რატომ უნდა მოგნდეს პაპანაქებაში ისეთი არასასურველი ადგილის მონახულება, როგორიც რეკონსტრუირების გზაზე მდგარი აღმაშენებლის გამზირისა. ძალიან მიყვარს, როცა რაღაც შენდება და, მით უმეტეს, თუ ეს არქიტექტურა რეტროა. ამ თემაზე მერე ვისაუბრებ, ახლა კი წარმოგიდგნეთ ერთ განახლებულ სკვერს, რომელმაც ძალიან მომხიბლა.
(აქ რაიმე გოგოშკური დიალოგი უნდა ყოფილიყო, სადაც ორი სოფლელკა “თინჩო” და “ანჩო” ერთმანეთს თავიანთი “მთისა” და ზღვის” ზაგარის შესახებ ემატრაკვეცებიან და ბოლოს, სახურავისა და თბილისის ზღვის ზაგარი რომ აღმოაჩნდებათ).
ზაგარი – ქართულ “გარუჯვას” ისევ მტრის ენიდან ნასესხები (და ჯერ კიდევ ჩაუსესხებელი) ეს სიტყვა მირჩევნია. “გარუჯვა” ჩემთვის დალურჯებასა და დაჟეჟილობასთან ასოცირდება, ხოლო ინგლისურ “sunbath” ჯერ ფეხი არ მოუკიდებია ჩვენში. როგორც უნდა იყოს, მზის აბაზანის მიღება (თუ ჩრდილში წამოწვები, ჩრდილის აბაზანა გექნება?) ნელ-ნელა საშიში ხდება და მალე, ალბათ, ბუნებრივი ძუძუ-ტაკოებით მოგვიწევს დაკმაყოფილება. Continue reading
არტ გენი 2011 დასრულდა. ზოგისთვის უკვე კარგად ნაცნობი “იგივე პონტები”, სხვებისთვის “ძაან მაგარი” და ჩემნაირებისათვის “ზე საინტერესო” ღონიძიება 1 წლით დაგვემშვიდობა. და მაინც, რატომ მირჩევნია არტ გენის მარად მოუგვარებელი აურზაური და გაუგებრობა სხვა ფესტივალებს? Continue reading
ავტაპორტრეტ 
ყოველი წლის ამ დროს მაინც ჯიუტად მგონია, რომ იქნებ კაცობრიობა შეცდა (თორემ აქამდე არ შემცდარა) და კალენდარის გამოანგარიშებაში შეცდომა დაუშვა? იქნებ 20 ივლისი დღეს უკვე სხვა დღე ჰგონიათ და ნამდვილი 20 ივლისი კარგა ხნის წინათ დაიკარგა? როგორც უნდა იყოს, ზუსტად (თუ არაზუსტად) 23 წლის წინ გაგრის #1 საავადმყოფოში ჩემი საათი ჩაირთო, რომლის წიკწიკი ნელ-ნელა გაუთავებელ ყვირილად გადაიქცა და ახლა ბევრს აწუხებს
_ მინერვა! მინერვა! ჭირი იმას, ვინცხამ ე სახელი შენ დაგარქვა, დაყრუვდი, ქალლო?
_ რა სიქვტილი გინდა, ახლა მაინც არ მაცალო სულლის მოთქმა.
_ რა ხთება მაგ მხარეს, არ უშობენ ბოვშებს?
_ არა, მოვა თავისი დრო და შოუშობენ.
_ არ ჩამომიყვანონ ძირს, თვარა იმფერ სროლლას ავტეხავ, კუდი ძაღლლს გაასწრებს! Continue reading
ჩემს მეხსიერებაში არც ერთ ადგილს ისეთი მგრძნობიარე ზეგავლენა არ მოუხდენია, როგორც ჩემს ეზოს. რომ გავიხსენებ, ბოლო 10 წლის მანძილზეც კი წარმოუდგენლად შეიცვალა. ზუსტად 2001 წლის ივლისში აქაურობას დიდი კაკლისა და ბეტონის მაგიდაშემოვლებული ლეღვის ხე ჩრდილავდა, კიბის გვერდით წითელი ბალი ფეთქავდა, ეზოში მუხლამდე ბალახი ბიბინებდა. დღეს მათგან არაფერია დარჩენილი, თუმცა ეზო ახლაც სიმწვანეშია ჩაფლული. ისე, როგორც მე მიყვარს.
როცა დღე რედაქტორის ზარით იწყება და, შეიძლება, არც დამთავრდეს
როცა “ზღაპრის” დასაწყისს, შუას და ბოლოს ერთდროულად წერ
როცა კარგი ბოტები ისევე გჭირდება, როგორც კარგი პასტა Continue reading
ჯერ კიდევ მაშინ, როცა მსოფლიოში მიმდინარე სიახლეებს ერი ვიდეოკასეტითა და ვიდეომაგნიტოფონით ეზიარებოდა, ჩვენ, პატარა გოგო-ბიჭები, ერთად შეყუჟულები ვუყურებდით უკვე მერამდენედ გადაღეჭილ საბავშვო ფილმებს. როცა ხედავ, რომ იქ, ამერიკაში, უკეთესად აცვიათ, გასაგიჟებლად მიმზიდველი რამეები ხდება და ყველას ისე ერთობა, როგორც უნდა, მიეჯაჭვები ვიდეოს, აბა რას იზამ. ჩვენი დახამებულობისა და ულევი ინტერესის შედეგად, ვიდეომაგნიტოფონმაც ზეპირად იცოდა ყველა ფილმი და ზოგჯერ კასეტის ჩადება სულ არ გვჭირდებოდა, ისე მოგვიყვებოდა ყველაფერს Continue reading
