ არ დაუჯდეს. რეალურ ცხოვრებაშიც ასე უნდა იყოს – უკან დასახევი გზა შეცდომის გამოსასწორებლად.

ჯერჯერობით აქ გავჩერდები და კიდევ იმას გეტყვით, რომ მეცნიერებმა მეწამულისფერი კიბორჩხალა აღმოაჩინეს

]]> http://zurriuss.ge/life-humans/feed/ 6 http://zurriuss.ge/my-thoughts-4/ http://zurriuss.ge/my-thoughts-4/#comments Sat, 10 Mar 2012 11:22:01 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=7170 Continue reading →]]>

ტვიტერი ჩემი პულსია. ხანდახან თვალს რომ გადავავლებ, ისეთ ჩანიშნულ რამეს ვნახავ, რომელიც ყველაზე მეტად საუბრობს ჩემზე. ასე რომ…

• ხანდახან მგონია, რომ ჩემში წამატებამოხდილი მოხუცი ცხოვრობს, რომელსაც წარსულის აჩრდილები დასდევენ. ასე ვარ ბავშვობიდან. ბებერი ბავშვი ვარ?
• საყვარელი მეგობრების ყოლა ბედნიერებაა, რომელსაც მათი ახლოს არყოფნა აუბედურებს. ამის წერის დროს მე უბედური ვარ და იმის დედასშ, ვისი ბრალიცაა!
• საქართველოში ზოგადად, ბლოგერები პოპულარული, საშუალო განათლების მქონე და ურთიერთში მოზასავე ცხვრების ფარაა, რომელსაც აქეთ-იქით დაათრევენ. ვოტ
• ვისაც ნახატს დაგპირდით და ვერ შეგისრულეთ, გთხოვთ, მაპატიოთ. საკუთარი თავი მეზიზღება, როცა დანაპირებას ვერ ვასრულებ. მადლობა
• არითმია, არითმია, შენთვის გული დამითმია. ვალიდოლი ენის ქვეშ :დჩემში მეზიზღება შიში და სიზარმაცე, სხვებში – გაურკვევლობა! ნურასდროს მომცემთ გაურკვეველ პასუხებს და გაურკვეველ დაპირებებს, თორემ მოგკლავთ
• პაპანაქება ზამთარში ბუზი შეფრინდა ხახაში :დ
• სამი რამ მინდა ამწუთას: დღე-ღამე დიდი იყოს, არ ვიღლებოდე, სულ ვხატავდე. აქედან ახლა სამივე შეუძლებელია :დ
• მომავალი მხოლოდ აწმყოს ფორმაში არსებობს, დანარჩენზე შეგვიძლია, მხოლოდ ვიოცნებოთ (c) მე
• სადღაც რაველის საფორტეპიანო კონცერტსა და ბეთჰოვენის IX სიმფონიას შორის ჩამეძინა მეცოს ყურებისას. დილით ჯარისკაცად უნდა ვიქცე. ცხოვრება რულზ
• კლინიკური სიკვდილი შეკვეთით რომ იყოს, რას გაასწორებდა
• როცა დაღვრემილი წამოიძახებ “რა დავაშავე!”, საკუთარმა ხმამ იქვე უნდა მოგაძახოს “სჯობს, ჩამოთვალო, რა არ დააშავე”
• ამასწინათ ვფიქრობდი, ცხოვრებაა ასეთი აუტანელი თუ ჩვენ, რომლებიც მას ვქმნით? მეზიზღებოდეს ცხოვრება ნიშნავს, მეზიზღებოდეს ადამიანები?
• როცა წევხარ მშვიდად და ვითომ გძინავს და ტვინი არაფრით რომ არ ითიშება, უძილობა ჰქვია თუ რა ჯანდაბა? მაგის გამო მთელი დღე მეძინება
• მართლა ლამაზი და არა ხელოვნურად ტუჩებგაპრუწკული გოგონების ფოტოებს ფეისბუკზე უფრო მეტი ლაიქი უნდა ჰქონდეთ, ვიდრე ჩემსას!
• ოღჩ! ფეისბუკმა 3 დღით დამბლოკა!… აწი აღარ დავდებ ნუდ არტს, ხო კაი… გაღიარე, მარკ! ((
• ახლა დავაფიქსირე, რომ არავინ არაფერს მჩუქნის. ნახატის დახატვას კი მეხვეწებიან. ბებიათქვენის ლობიომ
• ვეძებ ორგანიზატორული ნიჭით დაჯილდოებულ ხელოვნების მოყვარულს, რომ გამოფენა გამაკეთებინოს, სანამ ცოცხალი ვარ. მერე – მკიდია :დდ
•  სულ არ ამგვანებდნენ ეგვიპტელები პორტრეტებს იმ ადამიანებს, მაგრამ მთელი მსოფლიო ადიდებს და რაღა მე მივამგვანო? )
• წამიყვანეთ! დამაბრუნეთ ჩემს თბილ საგიჟეში და დამაბით იმ თბილ ლოგინზე, სადაც არ არსებობს არც ანგარება, არც არაადამიანურობა. იქ მხოლოდ სიგიჟეა
• განა არ მიყვარს დალევა, უბრალოდ, არ მომწონს არაფხიზელი მდგომარეობა. ყველა არაჩემნაირად მოაზროვნესთან ბოდიში
• ჩემს საცხოვრებელს ისეთი თხელი კედლები აქვს, რომ მეზობლისგან სიგარეტის სუნიც შემოდის, ან მე მჭირს ყნოსვითი ჰალუცინაცია :ო
• აუ, ბაზარში როგორ აბოლებდნენ ხალხს: დრაკონის მაგივრად დინოზავრის ფიგურებს აყიდინებდნენ :დ
• საბოლოო ჯამში ხელოვანები მაინც მდიდართა გართობისა და მასების გაოცებისათვის იღვწიან, რადგან ბოლოს სიტყვას მაინც ხალხი ამბობს (c) მე
• იმათზე ვკაიფობ, საქართველოში მაგარი სეროზული ტიპები რომ არიან და უცხოეთში გადაღებულ ფოტოებზე კი თავზე რომ იმხობენ ყველაფერს
• რომ ამბობენ, ჯოჯოხეთში კარგი საზოგადოებააო, დარაგიე მაი: იქ თქვენთვის არავის სცხელა
• ბიძინა ივანიშვილის წინააღმდეგ განწყობილო ერის ნაწილო, ყველა მცდელობა, გარდა იგნორისა, ამ შემთხვევაში მისი პიარია :დ
• ნეტა, როდის მექნება იმხელა თავდაჯერებულობა, რომ კონკურსებში მივიღო მონაწილეობა. ნამდვილი კონკურსი ხომ თავდაჯერებულობით იზომება.

