Category Archives: ცხოვრება

3 მეგობარი 2012-დან

d4d994a9d5d69d1ca016230c46f854b4

პროლოგი

პლუტონივით ვარ. ვერ გამიგია, ვინ ვარ და რა მინდა. პოსტების წერის გაიშვიათებასაც ამას ვაბრალებ. არადა, ხომ შემიძლია,თითო ნახატის დასრულებისას თითო პატიოსანი მინიპოსტი დავწერო. ამით დაგროვილ სათქმელსაც ამოვიღებდი, მაგრამ მგონია,რ ომ ეს მკითხველს არ დააინტერესებს.

მკითხველი? შემრჩა კი მკითხველი?
Hello? Anybody here?

არადა, ბლოგი ხომ სწორედ იმიტომ არსებობს, რომ შენ მკითხველის ჭკუაზე კი არ დადიხარ, არამედ შენსას ისწორებ და ის მკითხველი მოგდევს, ვისაც მოწონხარ. მოკლედ, გაინტერესებთ ჩემი ცხოვრება? თუ ჰო, მაშინ გადადით შემდეგ აბზაცზე.

როგორც არ უნდა იყოს, 2012 ერთ-ერთი საინტერესო და ნაყოფიერი იყო ჩემს 24,5-წლიან ისტორიაში. ახლა სწორედ იმ სამ მეგობარზე მოგიყვებით, რომელთაც 2012 ასეთად აქციეს ჩემთვის.

Сашка

IMG_9275

მახსოვს, ჯარში მორიგეობისას მაისის “პრიზივი” ჩამოვიდა და ყველას გაგვიხარდა, რომ პოსტებზე დიდხანს დგომა აღარ მოგვიწევდა. საშკა მიშკასთან ერთად მოვიდა. მიშა ცელქი და ჰიპერაქტიურია, საშა მშვიდი და ზომიერი. საღამოსკენ, როგორც იქნა, სამივეს ერთ დროს მოგვიწია დასვენება და მაშინ გამოველაპარაკე. გულზე მომეშვა, რომ ამჯერად შეგნებული ხალხი მოვიდა.

იმ დღიდანვე დავმეგობრდით. სამივენი ყველგან ერთად დავდიოდით და ერთნაირად ვცხოვრობდით. ჯარის სისულელეებს ერთად ვიტანდით და დასვენების დღეებსაც ერთად ვატარებდით.

საბოლოო ჯამში საშასთან მეტი საერთო აღმომაჩნდა. ისიც კირჩხიბია (აქ ვგულისხმობ ხასიათს, შინაგან სამყაროს და პლუს-მინუსებს), მასსაც უყვარს ფილმები და მუსიკა. კიდევ უყვარს, როცა ცაში საკუთარ თავთან მარტო რჩება – ერთი სიტყვით, პილოტია. მართლა პილოტია. ანუ თვითმფრინავის მართვა შეუძლია :)

საშასთან მეგობრობისას აღმოვაჩინე ანიმე. მანამდე ხელოვნების ეს სახე გამაღიზიანებელი და უხარისხო მეგონა. მაგრამ ყველაფერს თავისი მიდგომა და გასაღები ხომ უნდა? ჰოდა ახლა ანიმე ძალიან მიტაცებს. განსაკუთრებით წვიმიან ამინდში. არის კიდევაც ერთი ეგეთი: “ღრუბლებს მიღმა” ჰქვია და ძალიან მაგარია.

მიყვარს, როცა მეგობრისთვის ყველაფრის მოყოლა შეგიძლია და არ არჩევ, რა უთხრა. ბოლო დროს, როცა საშას ხშირად ვერ ვნახულობ, ჩვენში გაუცხოება არ წარმოქმნილა და ეს ყველაზე ძალიან მახარებს.

დიტო

Dito

პირველად 15 სექტემბერს თბილისის ვაგზლის #1 ბაქანზე ვნახე. ბლოგერები BIAFF-ზე მივდიოდით და ისიც იქ იჯდა თავისთვის. ხმას არ იღებდა და არავის ეკონტაქტებოდა. თავიდან მოეგოცენტრიკო უცნაური ტიპი მეგონა და გარიყულობაც ამას დავაბრალე. მაგრამ როცა ლინკოლის ბაკენბარდებიან მე-19 საუკუნის გაცოცხლებულ პორტრეტს დაინახავ, მოდი და ნუ მოგინდება მისი გაცნობა. სასტუმროს ნომრების არჩევისას რომ ვნაწილდებოდით (ნომერში ორნი), ერთად შესვლა შევთავაზე.

