looks like Fort Boyard

ფოტოები, ფოტოები… როცა შენს თვალწინ ზუსტად ის წამი გაიელვებს, რომელიც აუცილებლად უნდა გააჩხაკუნო და იცი, რომ, ფოტოაპარატის ნაცვლად, ჯიბეში ერთი ჩვეულებრივი მობილური გიდევს, სული წაგძლევს, ადგები და გადაიღებ. სხვანაირად მართლა ვერ დავახასიათებ ჩემ მიერ გადაღებულ ამ სურათებს. ვიცი, დღეს ბევრს არ ეფოტოება და მიტინგების თემა ურჩევნია, მაგრამ ამას ახლა თუ დავპოსტავდი, თორემ მერე, არამგონია, გამებედა ან გამხსენებოდა.

თბილისის ზღვაში მოძირალი სტადიონი

ერთ წვიმიან დღეს

გულწრფელად უტვინო გამოხედვა

ბორგავდა

ზოლებიანი ოთხფეხი

ახლოს არაფრით მოვიდა, რომ თვალები გადამეღო

ჭყეტელა

პა

I’ve been watching HOME for a long time and still wonder how self sufficient is our planet. Despite the fact that the man kind uses the 4 billion-year-old heritage, Earth still goes on “living”. But soon it will expire its last resources and then death will start. Earth might regain its greenery and some forms of life but it will happen after the death of human, the most wise animal on the planet who wasn’t wise enough not to pill down the branch he was sitting on.

Here, on the pictures taken by Yann Arthus Bertrand, you’ll see what we still have and without what our life will not exist.

დღეს დიდი ხნის ოცნება ავიხდინე და 11 წლის შემდეგ კვლავ ვნახე სათაფლია, სრულიად შეცვლილი და გაუმჯობესებული. სათაფლია ყოველთვის მიყვარდა იმიტომ, რომ დინოზავრები მიყვარდა. იმ დროს, როცა კლასგარეშე ლიტერატურის დანახვა არ მინდოდა, ეგვიპტითა და დინოზავრებით ვიყავი გატაცებული და ენციკლოპედიებში ვიქექებოდი. იქიდან გავიგე სტალაქტიდების, სტალაგმიტებისა და სტალაგნატების შესახებ და შემიყვარდა დედამიწის ეს ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი და ამოუცნობი სამყარო.

როცა სათაფლია პირველად ვნახე, 1996 წლის ივნისი იყო. მაშინ ასე გამოვიყურებოდი და ვიჭყანებოდი…

ის დღე ძალიან კარგად მახსოვს, რადგან პირველად მოგვიწია კლასელებს, სკოლის გარეთ გვეცხოვრა ერთად და სხვა თვალით დაგვენახა ერთმანეთი. ვინ როგორ ჭამდა, როგორ ერთობოდა იმ დროს, როცა არც სკოლის და არც გაკვეთილების ხსენება არ იყო. მაშინ სათაფლია ერთი მოუვლელი ტყე იყო, დინოზავრების ნაკვალევი კი – ერთი ბეტონის მსგავსი დაღმართი, უცნაური სამთითა ანაბეჭდებით. ვისაც სად უნდოდა, იქ შლიდა სუფრას და, რამდენადაც მახსოვს, არც ბუნების დაცვაზე იდებდნენ თავს.

შემდეგ სათაფლია მე-8 კლასში ვნახე. მაშინ საექსკურსიო ჯგუფ “პილიგრიმის” პრეზიდენტი ვიყავი და დროშას დავატარებდი. იმ დღეს ბევრი დავლიეთ და ქუთაისამდე (9 კმ) ფეხით ვიარეთ. სახლში მისვლისას ფეხებს ვეღარ ვგრძნობდი. ა$ღარ მახსოვს, ვნახე თუ არა იმ დღეს ნაკვალევი, თუმცა მღვიმეში ნამდვილად ვიყავი.

გავიდა 10 წელი და ახლა სრული სერიოზულობით, ყოველგვარი გართობის გარეშე მინდოდა ნაკვალევის ნახვა. უკვე საკმაოდ წამეკითხა დინოზავრთა შესახებ, მენახა დოკუმენტური ფილმები და მინდოდა, მცოდნოდა, ზუსტად რა ჯიშის დინოზავრები დადიოდნენ ჩვენს მიწაზე. ყველა დანარჩენი – ვიდეოში:

პანგოლინზე თუ ციკლონზე?