პ.ს. მალე ქართული ბლოგინგის ტენდენციებზე ავლაპარაკდები. ბლოგის იშვიათად წერამ ეს სფერო სხვა თვალით დამანახა

_ ზურა, ვის მოკლავდი?
_ ვის არა, რას.
_ კარგი, რას მოკლავდი?
_ თუ იგი “ვინ” გახდება, მე მას აუცილებლად მოვკლავ. დავჭრი მაინც, რომ აღარ მომეკაროს!
_ ვის, რას?
_ ჩემს შიშს!

_ რატომ? შიში ადამიანს მოსალოდნელი საფრთხისგან იცავს.

_ საფრთხისგან წინდახედულობა და მზადყოფნა იცავს, შიში კი მათი ქვეშაფსია აჩრდილია.

_ რას გრძნობ, როცა გეშინია?

_ იმას, რომ არ ვარსებობ.

_ რა არის შიში?

_ შიში ისეთივე აგონიაა, როგორც უკიდეგანო შიმშილი, ორგაზმი ან სხვა ცხოველური ინსტინქტი. იმ მომენტში მეტს ვერაფერს გრძნობ, რადგან სხეულის ყველა მოლეკულა მხოლოდ ერთი წნეხის ქვეშ ბორგავს. როცა საფრთხე მიდის, ფობიური ორგაზმიც სრულდება. თვალი აგეხილება და გადატანილი სტიქიის შედეგების შეფასებას იწყებ.

_ რა წაგართვა შიშმა?

_ ჩემი შიში თანდაყოლილია. ასე რომ, მას არაფერი წაურთმევია, რადგან არც არაფერი მქონდა.

_ რა არ გქონდა?

_ უფრო საინტერესო, ფერადი, თავგადასავლიანი, რისკიანი და ხიფათიანი ცხოვრება. როცა ხვალინდელ დღეს ზეგ გეგმავ, როცა ტკბები არსებულით და მომავალს მხოლოდ იმედით უყურებ – განჭვრეტა-გაანგარიშების გარეშე, როცა გინდა და შეიძლება, როცა ჩხუბობ, როცა მასწავლებელს სახეში იმ სახაზავს მიაფერთხავ, რომელსაც ორი წუთის წინ ხელებზე მახვილი კუთხით გირტყამდა…

… და არა, როცა გინდა, აკოცო და უკვე მასთან დაშორებაზე გეფიქრება, როცა ცდილობ, უფრო ეგოისტი გახდე და უფრო დამთმობი რომ ხდები, როცა გინდა, გაატრაკო და საკუთარ თავში შესაბამის სიტყვებსა და ემოციებს ვერ პოულობ, როცა გინდა, იყო ძლიერი, მტკიცედ წამოდგები და  ძარღვები ფობიოციტებით გევსება… დიახ, მე არ მქონდა საინტერესო ცხოვრება.

