looks like Fort Boyard
ფოტოები, ფოტოები… როცა შენს თვალწინ ზუსტად ის წამი გაიელვებს, რომელიც აუცილებლად უნდა გააჩხაკუნო და იცი, რომ, ფოტოაპარატის ნაცვლად, ჯიბეში ერთი ჩვეულებრივი მობილური გიდევს, სული წაგძლევს, ადგები და გადაიღებ. სხვანაირად მართლა ვერ დავახასიათებ ჩემ მიერ გადაღებულ ამ სურათებს. ვიცი, დღეს ბევრს არ ეფოტოება და მიტინგების თემა ურჩევნია, მაგრამ ამას ახლა თუ დავპოსტავდი, თორემ მერე, არამგონია, გამებედა ან გამხსენებოდა.
I’ve been watching HOME for a long time and still wonder how self sufficient is our planet. Despite the fact that the man kind uses the 4 billion-year-old heritage, Earth still goes on “living”. But soon it will expire its last resources and then death will start. Earth might regain its greenery and some forms of life but it will happen after the death of human, the most wise animal on the planet who wasn’t wise enough not to pill down the branch he was sitting on.
Here, on the pictures taken by Yann Arthus Bertrand, you’ll see what we still have and without what our life will not exist.
დღეს დიდი ხნის ოცნება ავიხდინე და 11 წლის შემდეგ კვლავ ვნახე სათაფლია, სრულიად შეცვლილი და გაუმჯობესებული. სათაფლია ყოველთვის მიყვარდა იმიტომ, რომ დინოზავრები მიყვარდა. იმ დროს, როცა კლასგარეშე ლიტერატურის დანახვა არ მინდოდა, ეგვიპტითა და დინოზავრებით ვიყავი გატაცებული და ენციკლოპედიებში ვიქექებოდი. იქიდან გავიგე სტალაქტიდების, სტალაგმიტებისა და სტალაგნატების შესახებ და შემიყვარდა დედამიწის ეს ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი და ამოუცნობი სამყარო. Continue reading
პანგოლინი რომ გაგახსენდება ადამიანს ამ კარსმომდგარი ციკლონის დროს. გაიხედავ დასავლეთით და გეგმაზომიერ მოყაყვას მიჩვეული ევროპა არაგეგმაზომიერ თოვლსა და სიცივეში იყინება. აყროლონ და აფრქვიონ CO2 და დაუგეგმავი პანღური მერე ნახეთ. მაგრამ უბედურება ის არის, რომ ეს თავქარიანი ციკლონი ახლა ჩვენ, უცოდველ და ბუნებისმოტრფიალე ქართველებს გვემუქრება. ჰოდა რა დროს პანგოლინია ახლა? ან რომელზე დავწერო? Continue reading
მარილი რომ დაყარო, ჩხუბი დაიწყება, ხო? აბა ბოლივიაში, უფრო სწორედ კი, უიუნიში, სადაც გინდა, ყარე. მაინც ვერ გამოლევ. თანაც ეს თეთრი, ქათქათა და ლითიუმით გაჯერებული მარილის უდაბნო ისეთ პეიზაჟებს ქმნის, რომ მიმიქარავს ბორა ბორა.
სამხრეთ ამერიკის ყველაზე დიდი მარილის საბადო ასე გამოიყურება წვიმის შემდეგ
ილ მიო ძმა ე ვინნი
ქუთაისში ვარ, იეეს! მიზანი მიღწეულია.
შორს თბილისური სიცხე და არეულობა!
სტოპ, აქ ვინმემ სიცხე ახსენა? და ქუთაისში ნაკლები სიცხეა??? სიცხეს დამატებული ქარი. ქარს დამატებული იძულებითი ფოთოლცვენა და ყველაფერ ამას დამატებული ჩემი იძულებითი ნერვების შლაააა….
მაგრამ მაინც მიყვარს ქუთაისი. მიხარია და მსიამოვნებს, რომ НАКОНЕЦТО ამ ქალაქსაც ეღირსა განვითარების მიმართულებით ნაბიჯების გადადგმის განხორციელების დაგეგმვის ალბათობის ჭეშმარიტების მდგრადობა და უტყუარობა.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Forgive me, please.
I am the one who suffered you every day, whole days for many years.
I am the one who used to make your days dark, your families ruined and your life a horror.
Forgive me.
I can’t stand any more.
Forgive me for each of your lives.
Forgive me for my childhood evil desires. Continue reading
მე ვიცი!..
ერთი წელი გადის, რაც დასის წევრი “ვიყავი”. ეს, ალბათ, მთელი ჩემი თსუ-ური ცხოვრების ყველაზე დიდი და ნათელი მოგონებაა, რადგანაც ამ დროს შევიცვალე და გავიზარდე. რეპეტიციები მორჩებოდა თუ არა, გიგასა (სურათზე: თმააბურძგნული) და თოკასთან (სურათზე: მეორე) ერთად ხან ქუჩაში ვმღეროდით მოწყალების მისაღებად, ხან პატარ-პატარა იმპროვიზაციულ ეტიუდებს ვასრულებდით – გამვლელ-გამომვლელთა გასაგიჟებელ-გაზართობად. დღის ყველაზე მაგარი დასასრული კი მაინც თეატრი იყო. ჯიბეში გადაკუჭული 3-3 ლარითა და ხვეწნამუდარით გაჩალიჩებული თეატრი.
National Geographic-ს ვათვალიერებდი, როცა ასეთ ამბავს წავაწყდი: “Rarest of the Rare” Species Named
ანუ ჩვენს პლანეტაზე ცხოველთა რაოდენობა კლებას განაგრძობს და ახალი ჯიშები არიან გადაშენების პირას. იშვიათი ჯიშის იშვიათი წარმომადგენლები იღუპებიან.
კუნძულის ნაცრისფერი მელია აშშ-ის ტერიტორიაზეა გავრცელებული. თუმცა, რაღა გავრცელებული. მელიის ეს სახეობა 1000-ზე ნაკლებიღა შემორჩა.