დიტო მომავალი ქირურგი აღმოჩნდა. ეს თითებზევე ეტყობოდა – ისე პედანტურად იშველიებდა ხოლმე საუბრისას. ჯერ კიდევ წესიერად არ გაგვეცნო ერთმანეთი, რომ მისი პორტრეტის ხატვას შევუდექი :)

შემდეგ საუბარი ფილმებზე ჩამოვარდა, რაც ბათუმში ჩვენი ვიზიტის ძირითადი მოტივი იყო. დიტოც ალაპარაკდა. ასე გატაცებით და თან არგუმენტებითა და საკუთარი შეხედულების დაფიქსირებით ფილმებზე მოსაუბრე ცოტა თუ მინახავს. მათი უმრავლესობა კი სნობია. ლაპარაკისას ცინიკურად წაკგბენენ, თუ რაღაც არ იცი. არადა ხომ შემიძლია, მეც იგივე “ჩავუტარო” ოპერის კუთხით? რა შუაშია ირონია, როცა ორმა ხელოვნების მოყვარულმა ყურადღება ყურადღება სხვადასხვა ჟანრისკენ მიმართა?

ჰოდა სწორედ ასეთი არ არის დიტო. ბუნებით ძალიან მნშივდი და მოკრძალებულია ყოველთვის ცდილობს, ანგარიში გაუწიოს სხვას და მასში დადებითს ჩაეჭიდოს. დიტოს შეუძლია, გესაუბროს ბელა ტარის უსასრულოდ გაწელილი კადრების ესთეტიკაზეც და მულტსერიალ “ფუტურამაზეც”. თანაც ისე საინტერსოდ, რომ გაწყვეტინების სურვილს დაგიკარგავს. სწორედ მისი წყალობით დავამუღამე არტ-ჰაუსი. გავიგე, რა უნდა მეძებნა ფილმებში და როგორ უნდა მეყურებინა “მოსაწყენ” კინოშედევრებისთვის. დიტო სასტიკი ბითლომანია და ამ საკითხშიც მანათლებს ხოლმე, რასაც მე კლასიკაზე ლექციით ვუბრუნებ და ასე ვკოჰაბიტირებთ.

ბოლო დროს მასსაც იშვიათად გადავეყრები ხოლმე, რადგან უსაშველოდ დაკავებულია და ვეღარც მე ვარ მოცლილი. საბოლოო ჯამში ორივენი ვთანხმდებით, რომ ჩვენს შეხვედრას არ ეყოფა 5 და 10 წუთი. 5 საათს კი ჯერ ვერც ერთი ვერ ვიცლით და ისევ ფეისბუკის იმედად ვრჩებით. ხომ არიან ადამიანები, რომლებსაც უბრალოდ და უპირობოდ ენდობი და მათი ისევე გჯერა, როგორც ცათამბრჯენიდან გადახტომისას სიკვდილის გარდაუვალობის? არა? არსებობენ ასეთებიც. ერთ მათგანზე საუბარს სწორედ ახლა მოვრჩი :)

ლუკა

DSCN6478

ჰო… მესამე და ყველაზე მძიმე მეგობარი წლის ბოლოსკენ “შემემთხვა”, როცა “საქართველოს ვარსკვლავის” ლაივებზე სიარული დავიწყე. მისი გაცნობის შესახებ უკვე დავწერე. ასევე მიწერია ყველაფერი მისი ახლოს გაცნობის შესახებაც. თუმცა აქაც მოვყვები რაიმე საინტერესოს.

ეს არის ადამიანი, რომელთანაც მხოლოდ ორი გზა გაქვს: ადვილი და რთული. ადვილს “ნაცნობობა” ჰქვია, რთულს “მეგობრობა”. მე აბა რისი მე ვარ, რომ ეგრევე მტკივნეულს და სანერვიულოს არ მივახტე? :)

… თუმცა მაშინ მართლა ვერ წარმოვიდგენდი, რაოდენ რთულია ეს ყველაფერი. რთული, მაგრამ არა მომაბეზრებელი და უინტერესო. ან კი როგორ შეიძლება, მოგბეზრდეს ადამიანი, რომელსაც მიზიდულობის საოცარი უნარი აქვს? საკუთარ თავსა და სხვაზე დაკვირვებით მივხვდი, რომ ძალიან ძნელია, განთავისუფლდე ამ ადამიანის “აბლაბუდისგან”, თუკი მასში ერთხელ მაინც გაეხვიე.