_ ისე ლაპარაკობ, თითქოს მთელი ცხოვრება უკვე გალიე.

_ ჩემი აზრით, ყველამ ასე უნდა ილაპარაკოს, რადგან არავინ იცის, რა წუთს მოკვდება.

_ და მომავალი?
_ მომავალი გაზაფხულის მზით დახეთქილი კოკრებიდან ამოფრქვეული სურნელია, რომელსაც იმ იმედით უნდა უყურო, რომ ამ არომატის, რაც შეიძლება, დიდ ყლუპს ჩაისუნთქავ.

_ შენ რას აპირებ?

_ მეც იმავეს ვაპირებ, რადგან ოპტიმისტი ვარ. თუ შიშს თავი დავაღწიე… სულ დამავიწყდა, შიში სიმსივნეა. არ ვიცი, ჩემი შიში რომელ სტადიაშია და თუ მეტასტაზები არ წასულა, მაშინ მზად ვარ, ვიბრძოლო.

_ ყოველთვის გეშინია?
_ ყოველთვის რომ მეშინოდეს, შარშან ამ დროს მოვკვდებოდი. მაშინ ყველაზე ძალიან შემეშინდა.
_ რისი?
_ ყველა შიში, საბოლოო ჯამში, სიკვდილის შიშამდე დადის.
_ როგორ ახერხებ შიშის დაძლევას.
_ შიშის დაძლევას რომ ვახერხებდე, აღარც შემეშინდებოდა. უბრალოდ, მე მას ვმალავ.
_ სად მალავ?
_ ჩემს ნახატებში

დღეს დილით ის მოხდა, რასაც, უბრალოდ, ვერ წარმოვიდგენდი: ჩემი ცოცხალი ვარსკვლავების კოლექციას უიტნი ჰიუსტონი გამოეცალა. თითქოს, წმინდა ბროლის ფიგურა თაროდან გადმოვარდა და დაიმსხვრა.

ბევრის მსგავსად, უიტნი ჰიუსტონი მეც “პირადი მცველიდან” გავიცანი. წარმოიდგინეთ, ეს დროა, როცა საბჭოთა კავშირი ეს-ესაა დაიშალა და ჰოლივუდური ფილმები უკვე ცენზურის გარეშე იწყებს შემოსვლას. “სავეტსკი” ხალხი კარგად არ იცნობს უცხოურ მუსიკალურ მიმდინარეობას, სცენაზე გამოსვლისა და შესრულების სტილს. ყოველივე ამის ფონზე ეკრანზე ჩნდება ძალიან ლამაზი აფროამერიკელი მომღერალი ქალი და თავის ემოციებს ახალ მსმენელს გადასცემს. დიახ, სწორედ იმ 90-ანებში ვეკითხებოდი ხოლმე ყველას, მოსწონდა თუ არა უიტნი ჰიუსტონი და უკლებლივ ყველა დადებით პასუხს მაძლევდა.

მისი ფანი არასდროს ვყოფილვარ და არც ახლა გავხდები, როგორც დღესდღეობით ხდება. ეს ჩემი ჟანრი არ არის. მიუხედავად ამისა, ყოველთვის მიყვარდა და მეყვარება ეს შემსრულებელი, მისი მომნუსხველი ხმა, არომატული მომხიბვლელობა და დიდი გულწრფელობა, რომელთა შეზავებითაც იგი სცენის დედოფალი გახდა. ასეთი ვერ გახდები, ასეთი უნდა დაიბადო.

ახლა იგი გარდაცვლილია. პოპულარობის ცუდი შედეგის კლასიკური ნიმუში გამოდგა ამ ქალბატონის ცხოვრება. სოციალური მედია “უიტნი ჰიუსტომანიით” ხურს, ისევე, როგორც “ემი უაინჰაუსომანიით” დუღდა გასულ წელს და “მაიკლ ჯექსომანიით” – 2009-ში. ერთ თვეში კი “მგლოვიარეთა” ნახევარსაც აღარ გაახსენდება. ყველაფერი მომავალ შეშფოთებამდე მიწყნდარდება. მე კი მიხარია, რომ ამ მომღერლის აღმოჩენა მისი გარდაცვალების შემდეგ არ მიწევს და რომ მე იგი მუდამ ერთნაირად მეყვარება.