პანგოლინზე? არა, ციკლონზე!

ციკლონზე? არა, პანგოლინზე!

ვსო, ვწერ ციკლონზე!

მარა პანგოლინიც რომ მეცოდება?

რატომ უნდა შემეცოდოს, მე ხომ არ ვარ გადაშენების პირას?

უი, პანგოლინები გადაშენების პირას არიანი, ხო? კაი, მაშინ ამათზე დავწერ და პატივცემულ ციკლონს ბოდიშს მოვუხდი. ეგ კარგა ხანს არ გადაშენდება. ვინაიდან და რადგანაც ძლიერ არგუმენტს მივადექი, მაშ პანგოლინი.

დუ იუ კნოუ ვხუ იზ პანგოლინ?

პანგოლინ იზ ე ქრიეჩე ზეთ ლუქს ლაიქ სამთინგ.

მოკლედ, აი, ეს არის პანგოლინი. სანამ გული აგერეოდეთ, იცოდეთ, რომ მალე, შეიძლება, საერთოდ გაქრნენ დედამიწიდან. პანგოლინებს დღეს ისე უჭირთ, როგორც, ვთქვათ, ჰატის მცხოვრებლებს.

პანგოლინი ერთადერთხელ ვნახე, თბილისის ზოოპარკში. ვიჯექი ჩემთვის და ლომების გალიას ვუყურებდი. უცებ, ერთ-ერთ გალიაში, რომელიც ცარიელი მეგონა, არაღაც ამოძრავდა. გრძელ გირჩს გავდა, რომელიც ორ ფეხზე იდგა და ზომბირებული ადამიანივით დადიოდა. იცით, როგორი განცდა მქონდა? აი, აქამდე რომ მსგავსი არაფერი გინახავს და რაღაცნაირად უცნაურად რომ მოძრაობს. არც ძაღლივით ზუსტი მოძრაობები აქვს და არც კუსავით ზანტი. სადღაც შუაშია. თან ორ ფეხზე რომ დადის, მთლად საოცრებაა.

მოკლედ, პანგოლინები აზიასა და აფრიკის ბინადრები არიან და ღამით ქტიურობენ. დღისით კი დაგორგლილ მდგომარეობაში სძინავთ. სხეულის ზედა ნაწილი მთლიანად ძვლოვანი ფირფიტებით აქვთ დაფარული და ამიტომაც, ხან გირჩს, ხან არტიშოკს ადარებენ. ფირფიტები წაწვეტებული ფორმისაა, რაც თავისებურად იცავს მათ თავდასხმისაგან. მაჩვების მსგავსად, პანგოლინებსაც შეუძლიათ სპეციალური მჟავას გამოყოფა, როცა საფრთხეს გრძნობენ.

ერთი საინტერესო კითხვა: თუ მიხვდებით, რითი იკვებებიან პანგოლინები?

მინიშნება: მილისებრი ენა და წინა თათებზე გრძელი ბრჭყალები აქვთ.

თქვენ მართალს ბრძანებთ, პანგოლინები მწერებით იკვებებიან. ამოთხრიან ფუღუროებს, ტუცავენ ენას შიგ და თითო-თითო სტაქან ტერმიტს ჩაურტყამენ. ამ მოსიარულე გირჩების რამდენიმე სახეობა არსებობს. ზოგი ხეზე ბინადრობს, ზოგი მიწაში ამოთხრილ სოროში ცხოვრობს.

პანგოლინების ზომა 30 სმ-დან 1 მეტრამდე მერყეობს. გააჩნია, რომელ სახეობას მიეკუთვნება. მამრები მდედრებზე დიდი ზოიმისანი არიან.

ამ ბუნჩულა ცხოველებს, რა თქმა უნდა, ყველაზე მეტად, (არა)ადამიანების გამო უჭირთ. აფრიკაშიც და ჩინეთშიც მათ ხორცის გამო ხოცავენ. ამ უკანასკნელში თვლიან, რომ ცხოველის ხორცს განსაკუთრებული სამკურნალო თვისებები აქვს. სულ ახლახან, 2010 წლის ნოემბერში, ლონდონის ზოოლოგიის საზოგადოებამ პანგოლინები  გადაშენების პირას მყოფ ცხოველებად გამოაცხადა. აქვე მოგიყვანთ ჟურნალ Science and Technology Daily-ის მიერ მოძიებულ მასალას, სადაც შეფ მზარეული ყვება, თუ როგორ კლავენ და მიირთმევენ პანგოლინის ხორცს:

გალიაში დამწყვდეული მანამ გვყავს, სანამ კლიენტი არ შეუკვეთავს. შემდეგ ჩაქუჩს ვურტყამთ თავში, რომ გაითიშონ. მერე ყელს გამოვჭრით და სისხლისგან იცლებიან. ეს ნელი სიკვდილია. მათ ვხარშავთ, რათა ძვლოვანი საფარი მოვაცილოთ. შემდეგ ხორცს წვრილად ვჭრით და მრავალი სახეობის კერძს ვამზადებთ, მოთუშულისა და წვნიანის ჩათვლით. ზოგიერთი კლიენტი კლიენტი პანგოლინის სისხლსაც ითხოვს და შინ მიაქვს.

მე აქ გავჩერდები. ვიცი, გული გაგიხეთქეთ, მაგრამ, პანგოლინებთან შედარებით, თქვენი შეშფოთება ფრიად არაფრისმთქმელია. უბრალოდ, მინდოდა, გცოდნოდათ, რომ დედამიწაზე, ფუმფულა ძაღლი-კატების გარდა, კიდევ არსებობენ სხვა, არანაკლებ საყვარელი და საინტერესო ცხოველები. ჯერ კიდევ არსებობენ უბედური პანგოლინები.

]]> http://zurriuss.ge/cyclone-vs-pangolins/feed/ 9 http://zurriuss.ge/salar-uyuni/ http://zurriuss.ge/salar-uyuni/#comments Tue, 05 Oct 2010 20:45:54 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=4400 Continue reading →]]> მარილი რომ დაყარო, ჩხუბი დაიწყება, ხო? აბა ბოლივიაში, უფრო სწორედ კი, უიუნიში, სადაც გინდა, ყარე. მაინც ვერ გამოლევ. თანაც ეს თეთრი, ქათქათა და ლითიუმით გაჯერებული მარილის უდაბნო ისეთ პეიზაჟებს ქმნის, რომ მიმიქარავს ბორა ბორა.

სამხრეთ ამერიკის ყველაზე დიდი მარილის საბადო ასე გამოიყურება წვიმის შემდეგ

უიუნის მარილის საბადო ანუ, Salar de Uyuni, არის ადგილი, სადაც გონება ოცნებებისგან ისვენებს. უბრალოდ, გამოაძვრე ტვინს შტეკერი და და დატკბი იმ ოცნებით, რომელიც ბუნებას უტრიალებს თავში. როცა შოკისმომგვრელად უსასურლო ოცნებების წაკითხვით დაიღლები, მერე ადექი და აღიარე, რომ, დედაბუნების ფანტაზიასთან შედარეით, ჯერ დამწყები გოიმი ხარ.

ხედი კოსმოსიდან: ათასწლეულების წინ ეს და მიმდებარე ტერიტორია ერთი ვრცელი ტბის ნაწილები იყო, რომლის სიღრმე 130 მეტრს აღწევდა. დროთა განმავლობაში ტბის დონემ დაიწია, ზოგიერთ ადგილას კი საერთოდ გაქრა. ასე დარჩა 10,582 კვ. კმ-ის ფართობის უიუნის მარილის საბადო მთებს შორის ჩაკეტილი, ორი მომცრო ტბის მეზობლად.

ოდესღაც ტბის ფსკერზე მდებარე მარილის რამდენიმე მეტრიანი შრეები (ცენტრში 10 მეტრზე მეტია) ახლა ღია ცის ქვეშ შთამბეჭდავ სანახაობას ქმნის. მას აგროვებენ და, ჩვეულებრივ, წარმოებისათვის იყენებენ.

საიდან გროვდება აქ წყალი და ასეთი გასაოცარი პეიზაჟები? გაითვალისწინეთ, რომ ფსკერი ქათქათა თეთრია ანუ, წყლით დაფარვის შემთხვევაში, მოქმედებს როგორც გიგანტური სარკე და ყველაფერს ირეკლავს, რაც გარშემო ხდება. რაც შეეხება წყალს. წვიმის სეზონის დადგომასთან ერთად ივსება უმშვენიერესი და უინდივიდუალურესი ტბა ტიტიკაკა, რომლიდან გამოჟონილი წყალი ავსებს ტბა პუპოს და, საბოლოოდ, წყლის ნაწილი ხვდება უიუნიში. წყლის სულ რამდენიმე სანტიმეტრია საჭირო, რათა მარილის უდაბნო ვეებერთელა ჯადოსნურ სარკედ იქცეს.

თუ თავში ოცნება გამოგელიათ, ნახეთ უიუნი წვიმის სეზონზე.

დაივიწყეთ Bounty, სამოთხე აქ არის!

როცა გინდა, რომ ანარეკლმა და რეალობამ ადგილები გაცვალონ

მასშტაბური დადგმა "სარკე", რეჟისორი უიუნის უდაბნო

გარიზონტ…

ასეთ მოტიტვლებულ ადგილზე, ცხადია, არასტაბილური ტემპერატურაა. ნოემბერში (გაითვალისწნიეთ, რომ სამხრეთი ნახევარსფეროა) ტემპერატურა 21 გრატუსია, ივნისში 9-5მდე ეცემა. თუმცა ეს ტურისტებს არ აშინებს. პირიქით, გიჟდებიან ამ ადგილზე.

ტურისტები ვახსენე და ბარემ ვიტყვი, რომ "სივრცობანას" თამაში აქ ყველაზე გავრცელებული და ლოგიკურიცაა

სასტუმროების ქსელი ჭკვიანად არის გათვლილი: კოტეჯების კედლებსა და ჭერს უიუნისეული მარილისაგან მზადდება

უკაცრიელი ვაკე ბუნებას არ უჩივის. ეს სამხრეთ ამერიკული მელია კულპაოა.

ლამა საშა ამ მიდამოებში გავრცელებული ცხოველია. რასაკვირველია, "საშა" გამოგონილი სახელია, რადგან მისი სახელის გამოყენების ოფიციალური უფლება არ ამიღია.

ფლამინგოც ბინადრობს აქ და, როგორც ხედავთ, ცოტა განსხვავებული ფერისაა. ნისკარტი აქვს ყვითელი

]]> http://zurriuss.ge/salar-uyuni/feed/ 6 http://zurriuss.ge/winnie-no-answer/ http://zurriuss.ge/winnie-no-answer/#comments Sat, 07 Aug 2010 08:42:43 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=3887

ილ მიო ძმა ე ვინნი

შორს თბილისური სიცხე და არეულობა!

სტოპ, აქ ვინმემ სიცხე ახსენა? და ქუთაისში ნაკლები სიცხეა??? სიცხეს დამატებული ქარი. ქარს დამატებული იძულებითი ფოთოლცვენა და ყველაფერ ამას დამატებული ჩემი იძულებითი ნერვების შლაააა….

მაგრამ მაინც მიყვარს ქუთაისი. მიხარია და მსიამოვნებს, რომ НАКОНЕЦТО ამ ქალაქსაც ეღირსა განვითარების მიმართულებით ნაბიჯების გადადგმის განხორციელების დაგეგმვის ალბათობის ჭეშმარიტების მდგრადობა და უტყუარობა.

არა, სერიოზულად, ქუთაისსაც ადგება ნელ-ნელა საშველი:

ოპერა – ჩემი სახლი – ნელ-ნელა რაღაცას ემსგავსება (ზარმაცი ვარ: მეგონა, ინტერნეტში დამხვდებოდა სურათი, მაგრამ ფაფუ. დღესვე გავიქცევი და გადავიღებ)

“ტორპედოს” სტადიონი გაიხსნა! გახსოვთ, რას ჰგავდა ადრე? ჰოდა, ბატონმა მიშამ ჩემი პოსტი რომ ნახა, ფრიად შეძრწუნდა და  სტადიონი მთლიანად გაარემონტა. ახლა ასე გამოიყურება.

გადახურვის ეს კონსტრუქცია ცოტა მეგოიმა: თეთრ შენობას შავ-წითელი სახურავი რომ დაადეს, მაგრამ ავიტანთ

არა, მე არ ვამბობ, რომ სრულად გაკეთდა. დააკვირდით ბალახის საფარს, რას ჰგავს. მაგრამ ნელ-ნელა რემონტდება ყველაფერი. ჰოდა თუ ჩვენც ამასობაში ნაგვის სწორად გადაყრას და სკამებისადმი სწორად მოპყრობას ვისწავლით, მერე ერთმანეთის დედის საგინებლად ნაკლები საბაბი გვექნება.

ვისაც ჩემი ვინი გაინტერესებთ, ნახეთ რა მკვირცხლი ძაღლი მყავს. დარტყმულია. სულ დარბის. სულ. სულ. ს-უ-ლ…

ჰოდა გუშინ საღამოს, გაუუუსაძლისი სიცხის შემდეგ (არ დამეწუწუნოთ, სხვაგან უფრო ცხელაო. არ არსებობს!!!), თეთრი ხიდის მიდამოებს მივაშურეთ. 9-ზე კონცერტი იქნებაო. ჰოდა მივეით, რაფერც აქანა იტყვიან, საძიგძიგოდ და გევიხედე-გამევიხედე ხალხი პროსტო დგანა და დისკოთეკას უსმენს (მე მომიტევეთ ქუთაისური კილო ).

არაჰ, მე კი არ ვამტყუნებ ახალგაზრდებს, რომ დისკოთეკაზე იმიტომ მივიდნენ, ხელებჩამოშვებული რომ მდგარიყვნენ და მხოლოდ გონებრივად ეძიგძიგათ. პირიქით, საერთოდ არ უნდა გატოკდე, როცა ზალიკო ბერგერის არაფრისმთქმელ კოსტიუმებს   ჩამოფხატულს უაზროდ გამხდარ, უაზროდ მომღიმარ, უაზროდ სექსუალურ, უაზროდ მოსიარულე და უაზროდ მოხრილ მოდელებზე დაინახავ.

ნუ მე არ ვიცი, რა ხდებოდა თითოეულის ტვინში, მაგრამ ფაქტი იყო, რომ ვერც წამყვანმა და ვერც მომღერალმა (“ვარსკვლავების აკადემიის” ფონოგრამამ – რა ვქნა, ვერ ვიმახსოვრებ სახელებს), ვერაფრით ააძიგძიგეს და ვერ გამოაცოცხლეს ხალხი. არდა, ხალხი ცოცხალია და მაგრადაც ძიგძიგებს, მაგრამ ყველაფერს დანახვა უნდა, მეგობრებო. ნუ შევაფასებსთ ადამიანებს მხოლოდ ვიზუალური კუთხით – мой вам совет

ეს არ იყო კონცერტი, არც მოდების ჩვენება. ეს იყო ბრძოლა საკუთარ სურვილებსა და “სხვა რას იტყვის”-ს შორის. მთელი იმ ხნის განმავლობაში 100-დან მხოლოდ ათმა თუ გააკეთა ცეკვასთან მიახლოებული მოძრაობა. არ არის გამორიცხული, ვცდებოდე, რადგან სათვალე სახლში დავტოვე. შეიძლება, აუდიტორიას ცოტათი გაუჭირდა გახსნა. ნუ მე ეგენი აღარ ვიცი, რადგან ამ ამბებიდან 15 წუთში თეთრ ხიდზე გამოვედი. ისევ რიონისა და თეთრი ქვების ჭორაობის მოსმენა და თბილ-გრილად მობერილი ნიავის შეგრძნება მერჩივნა.

ასე გაილია მეორე დღეც ქუთაისში.

]]> http://zurriuss.ge/kutaisi-stories-1/feed/ 12 http://zurriuss.ge/forgive-me/ http://zurriuss.ge/forgive-me/#comments Sat, 17 Jul 2010 11:19:34 +0000 zurriuss http://zurriuss.ge/?p=3696 Continue reading →]]>

Forgive me, please.

I am the one who suffered you every day, whole days for many years.

I am the one who used to make your days dark, your families ruined and your life a horror.

Forgive me.

I can’t stand any more.

Forgive me for each of your lives.

Forgive me for my childhood evil desires.

Forgive me for cutting each of your head,

for digging out your eyes and mouth,

fro cutting your legs, feelers, chest and stomach,

for burning each of your body,

for drowning or freezing each of you into a glass of water in the fridge,

for trying to vanish you.

Ants, please…

Forgive me.

მე ვიცი!..

ერთი წელი გადის, რაც  დასის წევრი “ვიყავი”. ეს, ალბათ, მთელი ჩემი თსუ-ური ცხოვრების ყველაზე დიდი და ნათელი მოგონებაა, რადგანაც ამ დროს შევიცვალე და გავიზარდე. რეპეტიციები მორჩებოდა  თუ არა, გიგასა (სურათზე: თმააბურძგნული) და თოკასთან (სურათზე: მეორე) ერთად  ხან ქუჩაში ვმღეროდით მოწყალების მისაღებად, ხან პატარ-პატარა იმპროვიზაციულ ეტიუდებს ვასრულებდით – გამვლელ-გამომვლელთა გასაგიჟებელ-გაზართობად. დღის ყველაზე მაგარი დასასრული კი მაინც თეატრი იყო. ჯიბეში გადაკუჭული 3-3 ლარითა და ხვეწნამუდარით გაჩალიჩებული თეატრი.

ერთ-ერთი ასეთი ბედნიერი დღე “თაგვის” დღე გახლდათ. ეს სპექტაკლი ჭოლამდ დადგა და რუსთაველის თეატრალურ სარდაფში გადიოდა. ძალიან გული მწყდება, რადგან უსაშველოდ მენატრება ჩემი ფეხის ტერფიდან სულ რაღაც 10 სანტიმეტრში გათამაშებული ამბები. არავითარი სცენა, არავითარი გაუცხოება. ამბავი შენს თვალწინ ითხზვება, თანაც, ყოველ ჯერზე ახლებურად. სამწუხაროდ, დღეს აღარც “თაგვია” და აღარც თეატრი.

“შენ მარტო აღარა ხარ, კაკუნნნა!” – შესძახებს მეძავი დუდა ცდებისაგან ტვინგამოჭმულ პროფესორს და სინათლე ქრება. “კი-კი-კი! ა-კა-კი!…” – აღტაცებით ყვირის სცენის კუთხეში განათებულ საწოლში  მობუქნავე დუდა და ვერც კი ამჩნევს, რომ აკაკი კი არ იმასუშვება, არამედ “დანტეს” კითხულობს…

დასანანია, რომ თქვენ ეს ვერ ნახეთ. დასანანია, რომ არ იცით, როგორ უნდა მოკლათ ლურჯი სპილო…

ამ რამდენიმე ვიდეოფაილს თქვენთვის მხოლოდ იმიტომ ვიმეტებ, რომ თუკი დაგჭირდებათ, გეცოდინებათ მაინც, როგორ უნდა მოკლათ ლურჯი სპილო

ანუ ჩვენს პლანეტაზე ცხოველთა რაოდენობა კლებას განაგრძობს და ახალი ჯიშები არიან გადაშენების პირას. იშვიათი ჯიშის იშვიათი წარმომადგენლები იღუპებიან.

კუნძულის ნაცრისფერი მელია აშშ-ის ტერიტორიაზეა გავრცელებული. თუმცა, რაღა გავრცელებული. მელიის ეს სახეობა 1000-ზე ნაკლებიღა შემორჩა.

სუმატრას ორანგუტანი შესაძლოა მანამ გადაშენდეს, სანამ მეცნიერები მისი ჯიშის შესწავლას დაასრულებდნენ. ინდონეზიის კუნძულ სუმატრაზე ამ ორანგუტანთა რაოდენობა 75 წლის განმავლობაში 80%-ით შემცირდა. დღეს მათი რიცხვი 6600-ია. მათი ნაწილი ბუნებრივი გზით იღუპება, ნაწილს ბრაკონიერები უღებენ ბოლოს.

ვაქიტა – ყველაზე პატარა ვეშაპი – 1,5 მეტრის სიგრძისაა და მექსიკის ყურეში, კალიფორნიის სიახლოვეს ჯერ კიდევ ბინადრობს. მეცნიერებმა დაადგინეს, რომ მხოლოდ 150 ვაქიტაღა შემორჩა ოკეანეს.

სახნისიანი კუ შრდილოდასავლეთ  მადაგასკარზე ბინადრობს და დაახლოებით 400 ცხოველიღაა შემორჩენილი. მეცნიერთა ვარაუდით, ეს სახეობა შესაძლოა 30 წელიწადში გადაშენდეს. ბრაკონიერთა და ტყის ხანძართა მსხვერპლი კუ დღეს pet-ად გაყიდვის ობიექტია.

კუბური ნიანგის ჯიშის მხოლოდ 4000 ცხოველი შემორჩა. ეს 3,5 მეტრის სიგრძის რეპტილია ერთ-ერთი იმ იშვიათ ცხოველთაგანია, რომელთა ყოფნა-არყოფნა ახლა წყდება.

მწვანეთვალება ბაყაყი კოსტა-რიკასა და პანამაზე ბინადრობს. მისი რამდენიმე ასეული ერთეულიღა შემორჩა. სოფლის მეურნეობის გასაუმჯობესებლად გამოყენებული შხამქიმიტების წყალობით მწვანეთვალება ბაყაყები გამრავლების უნარს კარგავენ.

ჰიროლა ანტილოპათა ერთ-ერთი უიშვიათესი სახეობაა, რომელიც კენია-სომალის საზღვარზე ბინადრობს. მათი 600-მდე ცხოველია შემორჩენილი და მაჩვენებელი კლებულობს. ჰიროლას ძირითადი მტერი ადამიანია, შემდეგ – გვალვა.

ფლორიდული თავჩაჩიანი ღამურა მეცნიერებს ჯერ კიდევ 2002 წელს ეგონათ გადაშენებული, როცა პატარა კოლონია აღმოაჩინეს. დღესდღეობით 100-მდე ღამურაა შემორჩენილი. მათი ნაწილი კლდესა და ხის ტოტებზე ჩამოკიდების უნარს კარგავს.

გრენადული მტრედი სულ უფრო და უფრო ცოტა დაფრინავს კარიბის ზღვის ამ სახელმწიფოში. მათი რიცხვი დღეს 150-ზე ნაკლებია. მტრედის ეს უჩვეულო, ვარდისფერგულმკერდიანი სახეობა გადაშენების პირასაა. მას ძირითადად მტაცებელი ფრინველები და ცხოველები ემტერებიან. გრენადული მტრედის გადარჩენისათვის 10-წლიანი პროგრამა მზადდება.

თეთრთავა ლანგურების რაოდენობა 40 წლის განმავლობაში 98%-ით შემცირდა. 59 გადარჩენილი ცხოველი ვიეტამში, ჰალონგის ყურეში ბინადრობს. ამ მაიმუნთა უმრავლესობას ჩინური ტრადიციული მედიკამენტების დასამზადებლად კლავენ.

პრჟევალსკის ცხენიც თუ ამ სიაში მოხვდებოდა, ნამდვილად არ მეგონა. სკოლაში ზოოლოგიის წიგნში გადავაწყდი მის სურათს და ძალიან მომწონდა. მიუხედავად იმისა, რომ ცხოველთა დაცვის ორგანიზაციები იბრძვიან მათ გადასარჩენად, საქმე მაინც სავალალოა. 300-ოდე ცხენი დღეს მონღოლეთში ბინადრობს, ზოგიც უკრაინაში, დანარჩენი სტეპებშია გაბნეული.

ესენიღა დარჩნენ

ეს არის რეალობა, რომელზეც ჯერ კიდევ გვეცინება, ხოლო როცა აღარ გაგვეცინება, მაშინ ხსნის გზა, ალბათ, აღარც იარსებებს.

]]> http://zurriuss.ge/rarest-of-the-rare/feed/ 12