ჩემი ახალი, "მზა" ნაძვის ხე

შობა-ახალი წელი საკუთარ დაბადების დღეზე მეტად რომ მიყვარს, დიდი ხნის წინ მივხვდი. ჯერ არ მახსოვს, ახალი წლის ბავშვური სიხარული გამნელებოდეს. ყველაფერი ისევ ისეა, როგორც 5, 10 თუ 15 წლის წინ. თვითონ ვრთავ ნაძვის ხეს, ვმღერი საშობაო სიმღერებს და ახალი წლის ღამეს ვისვრი მაშხალებს. ახალ წელს ყოველთვის შინ ვხვდები (შარშანდელი ბედნიერი გამონაკლისი იყო), წელს კი ყველაფერი სხვაგვარად იქნება!

როგორ იწყება ჩემი 2012 წელი:

• ახალ წელს ჯარში, სავარაუდოდ, პოსტზე დგომისას შევხვდები
• ახალ წელს პირველად  ვხვდები თბილისში
• ახალ წელს, როცა სახლში ღამენათევი დავბრუნდები, არავინ დამხვდება. ჩემი ძმა ქუთაისში იქნება
• ახალ წელს ვერ გავაწყობ ნაძვის ხეს, რადგან უკვე გაწყობილი პატარა ნაძვის ხე მაქვს
• ახალ წელს, ალბათ, დავლევ თაფლიან-ლიმნიან ვარდის ჩაის, შევჭამ რაიმე სამარხვოს, მერე გამოვრთავ მობილურ ტელეფონს, მივწვები და დავიძინებ
• ახალ წელს, როცა შუადღის ძილიდან გამოვძვრები, ჩავრთავ ტელეფონს, გავხსნი ლეპტოპს, ვეღარ ავუვალ საახალწლო მილოცვებს, ლეპტოპს დავხურავ
• ახალ წელს მოვიცვამ პალტოს, კაშნეს, ქუდს, ხელთათმანებს, გავალ უკვე ჩამობნელებულ გარეთ-ში და ერთდღიან შვებულებაზე გასულ ქალაქს მარტო დავათვალიერებ, რა თქმა უნდა, “მარტო სახლში“-ს საუნდტრეკების ფონზე. თუ მელანქოლიამ  გადამძლია, რომელიმე დიდ ნაძვის (მაგრამ მახინჯ) ხესთან მივალ და რამეს ჩავიფიქრებ.
• ახალ წელს, როცა ბოდიალს მოვრჩები, სახლში დავბრუნდები, ცოტას წავხატავ, რამეს ვუყურებ და კვლავ დავიძინებ.

თუმცა ყველაფერი, შესაძლოა, სხვანაირად განვითარდეს. მაგრამ, როგორც არ უნდა მოხდეს, მე მაინც მადლიერი ვიქნები, რადგან თითოეული დღე რაღაც ახალს მასწავლის. მთავარია, თვალი კარგად მიმოვავლო გარემოს და აუცილებლად ვიპოვი იმ დღის სახელმძღვანელოს, გადაშლილს შესაბამის გვერდზე.

პ.ს. საშობაო მუსიკა რომ დამედო, ძალიან მელანქოლიური პოსტი გამოვიდოდა, არადა სულაც არ მომიწყენია. ასე რომ, თამთა ცხვიტავა ვარჩიე. ჰო, მართლა, დღეს მის დახურულ კონცერტზე მივდივარ და ახალ წლამდე შთაბეჭდილებებსაც გიამბობთ

დღე, ღამე, ძილი, უძილობა, ცხადი, ფანტაზია, რეალობა, ჩანახატი… ყველაფერი ერთმანეთშია არეული. მეტროს გაჩერებაზე მდგარს ხანდახან მგონია, რომ ჩემ მიერ დახატული მატარებელი გამოივლის ან ვგრძნობ, როგორ ვბანაობ ავატარების ტბაში, როცა თბილ ლოგინში ვწვები…

Suo Gan by zurriuss

* * *

Ночь, улица, фонарь, аптека,
Бессмысленный и тусклый свет.
Живи еще хоть четверть века -
Все будет так. Исхода нет.