მშვიდობით, უიტნი ჰიუსტონ. შენი ხმა მართლა ყველას მოსწონდა.

ესეც ჩემი "სახელოსნო" :ფჰეჰ:

გაუმარჯოს ყველას. როგორ ხართ? მე ისა ვარ, აქ რომ ადრე ხშირად ვწერდი და ახლა რომ ვერ ვიცლი საამისოდ. ბოლო დროს ძალიან ვიღლები. ჯარი და სამსახური ერთიანად მფიტავს და კიდევ რაღაცების დაწერის ნერვი ხშირად არ მაქვს. თუმცა ამ ერთხელაც მოვიკრიბე ძალა და ორიოდ სიტყვით გეტყვით, გიპასუხებთ კითხაზე “რა ხდება?”

ხატვა რომ არა, მართლა ვერ ვიარსებებდი. ჯარში პოსტზე ყოფნისას ერთადერთი, რასაც ვერ აგიკრძალავენ, ფიქრია. ეს კი იმდენ ახალ იდეას შობს, რომ თუ ფურცელზე რაიმე ფორმით არ გადმოიტანე, თავისქალას აგხდის. მეც ვხატავ, სხვანაირად არ შემიძლია.

ვხატავ ყველგან, სადაც მომიხერხდება და ყოველთვის, როცა ამის საშუალება მაქვს. როცა არ შემიძლია მაშინ ან ესკიზს ვაკეთებ ფურცლის ნაგლეჯზე, ან ზოგჯერ მხოლოდ გეგმასავით ჩამოვწერ, რა სად უნდა იყოს და ეგ არის.

უკვე მოვრჩი ერთ პატარა სერიას, რომელსაც “დიდოსტატის მარჯვენა” დავარქვი. აი, ისინიც:

ფარსმან სპარსი

მელქისედეკ კათალიკოსი

ზვიად სპასალარი

თალაგვა კოლონკელიძე

გირშელი

ვარდისახარი

მარიამ დედოფალი

კონსტანტინე არსაკიძე (უტა)

ჭიაბერი

მეფე გიორგი I

შორენა კოლონკელიძე

ამათ შემხედვარეს გეგონებათ, რომ ყველაფერი რიგზეა და კარგად ვარ. სინამდვილეში დეპრესია და ნერვული შეტევები მატულობს ჩემში. ისევ დავიწყე “კორსიზისა” და “Вечернее”-ს სმა. ყველაფერის თავი და თავი ცუდი ძილია. ტვინი ვერ ითიშება, რომ გონება მოდუნდეს და ძალებიც სრულად აღდგეს, ამიტომ მეწყება ათასნაირი პანიკა. კიდევ კარგი, გამოკვლეული ვარ და ვიცი, რომ არაფერი მჭირს. დიდი-დიდი, გავგიჟდე, მაგრამ ამის არ მეშინია: უფრო თავისუფალი ვიქნები

ვყიდი “დიდოსტატის მარჯვენას”!

დასრულდა “მაჩუქე”-ს ეპოქა. საამისოდ საკმარისად მიჭირს ფინანსურად, რომ ჩემი ნახატები უსასყიდლოდ ვარიგო. ბოლოს და ბოლოს, თუ დავუძლურდი, რა ჩემ ფეხებად მინდა ჩემი ნახატებით გულანთებული მზერა? ასე რომ, ნახატების ამ სერიას 300 ლარად ვყიდი. ესეც იმიტომ, რომ ჩარჩოები არ აქვთ. ასე რომ, ვისაც სურვილი გექნებათ, “დიდოსტატი” თან გქონდეთ, თქვენი მონა მორჩილი სიამოვნებით მოგყიდით. ვისაც მთლიანი კოლექციის შეძენა არ გსურთ, საცალო ფასი 30 ლარია.

ხელოვნებაში გაუმართლათ მწერლებს, პოეტებს, რეჟისორებს, კომპოზიტორებს, მოცეკვავეებს, მომღერლებსაც. მხოლოდ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს უწევთ, დათმონ თავიანთი ქმნილებები და “გააშვილონ”. როცა ნახატს ხატავ და მის ნაკვთებს ქმნი, გიყვარდება და განშორება გიჭირს. მეც ძალიან მიჭირს, მაგრამ ეგ ხელობა ეგრეა და მორჩა.

კიდევ დავხატე რამდენიმე სურათი. საერთოდ, ჯარში უფრო მეტს ვმუშაობ, ვიდრე სახლში, რადგან იქ ათას ადგილას გაქცევა-გამოქცევა არ მიწევს.

"სამყაროს შექმნა"

გარდა ამისა კიდევ ძალიან ბევრი ნახატია მზადების პროცესში და ნელ-ნელა ყველას გაჩვენებთ. მთავარია, დროზე მოვრჩე.

ესეც ასე, გვეყო წუწუნი. ახლა დავიძინოთ

ნაწილი II იმიტომ, რომ პირველიც დავწერე ოდესღაც

გაფრთხილება: ამ პოსტში შეიძლება, გადააწყდეთ უწმაწურ სიტყვებს. ბოდიშს ვიხდი თავისუფალი ტონისთვის.

ცხოვრება დედამოტყნულად მექცევა, როცა მართმევს ძალას და ჯანმრთელობას და, რაც მთავარია, მიშხამებს საახალწლო განწყობას, რომელიც ზოგჯერ ერთადერთია, რომელიც მარტოობის დაძლევაში მეხმარება. ქლენძღვობა მჭირს იმიტომ, რომ:

• მახველებს და ყელი მაქვს ჩამშრალი
• მინდა მღერა და, თხელი კედლების გამო, მეზობლებისა მერიდება
• ვოკალის მასწავლებელი მინდა და საამისოდ არც დრო მაქვს და არც ფული
• ჩემ გარდა, ყველას ჰკიდია ჩემი ვოკალი, რომელიც საკუთარი შვილივით მაწუხებს და ნერვებს მიშლის, ამამღერეო. ასე რომ არ იყოს, ჩემდათავად ხმის ამომღეიბის!….
• ვეღარ ვპოსტავ, ძალიან ვიღლები
• საკუთარი თავის მიმართ მომთხოვნი გავხდი, რომ მსუბუქი თემებისთვის ჩემი ბლოგი აღარ შევაწუხო. არც სტატისტიკებს ვამოწმებ და საერთოდ მგონია, რომ ჩემი აზრი თითქმის ყველას ჰკიდია. სექსა და პოლიტიკაზე კი მაინც არ დავწერ, ბოზიშ!
• ჯარის უძილობა და სამსახურის საქმეები ერთად მკლავენ. იმ მსახიობს დავემგვანე, დღეში ორი, სრულიად განსხვავებული როლის თამაში რომ უწევს
• ვერაფრით მოვახერხე Google Maps-ზე ობიექტის დამატება. ვინც იცით, ეგებ მასწავლოთ. დაგიფასდებათ.
• არ ვიცი ფოტოშოფი, ვერ ჩავუჯდები ამ დედაშეცემულ ტუტორიალებს. მე-ზა-რე-ბა! მინდა, ვინმე დამიჯდეს და ამიხსნას, რომ უცებ გავიგო და მერე მე ვიცი!
• ფოტოშოფისა და ქორელის არცოდნის გამო ვერ ვეკარები გამოცემებს, რომ ჩემი იდეები შევთავაზო. არადა იდეებს მართლაც არ ვუჩივი. ამ მხრივ შემოქმედებითი სიმწიფე მაქვს.
• შემოქმედებით სიმწიფეს კი ხელს არ უწყობს ჩემი არეული ძილი და დანარჩენი საქმეები. ასე რომ ხატვას რომ მივუჯდები, ვიღლები და მეძინება. არადა ტვინი მისკდება იდეებით, რომელთა ხორცშესხმას ვერა და ვერ ვასწრებ.
• ვერა და ვერ მოვაბი თავი ჩემს პერსონალურ გამოფენას, რომ ნახატები გავყიდო. არ მიყვარს თვითპიარი, არ შემიძლია! ვინმემ რომ ითავოს ეს საქმე, გენიალურ ნახატს დავუხატავ, რომლითაც მთელი ცხოვრება იამაყებს. ბოლოს და ბოლოს, რომ მოვკვდები, მერე ხომ მაინც დამაფასებს
• წონაში მოვიმატე – ეს ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. ერთი, რომ ზამთარია. მეორე, რომ ადვილად ვიკლებ. მესამე – სექსუალური არასდროს ვყოფილვარ.

აი, სულ ესაა იმ ქლენძღვობათა სია, რომლითაც დღეს ტვინი მოგიტყანით. იმედია, შემდეგ შემოსვლაზე (თუ ასეთი კიდევ იქნება) რამე პოზიტიური დაგხვდებათ

პ.ს. დიდი მადლობა, ვინც ამ ხაზამდე წაიკითხეთ

]]> http://zurriuss.ge/qlenzgvoba-2/feed/ 10 http://zurriuss.ge/the-strangest-new-year/ http://zurriuss.ge/the-strangest-new-year/#comments Sun, 01 Jan 2012 17:31:19 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=7019 Continue reading →]]>

ამ ახალ წელს კიდევ ერხელ დავრწმუნდი, რომ ბავშვივით მიყვარს ეს დღესასწაული და რომ, ალბათ, ასე იქნება მუდამ. მთავარია, 1-2 ყლუპი საშობაო მუსიკა, კარგ რამეებზე ფიქრი და ოცნება.

გილოცავთ დრაკონის 2012 წელს, ჩემს წელს! 

ხვდებით, ალბათ, რას ნიშნავს ჩემთვის, იყო გამორჩეული. ბავშვობიდანვე ამას ჩამჩიჩინებდნენ და მეც მივეჩვიე. ამას დრაკონიც ამართლებს, რადგანაც ერთადერთი ზოდიაქოა, რომელიც ადამიანის ფანტაზიამ შექმნა და მითად აქცია. ჰოდა წელს მე და დრაკონი გავაჯაზებთ. თუ როგორ, ამას გზადაგზა იხილავთ ახლა ახალი წლის ამბები

Have yourself a merry little christmas by Zura Balanchivadze

შარშანდელისა არ იყოს, წელსაც სხვანაირი ახალი წელი მქონდა. ჩემი სტანდარტული სადღესასწაულო გრაფიკი ასეთია: 31 დეკემბერს ვაწყობ ნაძვის ხეს, დედაჩემს ვეხმარები ხაჭაპურების გამოცხობაში, რაც შეშის ღუმლის გახურებაში გამოიხატება, 12-ს რომ 10 უკლია ვბათქაბუთქობთ, მერე სუფრასთან აღვნიშნავთ, მერე კი მორჩენილი შამპანურით ტელიკში საახალწლო რამე-რუმეებს მანამ ვუყურებ, სანამ არ ჩამეძინება.

წელს დრაკონს პავლოვის 42-ში შევხვდი. 31-ში ყველას რაღაცნაირად სახე ჩამოგვტიროდა. ბოლოს და ბოლოს, ახალი წელია (დაახლოებით იმ გამოთქმით, როგორც ამერიკელები ამბობენ “C’mon, it’s Christmas! :O” თავიანთ ფილმებში), როცა ყველამ უნდა დაისვენოს და კარგ ხასიათზე იყოს. ჩვენ საამისოდ არც განწყობა გვქონდა და არც ფული.

დალევა – გამორიცხულია! ბევრს არც იმდენი ჰქონდა წამოღებული, რომ საღამოს მაღაზიიდან რაღაცები გადმოგვეტანა და სუფრა გაგვეწყო, ვალის აღებაც ამ საახალწლოდ არ გვინდოდა. მოხდა ძალიან მაგარი რამ: ერთ-ერთმა თანამშრომელმა თავისი ინიციატივით ისეთი ნაირნაირი რამეები მოგვიტანა, გავოგნდით: ძეხვი, ყველი, მჟავე, პური, ლობიანები, ხაჭაპური… მერე ბიჭებმაც გადარეკეს თავიანთ სახლში და რაღაც-რაღაცები მოატანინეს. საბოლოო ჯამში, არაფრისგან ისეთი მაგარი სუფრა გაიშალა, 10 ჯარისკაცი და ოფიცერი რას ვეყოფოდით! 11-ისკენ კიდევ ერთი ჩვენი ჯარისკაცი, სერჟანტი ტუხა შემოგვიერთდა, რომელსაც, სანამ ნაკერები კარგად შეუხორცდება, დროებით ისვენებს (მოტოციკლის ზედმეტმა სიყვარულმა უქნა ).

თორმეტი საათიც შესრულდა და პავლოვის გამზირი საცხოვრებლებიდან გამოსროლილი ფოიერვერკებით გაჩახჩახდა. ყველანი გარეთ გამოვედით და ერთმანეთს ვულოცავდით. უცებ მართლა ყველას გაგვიხარდა. ბოლოს და ბოლოს, ახალი წელი თავისას შვება და ხმაურიანი შემოჭრით ყველას, სულ ცოტა ხნით მაინც, თავის ჭკუაზე ატარებს. ასე ჩაიარა ახალი წლის შემოსვლის ეიფორიამ. თითქოს, გალიაში ვიყავით დამწვყვდეულები, რადგან ყველაფერი ნებადართული არ გვქონდა. (სასმელი სასტიკად აკრძალული იყო, ისევე, როგორც სხვადასხვა გიჟური გამოხდომა). მიუხედავად ამისა, გვიხაროდა. თუნდაც ის, რომ მშვენიერი სუფრა გავშალეთ, ერთად “გადავიტანეთ” ეს უცნაური მომენტი და ის, რომ მეგობრები ვართ

მერე ბევრი ვილაპარაკეთ, 2:00-ისკენ დავიძინეთ. 6-ზე მორიგეობამ მომიწია სრულიად დაცარიელებულ შენობაში. 10-ისკენ, ჩვეულებისამებრ, შემცვლელი სმენა მოვიდა და სახლებში წამოვედით.