ყველასათვის ცნობილ ნიჭთან ერთად მას შეუძლია ადამიანების შეცნობაც. მე ძალიან დიდი დრო მჭირდება, გავიგო, ვინ ვინ არის, ის კი უცბად ხვდება. თავიდან არ ვუჯერებდი და მეგონა, სიტყვებს ჰაერზე ისროდა, მაგრამ მისი პროგნოზები თუ დიაგნოზები მაქსიმუმ 1 კვირაში გამართლებულა.

ლუკას ტიპაჟი ძალიან ჰგავს ტომ იორკისას: დეპრესიული, პერფექციონისტი და პრინციპული ხელოვანი. ფეთქებადია. უჭირს გრძნობებზე ლაპარაკი. საუბრის ინიციატორი მაშინ ხდება, როცა უხერხულ სიჩუმეს გრძნობს. ამ დროს ნელ-ნელა იხსნება. არ უნდა გააწყვეტინო, თორემ დიდი შანსია, ისევ ჩაიკეტოს და ყურადღება სხვა რამეზე გადაიტანოს.

არსებობს რადიკალურად განსხვავებული ლუკაც. რამდენიმე დღის წინ ერთ მეგობართან შევიკრიბეთ და ძალიან მაგარი არომატის მქონე ვისკი დავლიეთ. ლოყები აუღაჟღაჟდა, შეჭმუხნული წარბები გაუსწორდა და სახე გაუნათდა. რამდენიმე წუთში უხეში ბიჭი მოსიყვარულე მეგობრად გადაიქცა. ყველა ჩაგვიხუტა და გვითხრა, რომ ძალიან ვუყვარვართ და ჩვენთან თავს ძალიან კარგად გრძნობს. ყველას გვესიამოვნა და გულზე მოგვეშვა, რომ ის ადამიანი, რომელსაც ასე გულმოდგინედ მალავს, ისევ არსებობს. გავიდა ხანი და თრობამაც იწყო გასვლა. იდეალური ღონისძიება, სახელად “უცნობი ლუკა”, დასასრულს მიუახლოვდა. ზუსტად ვიცოდი, რომ ასე მოხდებოდა. ამიტომ არც არაფრის შეცვლა განმიზრახავს. ჩემთვის მთავარი მეგობრობაა და არა მისი გამოხატვა.

ლუკას არსებობით ჩემს ცხოვრებაში გაჩნდა როკი და, შესაბამისად, აქამდე სრულიად უცნობი აზროვნება. ყველაფერს რომ თავი გავანებოთ, თუნდაც ამიტომ მიღირს ამ ადამიანამდე  მისასვლელად “მეორე გზის” არჩევა.

დიდი მადლობა ვისაც საჭიროა იმას, რომ მე მყავს ძალიან მაგარი 3 მეგობარი 2012-დან :)

FUCK YOU, HOLLYWOOD!

ეს ბოლო დღეებია, მედეაზე ვფიქრობ. ვინ იყო? რა უნდოდა? რაზე დაგვტოვა? მერე ვხვდები, რომ აშკარად ქართველი იყო. ქართველის ღალატი ყველაზე ოსტატურად ისევ ქართველს რომ შეუძლია, იმიტომ. მაგრამ, მეორეს მხრივ, ეგ რომ არ ექნა, არც მისი სახელი გვეცოდინებოდა და, ალბათ, ვერც ეზოპე შეთხზავდა კაცობრიობის ერთ-ერთ უძლიერეს დრამას.

პატარაობისას მედეას სიუჟეტზე ერთი მინისერიალი, “იასონი და არგონავტები” მქონდა ამოჩემებული და ისტორიის წიგნში ნასწავლს მას ვუდარებდი ხოლმე. მერე, როცა კალასი აღმოვაჩინე, პაზოლინის “მედეას” შესახებ გავიგე, მაგრამ მის თავიდან ბოლომდე ყურებას გუშინდლამდე გული ვერ დავუდე. მოვრჩი თუ არა, წინა ფილმი შემჯავრდა. ჯერ კიდევ როდის დაამტკიცა ევრიპიდემ, რომ უდიდესი სიყვარულიც კი წარმავალია. გავიდა ათასობით წელი და ადამიანის ბუნების დამახინჯება ჰოლივუდმა “იასონი და არგონავტებით” სცადა და სიუჟეტი მედეას კოლხეთიდან წასვლით დაასრულა.