Умрешь - начнешь опять сначала
И повторится все, как встарь:
Ночь, ледяная рябь канала,
Аптека, улица, фонарь.

რატომ არ არის ქუთაისში ზღვა? აქ ხომ ყველაფერია იმისთვის, რომ კეთილმა ზღვამ გაიხსენოს დინოზავრების ეპოქა და გული მოუბრუნდეს საჩვენოსკენ.

ქუთაისში მზე ისე ლამაზად ჩადის, როგორც ზღვის ჰორიზონტს მიღმა.

ღრუბლებიც ზუსტად ისე ფერადდება, როგორც ტალღების თავზე გაწოლილი მლაშე ქარავანი.

აქაც ისეთივე პალმებია, როგორებიც ბათუმის ბულვარში, მაგრამ მის ბოლოს ზღვა იზმორება, აქ კი – მეზობლის ჭიშკარი. არადა, რომ არ იცოდე, რომ ქუთაისში ზღვა ა(ღა)რ არის, ერთი წუთით მოგელანდება კიდეც.

ქუთაისიც ხომ ისეთივე სირისტიანია, როგორც აჭარა… მაგრამ ზღვას მაინც აჭარა ურჩევნია.

ონკანში წყალი აქ დღეგამოშვებით მოდის. რა მოხდება, დანარჩენ დღეებში ზღვამ რომ იდინოს.

ქუთაისში ქარიც ზღვის მხრიდან უბერავს… თუმცა ქარს ზღვა უკვე დიდი ხანია, არ მოუტანია.

აქ ზუსტად ისეთი აივნიანი და ორსართულიანი სახლებია, როგორიც აჭარაში… თუმცა, თუ თვალები არ დახუჭე, აივნიდან ზღვას ვერ დაინახავ.

აქ მთავარი ქუჩაც კი ზღვას გასცქერის… უბრალოდ, ახლა სარემონტო სამუშაოებია და მას დროებით დასახლებული ადგილის ბანერი ჩამოაფარეს.

ახლა კი დაიძინეთ. ტკბილად იძინეთ. ლოყით გამთბარი ბალიში გადააბრუნეთ და სახე გრილ ზედაპირში ჩარგეთ. გჯეროდეთ და ზღვა აუცილებლად მოვა.

კაცმა რომ თქვას, ეს ჩვენი ხელის(და არა მხოლოდ ხელის)უფლება ყველაფერში დამნაშავე კი არ არის. ხანდახან, უნებურად მაინც, გამოსდის ნორმალური და ადეკვატურობასთან მიახლოებული გადაწყვეტილებები. საქმე ისევ ძეგლო-მანიას, -ფილიას თუ -ფობიას შეეხება, რომელიც, ამჯერად, ქუთაისში განხორციელდა. ახლა იგი თავისი სახელობის გამზირს 100-საფეხურიანი კიბეებიდან გადმოჰყურებს.

ჩავედი თუ არა, ეგრევე “აღმაშენებლის მოედნისკენ” (ნეტა, ახლა რას დაარქმევენ) გავიქეცი და, უძლეველი მეფის ნაცვლად, ეს დამხვდა:

გულმან ჩემმან ვეღარ მოითმინა, საკუთარ ფლოქვებზე ავმხედრდი და მყის მის ადგილზედ განვიჭიმე.

VTB ბანკო, შემდეგში თქვენი პროდაქტ პლეისმენტისთვის ფულს მოგთხოვთ :დ

ოდეს გული მოვიოხე, ძებნად მისად წაველ. ვიცოდი, სადაც გადაიტანეს. არც ისე შორია, მაქსიმუმ, 1 კმ. მიველ, ვნახე, მომეწონა.