როგორც წინა პოსტში ვიფიქრე, სიტუაცია არც-თუ ისე განვითარდა. ჩემს მეგობარ სოფოს შევეხმიანე და მოვიდა. მაგრად ჩავეხუტე და ბევრი ვკოცნე, რომ ახალი წლის დღეს მხოლოდ ის იყო ჩემთან ერთად. მერე სამი ტენორის საშობაო კონცერტს ვუყურეთ ცოტას და წავიდა. ისევ მარტო დავრჩი. ავდექი და კევინ მაკალესტერივით მარტომ დავიწყე ქალაქში ბოდიალი. ახლა სახლში ვარ და ერთი მეგობრის მოსვლას ველოდები. აღარ მომწონს მარტოობა. რა გასაკვირია, სადაც გაბრწყინებულ ნიუ იორკში მარტოობისგან კევინმაც მოიწყინა, თბილისზე რაღას ვიტყვი.

მოკლედ, ასეთი ახალი წელი მქონდა. საზეიმო განწყობა არ გამნელებია და ჩემი შემდეგი პოსტიც ზუსტად ამაზე იქნება

ასეთი სისწრაფით განვლო ორმა წელმა და ასე დასრულდა ჯიპას ხანა ჩემს ცხოვრებაში. ხანამ, რომელსაც უამრავი ფოტო, სტატია, 11 პოსტი და, დაახლოებით, ორჯერ მეტი ვიდეოპოსტი მივუძღვენი. უკვე ჟურნალისტიკისა და მედიამენეჯმენტის კავკასიის სკოლის მაგისტრი ვარ და მანტია ცხოვრებაში პირველად დამსახურებულად მოვისხი (თუ კეისრისას არ ჩავთვლით:)).

ბოლომდე მაინც ვერ გადმოვცემ სათქმელს. იმიტომ, რომ ჯიპას თითქმის ყოველი წუთი მახსოვს. ყოველივე ამის შემდეგ კი ძნელია, უკანმოუხედავად განაგრძო გზა ცხოვრების აღმართზე. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ყოველთვის ვბრუნდები იქ, საიდანაც დავიწყე. ასე იყო სკოლაში, თსუ-ში და ასე იქნება ახლაც.

რეალურად, რა მომცა ჯიპამ?

• საკუთარ თავში დარწმუნებულობა, რომლის ნაკლებობის შიშიც ყოველთვის მქონდა
• სასარგებლო ცოდნა და გამოცდილება ჩემი კომპეტენციის სფეროში
• ორგანიზებულობა ამ სიტყვის ფართო გაგებით
• ბევრი საინტერესო უცხოელი კოლეგა და ნაცნობთა ფართო წრე
• ენობრივი ბარიერის გადალახვა (ინგლისური)
• გართობის ჩემთვის აქამდე უპრეცედენტო საშუალება

რა მომენატრება მასში?

• ლექციები, რადგან, ზოგადად, სწავლა მომენატრა უკვე
• უცხოელი ლექტორები, რომლებიც სამუშაო დღეებში საქმეს 100 პროცენტით მოითხოვენ, ხოლო შაბათ-კვირას შენთან ერთად წრუპავენ ლუდს პეროვის/ქიაჩელის რომელიმე პაბში
• შენობა, რომელიც, კვირის გარდა, მუდამ ღიაა ჩვენთვის: შედი, წაიმუშავე, გამოდი
• კაფე – თავისი აურზაურით
• შეხვედრები საინტერესო სტუმრებთან, რომლებსაც, შეიძლება, ისე ვერც ვერასოდეს გადააწყდე
• საახალწლო გართობა

ძალიან ლაკონიური ვარ, რადგან ბევრ ბოდიალს მირჩევნია, მოკლედ ვთქვა ჩემი სათქმელი და მადლობა გადავუხადო უკლებლივ ყველა ადამიანს, ვისი სახელიც ჯიპას უკავშირდება. თქვენ ჩემი ცხოვრების ძალიან ძალიან ძალიან ბედნიერი მოგონება შექმენით

ახლა კი პოსტები, რომლებითაც ჯიპა ჩემს ბლოგს შემორჩა:

• გასეირნება Radisson–ის მე–18 და მე–19 სართულებზე

• “ბოდიში” სოფოს

• ჩუმად იყავი და ყველაფერი თავისით მოხდებაო

• Three In GIPA 

• ასე გაილია ბედნიერი ორი კვირაც

• GIPA შახტახტზე

• მსოფლიო პრესის თავისუფლების დღე ჯიპაში 

• არჩევნების შიდასამზარეულო

• მოკრძალებული ჰელოუ, მე ვარ სტუდენტების ომბუდსმენი 

• ერთი დღე განათლების კვირეულიდან 

• ძალიან მოგვენატრებით 

პ.ს. ვინაიდან და რადგანაც ახალ წელს ჯარში პოსტზე დგომისას ვხვდები, წინასწარ გილოცავთ და ბედნიერებას გისურვებთ. ამ თემასთან დაკავშირებით კი შემდეგ პოსტში გაკაიფებთ

ჩემი ახალი, "მზა" ნაძვის ხე

შობა-ახალი წელი საკუთარ დაბადების დღეზე მეტად რომ მიყვარს, დიდი ხნის წინ მივხვდი. ჯერ არ მახსოვს, ახალი წლის ბავშვური სიხარული გამნელებოდეს. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც 5, 10 თუ 15 წლის წინ. თვითონ ვრთავ ნაძვის ხეს, ვმღერი საშობაო სიმღერებს და ახალი წლის ღამეს ვისვრი მაშხალებს. ახალ წელს ყოველთვის შინ ვხვდები (შარშანდელი ბედნიერი გამონაკლისი იყო), წელს კი ყველაფერი სხვაგვარად იქნება!

როგორ იწყება ჩემი 2012 წელი:

• ახალ წელს ჯარში, სავარაუდოდ, პოსტზე დგომისას შევხვდები
• ახალ წელს პირველად  ვხვდები თბილისში
• ახალ წელს, როცა სახლში ღამენათევი დავბრუნდები, არავინ დამხვდება. ჩემი ძმა ქუთაისში იქნება
• ახალ წელს ვერ გავაწყობ ნაძვის ხეს, რადგან უკვე გაწყობილი პატარა ნაძვის ხე მაქვს
• ახალ წელს, ალბათ, დავლევ თაფლიან-ლიმნიან ვარდის ჩაის, შევჭამ რაიმე სამარხვოს, მერე გამოვრთავ მობილურ ტელეფონს, მივწვები და დავიძინებ
• ახალ წელს, როცა შუადღის ძილიდან გამოვძვრები, ჩავრთავ ტელეფონს, გავხსნი ლეპტოპს, ვეღარ ავუვალ საახალწლო მილოცვებს, ლეპტოპს დავხურავ
• ახალ წელს მოვიცვამ პალტოს, კაშნეს, ქუდს, ხელთათმანებს, გავალ უკვე ჩამობნელებულ გარეთ-ში და ერთდღიან შვებულებაზე გასულ ქალაქს მარტო დავათვალიერებ, რა თქმა უნდა, “მარტო სახლში“-ს საუნდტრეკების ფონზე. თუ მელანქოლიამ  გადამძლია, რომელიმე დიდ ნაძვის (მაგრამ მახინჯ) ხესთან მივალ და რამეს ჩავიფიქრებ.
• ახალ წელს, როცა ბოდიალს მოვრჩები, სახლში დავბრუნდები, ცოტას წავხატავ, რამეს ვუყურებ და კვლავ დავიძინებ.

თუმცა ყველაფერი, შესაძლოა, სხვანაირად განვითარდეს. მაგრამ, როგორც არ უნდა მოხდეს, მე მაინც მადლიერი ვიქნები, რადგან თითოეული დღე რაღაც ახალს მასწავლის. მთავარია, თვალი კარგად მიმოვავლო გარემოს და აუცილებლად ვიპოვი იმ დღის სახელმძღვანელოს, გადაშლილს შესაბამის გვერდზე.

პ.ს. საშობაო მუსიკა რომ დამედო, ძალიან მელანქოლიური პოსტი გამოვიდოდა, არადა სულაც არ მომიწყენია. ასე რომ, თამთა ცხვიტავა ვარჩიე. ჰო, მართლა, დღეს მის დახურულ კონცერტზე მივდივარ და ახალ წლამდე შთაბეჭდილებებსაც გიამბობთ