რატომ გვაბოლებთ, მისტერ ჰოლივუდ? ეგ ხომ მაინც ყველგან წერია, რომ მედეამ საკუთარი შვილები დახოცა. თუ ყველა ასეთი წიგნის ყველა ეგზემპლარს დაწვავთ? თქვენ მიერ გადოყლაპიებულ ამერიკელებშიც მოიძებნება ძალიან ბევრი ისეთი, ვინც იტყვის, რომ ფილმები ჰეფიენდისა და ჰიპ-ჰოპის გარეშეც საინტერესეოა, რომ რეალურ ცხოვრებაში მძღნერი ყარს და ამას ვერაფერს უშველი.

ჰიპ-ჰოპზე, რა თქმა უნდა, “ალისა საოცრებათა ქვეყანაში” გამახსენდა, რომელიც 2010-ში გამოვიდა. ვნახე თუ არა, შემზიზღდა. სცენარი უაზრო მომეჩვენა, არ მომეწონა ზოგიერთი პერსონაჟი და, რაც მთავარია, ფილმის ბოლოს ალისასა და ქუდების მკერავის მიერ შესრულებულმა ჰიპ-ჰოპმა დედის გინებაც გამომტყუა. მარაზმია ამდენი კომერციული სვლა იმისთვის, რომ ათასობით გამოქლიავებულმა და მაკდონალდსის მძღნერზე გაზრდილმა უწიგნურმა ბავშვმა “ბოოორინგ” ფილმის ბოლოს მაინც გაიღიმოს და კოტიტა ხელ-ფეხი სრულიად უადგილოდ ჩათხრილ ჰიპ-ჰოპის მოძრაობებს ააყოლოს!

ჰოლივუდ, მადლობას გიხდით ყველა იმ ფილმისათვის, რომლითაც დიდ სიამოვნებას მაყენებთ და Fuck You, რომ ასე გულმოდგინედ ზრუნავთ კაცობრიობის ზომბირებაზე, რათა ფილმებად მიჰყიდოთ ხალხს ის, რაც ცოტა ხნის წინ თქვენვე დაავიწყეთ!

ეს არ არის ბაგრატის ტაძარი

1 ოქტომბრის საღამოს, როცა “არჩევნები” ხალხის სალაპარაკო ლექსიკის 90%-ს შეადგენდა (ცესკო-ს მონაცემები ამის თაობაზე არ ვიცი :)), ბაგრატის ტაძრის სანახავად წავედი. სათქმელად ადვილია, მაგრამ უქიმერიონის მთაზე მე ბაგრატის ტაძარი ვეღარ ვნახე. ეს უფრო სამოსნის (შეფასების ძველი სისტემის მიხედვით) მოყოლილ გაკვეთილს ჰგავდა, გაფანტული შინაარსითა და დამახინჯებული საზეპიროებით. Continue reading

კომპლექსები

იყო მარიობის ღამე და გრილოდა.

მარიობა მარიამობაა ქუთაისურად.

მეზობლის სახლის აივანზე გაშლილი ბევრსაზამთროიანი სუფრა.

წითელი საზამთრო მოვარდისფრო პლასტმასის ჯამში.

მუსიკა.

მეზობლის ვიდეოკამერა, რომლის ობიექტივში მოხვედრაზე ყველანი ვოცნებობთ.

ღამის 2-ის ნახევარია – პირველს მე მეძახიან.

მეზობლის ბავშვები: “იყოს ცოტახაააანს!”

მეორე, მესამე დაძახებაზე ტირილ-ტირილით მიმათრევენ შინ.

ჩემი გისოსებიანი ფანჯარა პირდაპირ მარიობის ბალკონს უყურებს…

კომპლექსები.

ოლიმპიადა, როგორც ასეთი

ჰა, რა აზრის ხართ ლონდონის ოლიმპიადაზე?

მე – ყველაზე ყველაზე კარგის და შევეცდები, მოკლედ აგიხსნათ, რატომ.

ერთი, იმიტომ, რომ ასეთი მასშტაბური და, ამასთან ერთად, ასეთი ადამიანური ღონისძიება ჯერ არ მახსოვს. ეს ყველაფერი, ალბათ, გავგამელას ბრძოლის წინ ალექსანდრე მაკედონელის მიერ ჯარის შეგულიანებას ჰგავდა, როცა მან ათობით ჯარისკაცს პირადად მიმართა და წინა ომებში გამოჩენილი ღირსებები გაახსენა. სწორედ ასეთი, პერსონიფიცირებული ეფექტით შოკის გამოწვევა დაისახა მიზნად დენი ბოილმა… და გამოუვიდა კიდეც. ზეიმის ყველა მონაწილე, ერთდროულად, იყო ინდივიდიც და საერთო მოძრაობის წევრიც. არამც და არამც, მასის წევრი. აქ ყველა ერთია, ნებისმიერი ეროვნების, რასის, კონფესიისა თუ ფიზიკური შესაძლებლობების მქონე ადამიანი. ბოილმა ეს სათქმელი ბრიტანეთის ჰიმნით გადმოსცა:

Continue reading

ფონდ “ნატახტარის” ბავშვები (ნაწილი II)

მახსოვს, მე-2 კურსზე ინგლისურის ლექციაზე თავისუფალი თემა დავწერე “მე – ქუჩაში აღზრდილი”. მაშინ გულისამაჩუყებელი სიტყვებით ვეცადე გადმომეცა რეალობა, რომელიც, საბედნიეროდ, არც მენახა და არც გამომეცადა. თუმცა, მიუხედავად ამისა, რეალობა მაინც არსებობს და იგი გაცილებით უფრო მძაფრი და დაუნდობელია, ვიდრე მეორეკურსელის “ჭკუით” აღწერილი სიყალბე. დღეს წინა პოსტში დაწყებული ამბავი უნდა გავაგრძელო. საქმე ეხება მზურნველობასმოკლებულ ბავშვებსა და ცვლილებებს მათს ცხოვრებაში. Continue reading

ფონდ “ნატახტარის” ბავშვები (ნაწილი I)

ღმერთო, რამდენი ხანია, არ დამიწერია. არადა ცოცხალი ვარ და პოსტვაზე მოშიებული. დავიწყოთ თავიდან. რა ხდება: დღესდღეობით დიდი ბავშვთა სახლები (საბჭოურ გადმონაშთს – “პრიუტს” რომ ეძახიან ხოლმე) იხურება და მათ ოჯახური ტიპის ბავშვთა სახლები ცვლის. თითო ასეთი სახლი გათვლილია 10 ბავშვზე, რომელთაც ოთხი აღმზრდელი უვლის. ასეთი საცხოვრებლები შეძლებისდაგვარად მაქსიმალურად მიახლოებულია ოჯახურ ატმოსფეროსთან, რაც ყველაზე მეტად აკლიათ ბავშვებს. Continue reading

კორონაცია

მოქმედების ადგილი: სამეფო, დედაქალაქი, ტაძარი

Continue reading

ექსპერიმენტი House

დავიწყებ ერთი კითხვით:

WTF?

ანუ რა ჯანდაბა მეტაკა? რატომ ვეღარ ვწერ ისე ხშირად და საფუძვლიანად, როგორც ადრე? საკუთარ თავს ვუმეორებ ხოლმე, რომ მე ვარ ბლოგერი და რომ მის გარეშე ძალიან უინტერესო ცხოვრება მექნება(ოდა), ჰოდა ამის შესანარჩუნებლად საჭიროა წერა. ხანდახან მგონია, რომ რაიმე განსაკუთრებულ, მიშვნელოვან მოვლენას უნდა დაველოდო, რომ პოსტად ქცევის ღირსი გავხადო… COME OOON! სანამ ეგეთ მოვლენებს ველოდები, ე ბლოგი ქე მიმრჩება განზე :) ჰოდა, ამიტომაც გთავაზობთ ერთ ექსპერიმენტს, რომელიც აგერ უკვე 2 კვირას მიმდინარეობდა. Continue reading

ზაკ გალიფიანაკისი, ნატალი პორტმანის გაპარსული ვაგინა და ორი გვიმრა

Zach Galifianakis

ერთი კითხვა საკუთარ თავს:

რატომ აქამდე არ ვიცოდი ამ ტიპის შესახებ?

ეს ჰენგოუვერი კაცი კი ვიცოდი, მაგრამ მისი შოუ პირველად ვნახე და სიცილით ვხოხავ :d :d :d :d :d

ზაკ გალიფიანაკისის შოუს “ორ გვიმრას შორის” ჰქვია, რომელიც, ძირითადად, ჰოლივუდის ვარსკვლავებს ეკაიფება. უბანძესი და თან უმაგრესი დეკორაცია, ლეღვი საუბარი და ბევრი სიცილი. მოკლედ, ეს ვიდეოები ძილის წინ ნახეთ და ვისაც არ გაგეცინებათ, ან ინგლისური ისწავლეთ ან თავი მოიკალით :green:

დანარჩენ ვიდეოებს იმიტომ არ ვდებ, რომ 1: პოსტი ძალიან გრძელი გამოვა და 2: ემბედ კოდი აქვს დაბლოკილი. ასე რომ, გადაბრძანდით მაგ ბმულზე და დანარჩენი სიამოვნება იუტუბისგან მიიღეთ. მე მადლობასაც დავჯერდები :green: