Category Archives: ცხოვრება

რამდენიმე საინტერესო ფოტო, რომელიც მინდა, იცოდეთ

როგორც ყოველთვის, ჯერ კიდევ არ მიპოვია ჩემი ბლოგისთვის შესაფერისი დიზაინი. ესეც დროებითია. უბრალოდ, ყველაზე მინიმალურ მოთხოვნებს ამ ეტაპზე აკმაყოფილებს. რაც შეეხება ფოტოებს, ყველა მათგანი ჩემ მიერ სხვადასხვა დროსაა გადა$ღებული. ხარიხს ყურად$ღებას არ ვაქცევთ, რადგან მობილურითაა და გადავდივართ მათს შინაარსზე. ასე და ამგვარად… Continue reading

სიკეთე = სიდებილეს?

ადრე ამ კითხვაზე აუცილებლად უარყოფით პასუხს გავცემდი, რადგან ვფიქრობდი, რომ სიკეთე სიკეთვისათვის აგრეთვე კარგი რამეა. დღეს კი რატომღაც ნერვები მეშლება უაზრო და უმიზნო სიკეთეებზე (არ ვგულისხმობ არც ჯიბრზე ჩადენილ სიკეთეს და, რა თქმა უნდა, არც ანგარებას). მაღიზიანებს ალტრუიზმის სიკეთისეული გაგება (ჯერ კიდევ მე-2 მსოფლიოს მერე “ალტრუიზმის” წყალობით აშშ-მა ევროპა აიძულა, იგი მსოფლიოს ნომერ პირველ სახელმწიფოდ ეღიარებინა, რომ ამიერიდან მსოფლიოს არა ევროპა, არამედ ამერიკა მართავს), რადგან ეს არ იყო კეთილი სიკეთე, როგორც ბევრ გულუბრყვილოს დღემდე სჯერა. ეს შედეგზე გათვლილი სიკეთე იყო და სწორედ ასეთი სიკეთის უფრო მესმის, ვიდრე გულუბრყვილო, დებილური სიკეთეების. Continue reading

სახეები – ნაწილი მესამე

ვიდრე რაიმე სერიოზულზე გადავიდოდე, მირჩევნია, ისევ “სახეების” თემა ამოვწურო. ამჯერად, ბოლო პოსტი იქნება მათზე, ვისი სახეებიც არასდროს წაიშლება. ახალგაზრდობასა თუ მოხუცებულობაში, ჭირსა თუ ლხინში, სიცოცხლესა თუ სიკვდილში ისინი ჩვენთან და ჩვენს მეხსიერებასთან ერთად იქნებიან. Continue reading

დინოზავრების ეპოქა ჰოლივუდში

ესე პოსტი არს პიარსკოლიდამ

დინოზავრები აღმოჩენის თანავე გახდნენ სხვადასხვა ზღაპრისა და შეთხზული თავგადასავლების მთავარი პერსონაჟები. მათ ხატავდნენ, ძერწავდნენ, ხოლო კინემატოგრაფიის გაჩენის შემდეგ, ფირზე იღებდნენ! Continue reading

მიტინგებზე “შემჯდარი” ერი

მიტინგი, როგორც ეროვნული პოლიტიკის ნაწილი, ჩემთვის 2003 წლიდან დაიწყო. მაშინ მეგონა, რომ ათ წელიწადში ერთხელ ასეთი ჭინთვა ნორმალური იყო. “ვარდების რევოლუციის” მერე, როცა მიტინგები საქმის გარჩევა-გადაწყვეტის ერთადერთი და მთავარი საშუალება/გამოსავალი გახდა, გავაცნობიერე, რომ ქართველი ერი მიტინგებზე “შეჯდა”.

Continue reading

ფოტო-photo-фото

looks like Fort Boyard

ფოტოები, ფოტოები… როცა შენს თვალწინ ზუსტად ის წამი გაიელვებს, რომელიც აუცილებლად უნდა გააჩხაკუნო და იცი, რომ, ფოტოაპარატის ნაცვლად, ჯიბეში ერთი ჩვეულებრივი მობილური გიდევს, სული წაგძლევს, ადგები და გადაიღებ. სხვანაირად მართლა ვერ დავახასიათებ ჩემ მიერ გადაღებულ ამ სურათებს. ვიცი, დღეს ბევრს არ ეფოტოება და მიტინგების თემა ურჩევნია, მაგრამ ამას ახლა თუ დავპოსტავდი, თორემ მერე, არამგონია, გამებედა ან გამხსენებოდა.

Continue reading

სახეები (ნაწილი 2)

თითოეული ჩვენგანის სახე დორიან გრეის პორტრეტია თავისი უმანკო ბრწყინვალებით, თუ ბრწყინვალე უმანკოებით და მახინჯი ცოდვილობით, თუ ცოდვილი სიმახინჯით. სახე ჩვენი CV-ია, ჩვენი შრომითი გამოცდილება და ცნობა ჯანმრთელობის შესახებ.

როცა ამათ ვაგროვებდი, ვცდილობდი, ყველაში დამენახა და წარმომედგინა, როგორ შეხვდა სიბერეს, ცხოვრების ბოლო იარლიყს. მეტს ვერაფერს ვიტყვი, რადგან ჩემზე უკეთ სახეები ამბობენ. Continue reading

სახეები

ადამიანის სახე, რაც უნდა ნაოპერაციები და გადაჭიმულ-გაკამკამებული იყოს იგი, ყოველთვის ასახავს იმას, რაც ბუნებამ დაახატა და დრომ დაატანა. გა-იცანით ისინი, გაცრეცილი სახეები, რომლებზეც დრომ, ითამაშა, იხარა,  იუბედურა და მათი მფლობელები სამუზეუმო ექსპონატებად შემოინახა:

Continue reading

ქართული სუფრა, არტისტი ბიძები და სცენა, სადაც ყველა თამაშობს

გულჩვილი და მიამიტი ყოველთვის ვიყავი, როცა ტკბილი სიტყვა მესმოდა. ასე იყო მაშინაც, როცა სუფრაზე მოქეიფე უფროსებთან ამოვფყოფდი თავს. მაშინ უფროსი ბიძიები მეუბნებოდნენ, რომ როცა გავიზრდებოდი, ქართული სუფრის ტრადიციები მე უნდა გადამებარებინა. მაშინ ზრდილობიანად ვუქნევდი თავს. გავიდა წლები და დღეს საკუთარ თავს ვკითხე: რა უნდა გადამებარებინა მათგან, მსახიობობა? Continue reading

საპროტესტო აქციების რამდენიმე დამახასიათებელი ნიშანი

ყველა ერთმანეთს ჰგავს

Continue reading