ძალიან მოუხდა ამ ადგილს, რადგან მის წინ ვეებერთელა სივრცე იშლება. ადგილიც დიდია და ძეგლიც ბუნებრივად ჩაეწერა სიტუაციაში. თუმცა, ამაზე ნაციონალებზე ადრე იზრუნეს ჯერ კიდევ მათ, ვინც, თავის დროზე, აქ ლენინის ძეგლი წამოჭიმეს. ახლა აქედან დავითი მიესალმება ხალხს. მისი სახელობის მოედანზე კი, სავარაუდოდ, შადრევანს დადგამენ. გულის სიღრმეში კი ვიცი, რომ რაღაც “კოზლოკოშკობა” (ქუთ,: კოზლოკოშკები – უხეშად მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი, რომელიც მტარებელს არ უხდება და გოიმობაა) იქნება, მაგრამ, როგორც ოპტიმისტ ქუთაისელს, მეც მჯერა, რომ ჩვენი პრეზიდენტი ჩვენზა (ქუთ.: ჩვენთვის) გლახას არ გეიმეტებს.

ახლა გადავხედოთ აღმაშენებლის ვეებერთელა გამზირს, დავივიწყოთ უხარისხოდ (და ცაიტნოტში) დაგებული ველოტრასა, ყურადღება არ მივაქციოთ ნაუცბათევად ჩარგულ პალმებს (რომელთა მორწყვა სახანძროებს დაევალათ) და გავიხედოთ დასავლეთისაკენ, სადაც, დინოზავრების ეპოქაში, ზღვა მოჩანდა. ისე, ქუთაისი ისეთი ქალაქია, დასავლეთისაკენ რომ გაიხედო, მართლა გეგონება, რომ “იმ სახლების” ან “იმ ხეების” იქით ზღვა იწყება.

…ან, უბრალოდ, ძალიან მომენატრა ზღვა.

მინამ წერას დავიწყებდე, შევთანხმდეთ იმაზე, რომ ცხოვრება ერთი დიდი, მრავლად და მრავალფეროვნად დაჭრილი ფაზლია, ადამიანი კი მერდინია, რომელიც ხან ქვიშას, ხან სიროფს და ბევრ მსგავს რამეს ატარებს. ცოდნა და გამოცდილება სწორედ ამ “განაცრელით” განიზომება, რომელიც მერდინის ბადეზე ილექება. არ ვიცი, მიხვდით თუ არა, მაგრამ საუბარი ჩემი საყვარელი თავსატეხის, ფაზლისკენ მიმყავს, რომლის აწყობის ნერვი, სამწუხაროდ, ბევრს არ აქვს. უვы.

ფაზლი ხომ ტვინის გავარჯიშების ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი და მრავალფეროვანი ხერხია. ყოველ ზაფხულს მინიმუმ 1 სურათი რომ არ ავაწყო, წარმოუდგენელია. აი, ჩემი სახლის კედლები ქუთაისში:

"ვენეცია" ჩემი პირველი გამარჯვებაა: 2002 წელს 500-იანი ფაზლი 36 საათში ავაწყვე. სწორედ მაშინ გადავწყვიტეთ, აწყობილი სურათების ჩარჩოში ჩასმა და კედლებზე ჩამოკიდება.

ამის შემდეგ ფაზლების ხანა დაიწყო და ოჯახის ყველა წევრი თავს ვალდებულად ვთვლიდით, ცოტათი მაინც დავხმარებოდით ერთმანეთს. ეს სურათი, ძირითადად, მე ავაწყვე, მაგრამ დედ-მამამაც შეიტანა წვლილი. მახსოვს, ბოლო ნაჭერი ირაკლის ჩავასმევინეთ და 500-იან ფაზლს 1 კვირაში მოვრჩით საქმეს.

ზედა სურათის პარალელურად, ირაკლი ამაზე ჩალიჩობდა. აქ მე არ წავშველებივარ, მშობლები დაეხმარენენ, თუმცა ეს ადვილი გამოდგა, თან 300-ნაჭრიანია.

ეს დედაჩემის საყვარელი სურათია და მანაც საკმაო წვლილი შეიტანა მასში. ძალიან მიხარია, როცა ოჯახი საქმეს ერთად აკეთებს. ფაზლი გვაერთიანებს ხოლმე. ეგეც 500-იანია.

ამის შემდეგ მამაჩემმა ნამდვილი გამოწვევა მოგვიწყო და ერთ დღესაც 1000-ნაჭრიანი ფაზლი მოგვიტანა. მთელ 3 თვეს ვაწყობდით, რამდენჯერმე ხელი ჩავიქნიეთ, რამდენჯერმე გამოვიტირეთ ვითომ დაკარგული ნაწილები და ბოლოს მაინც ავაწყვეთ. თან საშინლად რთული გამოდგა: ცა და ტყე - თითქმის სულ ერთი ფერის ნაჭრებია.

1000-იანს კიდევ ერთი 1000-იანი მოყვა. ამ გემის აწყობაზეც ყველამ მიიღო მონაწილეობა და 3 კვირაში ზარზეიმით ჩამოვკიდეთ კედელზე. უბრალოდ, ერთი ნაჭერი მართლა დაგვეკარგა და მამაჩემს მისი ყუთის ნახატისგან გამოჭრა მოუწია, თუმცა დღემდე კაციშვილი ვერ ხვდება იმ ადგილს.

სამიოდე წლის წინ ეს ნიუშუანშტაინის სასახლე ავაწყვეთ: შენობა - 2 დ$დფღეში, ტყე - 2 კვირაში. რთული, მაგრამ საინტერესო სამუშაო იყო. რაც მთავარია, ძალიან ეჯაჭვები იმ ადგილს, რომელსაც აწყობ, რადგან უკვე ზეპირად იცი მისი დეტალები, შეფერილობა და გიყვარდება იგი.

2009 წელს ჰოჰენცოლერნების სასახლე ავაწყვეთ, რის შემდეგაც გადავწყვიტე, ფსონები გავზარდოთ და 2000-იანებს შევეჭიდოთ. დროის სიმცირის გამო, ჯერ ვერ გავრისკე, მეყიდა, მაგრამ აუცილებლად მოვახერხებ რამეს.

ბრიუგელის ეს ნახატი ჩემმა მეგობარმა დიტომ მაჩუქა ამასწინათ. 500-იანი ფაზლი ორიოდე დღით გასართობად მშვენიერია, მე და ჩემმა ძმამ 2 საათში ამდენი ავაწყვეთ. ხვალ მოვრჩები.

დღეს გავიგე, რომ კიდევ ერთი 1000-იანი უჩუქნიათ, ამჯერად ჩემი ძმისათვის. იმათ ვერ აუწყვიათ. ხვალ დავხედავ და სიტუაციას შევაფასებ. ღმერთმა ქნას და არც ერთი ნაჭერი არ აკლდეს! აბა ჰე და აბა ჰო

ვისაც ეს სახელი პრიველად გესმით, ამიერიდან იცოდეთ, რომ სანამ ბათუმამდე მიხვალთ, ჯერ დაბა ჩაქვი უნდა გაიაროთ, რომელსაც ბავშვობაში “ჩარკვს” ვეძახდი (ეგ არაფერი, ქობულეთი საზღვარგაერეთ მეგონა). ადგილი, რომელსაც ბუნებამ საჩუქრად სიმშვიდე უბოძა. პირველი ადგილი, სადაც მე ზღვაზე “დარჩენით” წავედი და ზაფხულის ყველაზე საჩემო 3 დღე გავატარე.

ჩაქვში ჩვენი ნათესავის ნაცნობის, ქართლოსის სახლი დგას, რომლისთვისაც ამ ჩვენს ნათესავს ყოველ ზაფხულს ახალგაზრდა ფეხბურთელთა გუნდი “ზბორებზე” ჩაჰყავს. ორსართულიანი და, რაღაცნაირად, თავისუფალი სახლი, პირველი დანახვისთანავე სახლი გაგრას მაგონებდა, რომელიც წესიერად არც კი მახსოვს.

სახლიდან ზღვამდე მომცრო ევკალიპტის ტყეა, რომელიც რაღაცნაირად მაგონებს მაუგლის მუტლფილმს

ჩემთვის ყველაზე არაჩვეულებრივი დასვენება ყველაზე მარტივი დასვენებაა. დასვენება და არა გართობა. როცა ზედმეტი საზრუნავი თავიდან სამიოდ დღით მაინც ამოყრილი გაქვს და ცდილობ, მადიანად დაეწაფო ბუნებას. რომ ჩავედით, დაუწერელი წესის თანახმად, ეგრევე ზღვაში შევცვივდით, მერე ამოვბარგდით და გარემოს თვალიერებას შევუდექით. სულ ვამბობ ხოლმე, თაკარა მზეში ზღვაში არ ჩავალ-მეთქი, მაგრამ რა ხეირი.

ცხოვრებაში პირველად გადავიყავი თმა შუაზე და მივხვდი, ეს შეცდომა აღარ უნდა გამემეორებინა :დდ

სახლი

სახლი ზღვიდან 100 მეტრის მოშორებით, ევკალიპტის მინიტყის გვერდით დგას. პირველ სართულზე სტუმრებისთვის განკუთვნილი საცხოვრებელია თავისი საშხაპე-სამზარეულოთი და რკინის ორსართულიანი საწოლებით, მეორე სართული კი ქართლოსის ოჯახის წევრებსა და კომპიუტერებს უკავიათ. ეს ადგილი ჩაქვის ინტერნეტკაფეცაა და ყველა ქაუნთერის ოსტატი აქ იყრის ხოლმე თავს. ქართლოსი ჩემპიონატებსაც აწყობს და გამარჯვებულის ფოტოს კედელზე მიაჭიკარტებს ხოლმე. ჩემმა ძმამ და მამიდაშვილმაც სცადეს გაბრძოლება (აბა, მე ქაუნთერი ერთხელ და უკანასკნელად ვითამაშე) და ისე უცბად წააგეს, აზრზე მოსვლაც ვერ მოასწრეს. რამდენიმე თამაშის არსებობის შესახებ სწორედ ჩაქვში გავიგე და Crazy Frog-ის შეჯიბრს ახლაც დავეძებ.

ჩემი ძმა და მამაჩემი პინ-პონგის თამაშში. როგორ მიხარია და როგორ მაკლია, რომ ოჯახის წევრები (განსაკუთრებით, უფროსი და უმცროსი) ერთი საქმით არიან დაკავებულნი.

ქართლოსი

ქართლოსი საინტერესო და უცნაური ადამიანია. გარდა იმისა, რომ აჭარულ კილოზე საუბრობს, ახასიათებს ჰიპნოზისმაგვარი რაღაცები. მაგალითად, შეუძლია, 1 საათის განმავლობაში თვალისდაუხამხამებლად უყუროს ერთ საგანს და ირწმუნება, რომ შემდეგ ადამიანს ძალუძს ამ საგნის დამორჩილება. ამის ჭეშმარიტებაზე თავს ვერ დავდებ, სამაგიეროდ ბევრჯერ გამომიცდია ქართლოსის ზეგავლენა: თვალს თვალში გაგიყრის და შანსი არაა, არ დაგარწმუნოს, დაგაინტერესებს მაინც. ისე საუბრობს, აუცილებლად ჩაგითრევს და გაიძულებს, მოუსმინო. კიდევ ხმარობს სიტყვა “წვალებას” მ-ს დამატებით. შედეგად, გა-მ-წვალებული ქართლოსი გვრჩება.

ირაკლი და მე

ზღვა

ჩაქვში, ჩემი აზრით, ყველაზე სუფთა ზღვაა სარფის შემდეგ (კვარიათიც კარგია, მაგრამ მე ეს მირჩევნია). ჯერ ერთი იმიტომ, რომ აქ დამსვენებელი ნაკლებია (იმიტომ, რომ გართობა ნაკლებია და ეს მახარებს!), მეორეც, ჩაქვი ქობულეთსა და ბათუმს შორის მდებარეობს და ამ მონაკვეთზე ზღვა უფრო შეჭრილია ხმელეთში, რაც თავისებურ ყურეს ქმნის. შედეგად, ზღვის დინება ამ ადგილს გვერდს უქცევს. კიდევ ერთი: ჩვენმა ნათესავმა გვითხრა, რომ დალოცვილი ადგილია, რადგან ჯერ არ ახსოვს, აქ კაცი დამხრჩვალიყოს. როდესაც ჩაქვში ვცურავ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ამ ზღვის რაღაც ნაწილი მართლა ჩემია  და რომ ამაში არავინ მეცილება. ვერც ქობულეთში, ვერც ურეკში და, მით უმეტეს, ვერც ბათუმში ვიგრძენი სხეულის ისეთი სიმშვიდე, როგორიც აქ. ეს მაშინ, როცა მზის ჩასვლისას წყლის ზედაპირზე გავწექი და მოწითალო ტალღოვანი ზედაპირი ჩემს ირგვლივ ლივლივებდა.

ჩაქვის ბუნგალოებს კი ეს ვიდეო მომაგონებს.

ბოლო დღეს ჩოლოქის ატრაქციონის დასალაშქრად წავედით. აქ უკვე ყველამ მოვილხინეთ და, საქანელების წყალობით, ყირაზე გადავედით. მერე გუდა-ნაბადი ავიკარით და ქუთაისისკენ წამოვედით.

 ეს იყო შორეულ 2007 წელს. იმ დროს, როცა არც ომი არსებობდა და არც გაძვირებული გადასახადები.

მიხარია, მიხარია, ოღონდ ყირაზე გადასვლით და თავის ჭერზე არტყმით არა. სექტემბრიდან მე და ჩემი ძმა ახალ სახლში გადავალთ, რომელიც მდებარეობს ნაძალადევში, ხუდადოვის ქუჩის დასაწყსიში. ზუსტ მისამართს არ გეტყვით, მერე რომ არ ამომადგეთ ისედაც ერთოთახიან ბინაში

რას გავაკეთებ აქ:

• ვიკითხავ რუსულ ლიტერატურას, რომლითაც სავსეა აქაურობა (ტურგენევით დავიწყებ)
• ვხატავ ისე, რომ ხელს არავინ შემიშლის!
• ვიმღერებ (არა ძალიან მაღალ ხმაზე) ისე, რომ არავის თვალების დაბრიალებას არ მოველოდე
• ამოვიყვან მეგობრებს და არაკომპიუტერულ თამაშებს ვითამაშებთ! >(კარტი, დომინო, ლოტო, შაში – პირველ ორს როგორმე ვისწავლი)

პერსპექტივაში ვგეგმავ:

• პატრა აკვარიუმის დადგმას ორიოდ ყინვაგამძლე თევზით
• დანარჩენს მერე მოვიფიქრებ

რა უნდა გაკეთდეს აუცილებლად:

• გაზის წყლიზ გამაცხელებელი
• პატარა გაზქურა
• ინტერნეტი – რაღაც შნური კი არის, მაგრამ მაინც კავკაზუსში მაქვს დასარეკი და გასარკვევი, Ge-Link-ს თუ დამიდგამენ. მისით კმაყოფილი ვარ
• ფარდები და გადასაფარებლებია შესაცვლელი – ამაზე დედაჩემი იზრუნებს
• და წვრილმანი რაღაცები, რაც ჯერ არ ვიცი

ესეც ხედი გარეთ. ჩვენი უკანა მხარეა, ასე რომ, ტყე მოსჩანს. აუცილებლად შევისწავლი აქაურობას, ეგებ კარგი თავშეყრის ადგილი გავშანსო და მერე ვიდეოპოსტები ტყიდან ვწერო.

ასე რომ, ჩემი კარი სექტემბრიდან თქვენთვის ღიაა, ოღონდ დაკაკუნება არ დაგავიწყდეთ

დასვენებას ყოველთვის პირდაპირი მნიშვნელობით აღვიქვამდი, როცა ისვენებ ერთფეროვანი და გადატვირთული ცხოვრებისაგან. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ დღეს დასვენებასა და გართობას ერთმანეთში ურევენ, თითქოს სინონიმები იყოს. თუ ვამბობ, რომ ზღვაზე დასასვენებლად მივდივარ, რატომ უნდა ნიშნავდეს ეს დისკოთეკებს და ყირაზე გადასვლას? განა ეს დასვენებაა? ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ადამიანის სხეული ასეთ ვითარებაში ბიოლოგიურად ვერ ისვენებს. ჰოდა, ვინც ზღვაზე “საძიგძიგოდ” მიდის, ბარემ თქვას, გასართობად მივდივარო და სიტყვა “დასვენება” მართლა დაღლილ ხალხს დაგვიტოვოს.

ასე რომ, ამიერიდან გირჩევთ, დააზუსტოთ ხოლმე, დასასვენებლად მიდიხართ თუ გასართობად. ეს იმიტომ, რომ დასასვენებლად წასულები დასვენებულები და დამშვიდებულები ბრუნდებიან, გასართობად წასულები კი – დაღლილები და მთელი წელი ნერვებზე ათხრილები არიან

რატომ უნდა მოგნდეს პაპანაქებაში ისეთი არასასურველი ადგილის მონახულება, როგორიც რეკონსტრუირების გზაზე მდგარი აღმაშენებლის გამზირისა. ძალიან მიყვარს, როცა რაღაც შენდება და, მით უმეტეს, თუ ეს არქიტექტურა რეტროა. ამ თემაზე მერე ვისაუბრებ, ახლა კი წარმოგიდგნეთ ერთ განახლებულ სკვერს, რომელმაც ძალიან მომხიბლა.

ცენტრში, რა თქმა უნდა, დგას სიმპათიური (მაგრამ) საბჭოური ტიპის შადრევანი

ისე, რა მოხდება, ერთ ასეთს მაინც რომ ვეღირსოთ სადმე. ლიკანს ან ბორჯომს შეუდარებლად მოუხდებოდა.

მერე რა, რომ რუსულია

სკვერის მარცხენა კედელზე ძველი თბილისის ფოტოებია გამოსაული.

მარჯვენა მხარეს ხეივანი და ბავშვთა გასართობი მონაკვეთია.

ხეივანში ხასხასაფოთლოვან ხეთა ჩრდილია და, სხვა ადგილებთან შედარებით, საკმაოდ გრილა. მე სიამოვნებით ჩამოვჯექი და წყლის შხეფების ხმაურზე კინაღამ ჩამეძინა.

ძალიან მომეწონა, რომ ბავშვებს თავიანთი შემოსაზღვრული ტერიტორია აქვთ. ვინაიდან, საქანელები, სათამაშო სილა და პლასტმასის სახლები ბლომად აქვთ, უფროსები "დაცული ვართ" მათი შემოსევისაგან.

ჯერ ვერ დავადგინე, ინტერნეტი არის თუ არა, სამაგიეროდ, პერიმეტრს ბლომად პოლიციელი იცავს. მოზასავეებო და ლუდის მსმელებო, თქვენ აქაური ეტიკეტის დაცვა მოგიწევთ.

ზოგი თქვენგანი იტყვის, რომ აქ თავისუფლება არ არის ანუ იმას ვერ გააკეთებ, რაც გინდა. "სამაგიეროდ", აქ უამრავ კეთილ გამომეტყველებას, ბედნიერ შეძახილებსა და მსგავს რამეებს გადააწყდები. ახლა ამას სხვაგან არც-თუ ხშირად ნახავ. დააფასეთ ბავშვების თავისუფლებაც.

მიუხედავად იმისა, რომ შადრევანი საკმაოდ დაბალია, პატარა მაინც ვერ წვდება. ამაზე პასუხისმგებლობა არა მერიას, არამედ მშობელს ეკისრება. სხვათა შორის, ამ ბიჭს არ წყუროდა, თორემ იქვე მჯდომ მშობელს (სავარაუდოდ, დედას) დაუძახებდა.

(აქ რაიმე გოგოშკური დიალოგი უნდა ყოფილიყო, სადაც ორი სოფლელკა “თინჩო” და “ანჩო” ერთმანეთს თავიანთი “მთისა” და ზღვის” ზაგარის შესახებ ემატრაკვეცებიან და ბოლოს, სახურავისა და თბილისის ზღვის ზაგარი რომ აღმოაჩნდებათ).

ზაგარი – ქართულ “გარუჯვას” ისევ მტრის ენიდან ნასესხები (და ჯერ კიდევ ჩაუსესხებელი) ეს სიტყვა მირჩევნია. “გარუჯვა” ჩემთვის დალურჯებასა და დაჟეჟილობასთან ასოცირდება, ხოლო ინგლისურ “sunbath” ჯერ ფეხი არ მოუკიდებია ჩვენში. როგორც უნდა იყოს, მზის აბაზანის მიღება (თუ ჩრდილში წამოწვები, ჩრდილის აბაზანა გექნება?) ნელ-ნელა საშიში ხდება და მალე, ალბათ, ბუნებრივი ძუძუ-ტაკოებით მოგვიწევს დაკმაყოფილება.

ზაგრის მიღება იმიტომ არ გვჭირდება, რომ

კვირის განმავლობაში 3-ჯერ დღეში 15-30 წუთი მზეზე საკმარისია ორგანიზმში D ვიტამინის რაოდენობის ნორმალიზებისათვის, რასაც ადამიანი მზეზე წამოწოლის გარეშეც იღებს.

მზის სხივებს აქვთ თვისება, პიგმენტური ხალების ავთვისებიან სიმსივნედ – მელანომად გადაქცევისა.

ოზონის ხვრელების გაზრდა-გადიდების გამო ატმოსფეროში უფრო მეტი ულტრაიისფერი სხივები იფრქვევა, ვიდრე 20 წლის წინ.

I და II ტიპის (ღია ფერის) კანს დიდხანს არ ეკიდება მზე და პირდაპირ იწვება – შედეგად, აღარც ზაგარი, აღარც კაიფი.

უ-ზაგრ-ობის დადებითი მხარეები

არავითარი გულისამრევი რაზნიცა

კანის ერთიანი ფერი (როგორიც არ უნდა იყოს)

ნაკლები კანის კიბო

ნაკლები გოგოშკური შური “სახურავის ზაგარს თბილისის ზღვის ზაგარი მაინც მირჩევნია”-ს ტიპისა

რაც მთავარია: ნაკლები ლეღვი ქალის ლეღვი გადაწყვეტილება

პ.ს. არ იფიქროთ, რომ არ მხიბლავდეს ზაგრიანი ქალები. პირიქით! მაგრამ თუ მის მადიაღმგზნებად შებრაწულ სხეულზე თითების ჩაცურებისას კიბოს კვანძებს წავაწყდი….