Category Archives: სპექტაკლები

ურიელ აკოსტა

"ურიელ აკოსტა" – უშანგი ჩხეიძე და ვერიკო ანჯაფარიძე

ყველა თეატრს გააჩნია  თავისი სპექტაკლი – სამუზეუმო ექსპონატი, რომელიც უკვდავია და უცვლელი სახით უნდა დარჩეს. Continue reading

დაუვიწყარი დღე!

მადლობა სვითის ამ სურათისთვის

ეს დღე, ალბათ, არასდროს დამავიწყდება. ამ დღეს საქართველოში ჟურნალისტიკამ თავის თავს შეაფურთხა!

…ამაზე ბევრიც დაიწერება, ბევრიც ითქმება და საკმაოდ დიდხანს…

სულ სხვა განწყობით ვიყავი მომართული ამ დღეს. დღეს ხომ მეათედ, მეათედ გახლდით “შობის მეთორმეტე ღამეზე”, რომელიც, ვფიქრობ, ყველაზე საოცარი სპექტაკლია, რაც კი ოდესმე მინახავს. ამ საიუბილეო დღეს მხახიობებმა სერიოზული გამოცდა ჩააბარეს მაყურებლების წინაშე.

დღეს ბლოგერებმა შეკრება მოვაწყვეთ და მე, სვითიმ, თინიმ, ლანდიშამ, ენდიმ, თაზომ, გოჩამ, ანიმ (თევზმა) და ირინამ მოვაწყვეთ სპექტაკლის დღე და ჩემს უსაყვარლეს “შობის მეთორმეტე ღამეზე” წავდით. სპექტაკლი მართლაც დაუჯერებელი და გასაოცარი გამოდგა, რადგანაც იმედზე გავრცლებულ იმ სკანდალურ ინფორმაციას დაემთხვა, რომელმაც მთელი თუ არა, ნახევარი საქართველო შოკში ჩააგდო!

პირველი მოქმედება ნახევარი საათის დაწყებული იყო, როცა უკნიდან დარბაზიდან გასვლის ხმა გავიგონე. ხმა გაძლიერდა. თავი მივაბრუნე და ვხედავ, რომ ხალხი ერთმანეთს უჩურჩულებს, ფეხზე დგება და დარბაზიდან გადის. პირველი, რაც გავიფიქრე, მეგონა, რომ ვინმე ცუდად გახდა, მაგრამ როდესაც ხმაური არ შეწყდა, გავიგონე, როგორ თქვეს, “სააკაშვილი მოკლეს!” და “ომი დაიწყო!”-ო…

Continue reading

HAMLET

uniIncgs…არადა, სულაც არ მქონდა გადაწყვეტილი სადმე წასვლა. სახლში უნდა ვმჯდარიყავი და თავზე დაყრილი სტატიებისათვის მომევლო. მიუხედავად ამისა, დასელებმა დამირეკეს და თანხმობა ეგრევე განვუცხადე. ძალიან კი მეზარებოდა, მაგრამ ჩემი თავის ამბავი ვიცი:

როცა რაიმეს ვგეგმავ, ან არ გამომდის, ან ხალისს ვერ ვატან.აქედან გამომდინარე, სულაც არ დამზარებია მეტროს ჯაყჯაყის ატანა, რომელსაც მგზავრები არ იმჩნევენ, და არც ცივი წვიმა, რომელიც ასე არ ჰგავს ზაფხულის გემრიელ “ცრემლებს”. ბოლოს და ბოლოს, ჰამლეტი გადიოდა და სახლში ხომ არ დავრჩებოდი?

სტურუამ ეს სპექტაკლი 2001–ში დადგა. “ჰამლეტი” პირველი იყო, რაც რუსთაველის დიდ სცენაზე ვნახე. პირველი შთაბეჭდილება სრულიად არაადეკვატური მქონდა: სპექტაკლი კი არა, ბოდვა მეგონა. ნუ, მეპატიება :) სამაგიეროდ, დავასკვენი, რომ

პირველი შთაბეჭდილებით არაფერი უნდა შევაფასო! Continue reading

დასი – ჩემი ნახევრადწარსული

მიუხედავად იმისა, რომ აზროვნებისათვის საკმაოდ ღამეა, ამ პოსტს მაინც შემართებით ვწერ, რადგანაც პოსტმა სიგარეტის მოწევაზე 34 კომენტარი გამოიწვია. ახლა იცით, რაზე უნდა გამბოთ?Copy of IMG_3027კი, ეს დასია – ჩემი ცხოვრების ერთ–ერთი ნათელი წერტილი. იმიტომ, რომ მე ოცნების ნაწილი სწორედ აქ ავისრულე. ბაშვობაში ბევრჯერ მიოცნებია მეფობაზე, კეისრობაზე. მიოცნებია, ვმდგარიყავი სცენაზე და მეთამაშა რომელიმე ტრაგიკული პერსონაჟი. ყოველივე ეს კი მესამე კურსზე ამიხდა, როცა თსუ–ს დასში მოვხვდი. მაშინ მაგრად ვბლატაობდი, არიქა, მიხვდნენ ჩემს ნიჭს, შემამჩნიეს და ამყვანეს–თქო… ახლა მეცინება. თუნდაც იმაზე, რომ ჩემ გარდა კიდევ ბევრი ამბობდა იმავეს :D მოკლედ, ყველაფერი რეპეტიციებიდან დაიწყო. დანიშნულების ადგილი – “თეატრი სხვენი”! Continue reading

მედეა ჩახავას ხსოვნას

madeachakhava84211fa9რამდენიმე საათის წინ, თურმე, კიდევ მოვიწყინე, მაგრამ ამის შესახებ მხოლოდ ახლა გავიგე.

რამდენიმე საათის წინ სულაც არ მეგონა, რომ ამაზე დავწერდი.

რამდენიმე საათის წინ სულაც არ ვფიქრობდი იმაზე, რომ “მოხუცი ჯამბაზების” კიდევ ერთხელ ნახვისას მას ვეღარ ვიხილავდი. იმედი მქონდა, რომ კიდევ ერთხელ მაინც, ერთადერთხელ მაინც ითამაშებდა.

რამდენიმე საათის წინ კვლავ აჟღერდა ეს მუსიკა, მე კი ახლა ვიგრძენი.

კიდევ ერთი წლებით დახუნძლული ხე გახმა.

კიდევ ერთი მზერა ჩაქრა.

კიდევ ერთი ღიმილი გაუფერულდა.

კიდევ ერთი ხმა დადუმდა.

კიდევ ერთი მრავლისმხილველი გაუხილავდა.

88 წლის ასაკში მედეა ჩახავა გარდაიცვალა…

უკვე მომენატრა… :(

"ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!…"

DSCF6740

დარეჯანი ილიას "ეკამათება"

…თუმანიშვილის თეატრში “ბავშვმა გაიჩუჩუნა”. არ გჯერათ? აი, კიდევ… თქვენ თუ არა, დარეჯანს ხომ მაინც სჯერა. იგი დიდი იმედითა და მონდომებით მოელის მემკვიდრეს. მემკვიდრეს, რომელიც არა და არა ჩანს…
სპექტაკლი “ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!” ილიას ცნობილი მოთხრობიდან “კაცია ადამიანი?!” და ნაკლებად ცნობილიდან “კაკო” შეიქმნა. პირველი საოცრება, რაც სიუჟეტს თან ახლავს, არის ის, რომ სპექტაკლში მხოლოდ ერთი მსახიობი მონაწილეობს.
აფიშის მიხედვით, სპექტაკლი ეფუძნება ილიას ორ მოთხრობას: რა თქმა უნდა, “კაცია ადამიანსა” და “კაკოს”. მეორე, თავდაპირველად, “კაკო ყაჩაღი მეგონა”, მაგრამ, ვინაიდან სპექტაკლში მისი ვერც ერთი ელემენტი ვერ ვიპოვე, მივხვდი, რომ შევცდი. როგორც სპექტაკლის რეჟისორმა კოტე მირიანაშვილმა ამიხსნა, თურმე “კაკო” “კაცია ადამიანი?!”-ს ერთ-ერთი საწყისი ვარიანტი ყოფილა. რაც მთავარია, ამ ვერსიის თანახმად, თურმე ჩვენთვის ნაცნობ ბუთქუნა წყვილს ვაჟი უჩნდება, სახელად ნიკოლოზი. ამით ილია რუსეთსაც გადასწვდა და ახალშობილში იმპერატორი ნიკოლოზ I იგულისხმა, თანაც, მათი დაბადების დღეებიც ემთხვევა თურმე ერთმანეთს. როგორც ბატონი კოტე ამბობს, ამაში სხვისთვის გაჩენილი შვილის სიმბოლიკა ჩადო ილიამ.
“ეს პერსონაჟები უკვე თავისი ცხოვრებით ცხოვრობენ და წიგნის მერეც აგრძელებენ ცხოვრებას. ლუარსაბიც,

Chupri-Chupar 106

გზად თბილისისკენ... :)

დარეჯანიც, _ ამბობს ბატონი კოტე, _ მათ თავიანთი სიმართლე აქვთ. როგორც კი წიგნს გადაშლი, ისინი ცოცხლდებიან. ლიტერატურულ ნაწარმოებს სჭირდება ინტერპრეტირება და ადაპტაცია, ანუ მორგება სცენათან. და როცა “კაკოში” გავიგე, რომ თურმე დარეჯანს შვილი ჰყოლია, ჩავეჭიდე ამ ვარიანტს. სწორედ აქედან დაიბადა ის, თუ როგორ ედავება დარეჯანი ავტორს, რომელმაც მას უშვილობა დააბრალა”
დარეჯანის ახსნა-განმარტებები მართლაც სასაცილო და საინტერესოა: ქალი ილიასა და ოლღას გვერდით “მიუჯდება” და ხან ტკბილი სიტყვით, ხანაც გაბრაზებული უმტკიცებს, რომ ისიც ბავშვის ღირსია, რომ მასსა და ლუარსაბს ამქვეყნად არაფერი დაუშავებიათ იმის ფასი, რომ მემკვიდრე არ მიეცეთ. ყველაზე შთამბეჭდავი კი ის არის, რომ საუბრობს მხოლოდ დარეჯანი, მაყურებელი კი ამას მაინც დიალოგად აღიქვამს. რატომ? იმიტომ, რომ ილიას პასუხი და მოსაზრებები თითოეულმა ჩვენგანმა სკოლიდანვე იცის. შესაბამისად, სპექტაკლიც გათვლილია აუდიტორიაზე, რომელსაც წაკითხული აქვს “კაცია ადამიანი?!”. ასეთი კი თითოეული ჩვენგანია. ხოლო დარეჯანი, ილიასთან კამათისას, ჩვენც გვეკამათება და იმის საპირისპიროს გვიმტკიცებს, რაც ისედაც კარგად ვიცით.
_ კი მაგრამ, რატომ დარეჯანი და არა ლუარსაბი? მთავარი ხაზი ხომ ლუარსაბზე გადის?
_ ილიას ორივე პერსონაჟი თანაბრად ჰყავს გამოსახული, მაგრამ ვინაიდან კაცი ოჯახში მთავარია, ამ თვალსაზრისით, ლუარსაბს მეტი წილი შეხვდა. დარეჯანის მთავარ გმირად გამოსახვა, ძირითადად, სპონტანურად მოხდა, მუშაობის პროცესში დაიბადა. ჩვენს არეულ დროში ქალმა მიიღო წამყვანი ფუნქცია და კიდევ, შვილოსნობა ქალისთვის უფრო ახლობელი რამ არის, ვიდრე მამაკაცისთვის. იგი ძალიან ზოგადად განიცდის ამ ამბავს. პირველი შვილი მამაკაცისთვის მხოლოდ სიამოვნებასთან არის დაკავშირებული. მე ვფიქრობ, რომ დარეჯანი უფრო განიცდის უშვილობას, ვიდრე ლუარსაბი. ამ უკანასკნელისთვის შვილი, პირველ რიგში, არის მემკვიდრე, _ ამბობს რეჟისორი.
სპექტაკლი რომ უფრო მგრძნობიარე და ნაკლებგაუცხოებული გამოსულიყო, რეჟისორმა გააქრო ეგრეთწოდებული “მეოთხე კედელი”, რომელიც მიჯნავს მაყურებელს მსახიობისგან. აქ დარეჯანი დარბაზში, ხალხთან გადის ამბების გასაგებად, აქ მასპინძლობს სტუმრებს და აქვე მკითხაობს საკუთარ თავზე კიდევ ერთხელ დასარწმუნებლად, რომ ბავშვმა ნამდვილად გაიჩუჩუნა.

DSCF6733

"წერე, ბიჭო! წერე-მეთქი!..." :D

თუკი ჩვეულებრივ დადგმებში მაყურებელს შეუძლია, იხალისოს მსახიობზე და, ზოგჯერ, დასცინოს კიდევაც მას, ახლა მას ამის გაკეთება აღარ ძალუძს. მოქმედება მის ცხვირწინ ვითარდება და “მეოთხე კედელი”, რომლის მიღმაც შეეძლო არხეინად ყონა, ინგრევა. ამრიგად, მაყურებელიც იძულებულია, “ითამაშოს” მაყურებლის როლი და ამით გახდეს სპექტაკლის ორგანული, აქტიური ნაწილი. “სცენის უკანა ნაწილში XIX საუკუნის ადმიანები “სხედან”, დარბაზში კი _ XXI-სი. ამიტომ გახსნილი სცენა, ამ შემთხვევაში, ერთგვარი ხიდის როლს ასრულებს ამ ორ თაობას შორის. თანამედროვე თაობაც ისევე უსმენს დარეჯანის მუცლის ბუყბუყს, როგორც XIX საუკუნის ცილინდრიანი და კრინოლიანი ადამიანები. მაყურებელს იმდენად მობეზრებული აქვს უკვე ეს სიუჟეტი, რომ საჭიროა მასთან უფრო მიახლოება,” _ ამბობს რეჟისორი.
დამეთანხმებით, ძალზე ძნელია, ერთ მსახიობს “აჰიკდო” მთელი ტვირთი. შესაბამისად ტექსტიც დიდი გამოდის და,

Chupri-Chupar 113

ილიასა და ლუარსაბის "ჩახუტება" :)

სპექტაკლის მსვლელობისას, ყველაფერზე მხოლოდ ერთი ადამიანი აგებს პასუხს. როგორც რეჟისორმა ამიხსნა, დიდი ტექსტი იმისთვის არის საჭირო, რომ მისი ნაწილი ქმედებაში გადავიდეს და ბუნებრივი გახდეს. ამიტომაცაა, რომ დარეჯანი სრულ დამაჯერებლობას ქმნის მაშინაც კი, როცა მაყურებელს თვალს თვალში უყურის და ეშმაკურად უღიმის. ეს მძიმე და საპასუხისმგებლო როლი მან ლაურა რეხვიაშვილს დააკისრა
გამიმართლა, რომ ასეთი მსახიობი შემხვდა, _ მეუბნება ბატონი კოტე, _ ლაურას ძალიან მოეწონა ტექსტი და სპექტაკლის გადაწყვეტა. ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო, რომ დაბადებულიყო სმპათია და ნამდვილი თანაგანცდა გმირის მიმართ და ლაურამ ეს მოახერხა.
რაოდენ იგრძნობა დრამატიზმი ზოგ მომენტებში, მით უფრო მსუბუქი ხდება სპექტაკლი კახური იუმორის შემწეობით. ზედმეტად რომ არ დასევდიანდეს მაყურებელი, დარეჯანი ფრთიანი გამოთქმებით განმუხტავს ხოლმე სიტუაციას, რაც კმაყოფილ ღიმილს ან სიცილს იწვევს.
სპექტაკლი რომ მარტო “კაცია ადამიანი?!”-ზე არ არის აგებული, ეს მის ფინალში ჩანს. დარეჯანი მშობიარობს… იბადება ბუშტი, რომელიც ცისკენ მიიწევს და, უცებ… სკდება. თითქოს, აქ ყურადღების უფრო გამძაფრებაა ნავარაუდევი: სანამ ბუშტი იბერება და ჰაერში ადის, მაყურებელი გაკვირვებული ფიქრობს, რომ რაღაც ისე არ ხდება, როგორც ილიას უწერია. თუ დარეჯანმა იმშობიარა, რა იქნება შემდეგ? ამასობაში ბუშტიც სკდება, რაც იმას ნიშნავს, რომ არაფერიც არ იქნება…

DSCF6771

დარეჯანი შობს!...

_ მაშინ რა მოელის დარეჯანს? რატომ არ კვდება იგი?
_ იქნებ ასეთი წყევლა აქვს, რომ ცოცხალი დარჩეს და თავი მუდამ ორსული ეგონოს. იგი სულ ელოდება. მოლოდინის პოზიციაში დავრჩით…
რეჟისორის ამ ნათქვამდან მრავალი პარალელის გავლება შეიძლება. მოლოდინის პოზიცია რომ განვაზოგადოთ, ქართველ ერს მივიღებთ, რომელიც, დარეჯანისა არ იყოს, ასევე ვიღაც ძვირფასს ელოდება, რომელიც არა და არ გამოჩნდა, არ გაიჩუჩუნა…
ბატონ კოტეს უნდოდა, უფრო მკაცრი და კრიტიკული ყოფილიყო გმირების მიმართ (გმირებს იმიტომ ვამბობ, რომ სპექტაკლში ლუარსაბიც იგულისხმება), მაგრამ არ გამოუვიდა. როგორც თავად ხსნის, ილიას თათქარიძეები იმდენად კეთილ ადამიანებად ჰყავს დახატული, რომ შეუძლებელია ზომაზე მეტად გააქილიკო და განურიხსდე მათ. ისიც ეყოფათ, რომ სამარადისოდ დასჯილები არიან.
_ კიდევ ერთხელ რომ დაგედგათ იგივე სპექტაკლი, ოღონდ სხვა აქცენტებით, ლუარსაბს ათამაშებდით?
_ აუცილებლად. შესაძლებელია, დარეჯანის გარეშეც კი, მაგრამ ლუარსაბი მარტო ვერ წარმომიდგენია. იგი დარეჯანზეა მიჯაჭვული.
საოცრება არც ამჯერად მოხდა. ბიჭი არც ახლა დაბადებულა. საინტერესო კი ის ფაქტია, რომ დარეჯანი კიდევ ელოდება ბავშვს. ახლაც რომ არაფერი გამოუვიდეს, კიდევ დაელოდება და ასე იქნება დიდხანს. ამისთვის ხომ მას მთელი სიცოცხლე აქვს, რა ენაღვლება. “ჩუპრი-ჩუპარ, დარეჯან!…”

რიჩარდ III ანუ, როგორც იქნა, მოვრჩი…

richardiორთვიანი სიზარმაცისა და ხატვის ჭიდილის შედეგად “რიჩარდ III” დავასრულე. ნეტა გამოცდებიც ასე წარმატებით ჩავაბარო. ჯერ არც დამწყებია და ისეთი საშინელება მელის წინ, რომ მათკენ გახედვაც არ მინდა. რაც შეეხება რიჩარდს, მე, როგორც ჭეშმარიტმა უვიცმა, იგი ისე დავხატე, რომ წიგნში არც ჩამიხედავს (არადა, სპეციალურად ამისთვის ვიყიდე…). მხოლოდ სპექტაკლის 3-4-ჯერ ხილვით დავკმაყოფილდი. სტურუა მაგარია! ზუსტად ისეთი რიჩარდი “შექმნა”, როგორიც მე მინდოდა. ჩხიკვაძეზე არაფერს ვამბობ… როცა ლირს ვხატავდი, ვიზუალურად ვერაფრით ვაიგივებდი მასთან. რიჩარდ III კი ზუსტად ისეთი წარმომედგინა, როგორიც იგი რამაზ ჩხიკვაძემ ითამაშა.
სპექტაკლის მუსიკაც ძალიან მომწონს და ზოგადი “ფერიც”. თვალით შეუგრძნობი სიბნელე. კარგად ხვდები, რა “ფერი” და განცდა იმალება გახუნებული ფერების მქონე დეკორაციების მიღმა. წვიმისფერი ატმოსფერო, თითქოს ომის შედეგად მიმოფანტული დეკორაციები. თითქმის არავითარი მინიშნება იმაზე, რომ მოქმედება XV საუკუნეში ვითარდება. ყველას გვიანდელი ეპოქის ტანსაცმელი აცვია, ძალიან სადა. სპექტაკლის მუსიკა კი, რომელიც მძაფრი მომენტების შემდეგ ირთვება, ირონიით არის სავსე. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე დავინახე. ამ მუსიკით, თითქოს, რიჩარდის დამოკიდებულებაა გამოხატული თავისი მტრების მკვლელობის მიმართ, კმაყოფილი ღიმილი და ერთგვარი უგრძნობელობა… “მერე რა” (დააჭირეთ და გადმოწერეთ). მეორე მუსიკას რაც შეეხება, იგი წვიმას მაგონებს, სევდიან წვიმას. თითქოს გაუდაბნოებული ციდან წამოცვენილი ცივი წვეთების შხეფები ორთქლს ადენენ ადამიანთა ხოცვისგან დაღლილ საომარ იარაღებს… (დააჭირეთ და გადმოწერეთ)

და, საყვარელი ფრაზა:

ცხენიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი!….

ცხეეეეეეეეეეეენიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი!…. ერთ ცხენში ვაძლევ მთელ ჩემს სამეფოს!…

რიჩარდი, რიჩარდი… იმდენის დაწერა მინდა ამაზე, მაგრამ ვიცი, არ წაიკითხავთ. მართალიც იქნებით: დიდ პოსტებს არც მე ვკითხულობ.

ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი…

picture-025ერთ ჩვეულებრივ დღეს, როცა ჯერ კიდევ ვერ მქონდა შეგრძნებული რუსთაველის თეატრის დიდებულება (უკეთ რომ ვთქვათ, სიჯიგრე), გადავწყვიტე, სრულიად უცნობ სპექტაკლზე საკუთარი ნებით წავსულიყავი. თავისებური ხიბლი აქვს უცნობ სამყაროში მარტო მოგზაურობას. ეს მაინც სულ სხვა სიამოვნებაა. ჯერ ერთი, იმიტომ, რომ თუ რაიმე სასაცილო შეგემთხვა, შენიანი არავინ დაგცინებს, მერე მეორეც, რომ სპექტაკლის დროს საუბარსაც არავინ გაგიბამს.
ერთი კი უნდა ვთქვა: ნურავინ წავა სპექტაკლის პირველად სანახავად წინასწარ გამზადებული შთაბეჭდილებებით. “ვანილის მოტკბო, სევდიან სურნელზე” მე-2 კურსზე მსმენოდა რაღაც. რატომღაც ისე დამამახსოვრდა, თითქოს დრამა ყოფილიყოს. ჰოდა მეც შინაგანად ერთი წყვილის უბედური ისტორიის სანახავად გავემზადე. როგორც შემდეგ გაირკვა, სპექტაკლი “ფანტასმაგორიული კომედია ორ მოქმედებად” ყოფილა.
საათის ისარი 7-ს უახლოვდებოდა, როცა 5-ლარიანი ბილეთითა და თეთრი ბოტასებით “მოვაკეცინე” თეატრის ფოიეში. ჰოდა, ჰოი… ქალბატონი მერიკო?…
_გამარჯობა, როგორა ხართ?
_რავიცი, არა მიშავს, შენც აქ მოხვედი?….
ქალბატონი მერიკო ტორაძე ერთ-ერთი უსაყვარლესი და უტკბესი მოგონებაა VI კორპუსიდან. მის ლექციებზე შესაძლებლობა გქონდა, ყველაფერი გაგეგო ყველაფერზე. მხოლოდ ქნ. მერიკოს ლექციებზე შეგიძლია შეიგრძნო ნამდვილი, ანუ ზრდილობიანი თავისუფლება. ქალს მთელი XX საუკუნის ისტორია საკუთარ და თავისი მშობლებისა თუ ნათესავების ბიოგრაფიაზე აქვს გამოცდილი და გადატანილი. მეფის (ირაკლი ჩარკვიანის) უახლოესი ნათესავია. 9 აპრილის საკუთარი და პირისდამაღებელი ვერსია აქვს. “ჯინსების თაობის” მოვლენების ასევე ერთ-ერთი დაახლოებული ადამიანია. თითქმის, თვითმხილველი. უფრო შორს, სადღაც ბაბუამ თუ კიდევ იმისმა მამამ, ცნობილმა მხატვარმა თოიძემ, დახატა «Родина Мать Завет!» მისი ცნობილი წინაპრების ჩამოთვლას არ დავიწყებ, იმიტომ, რომ ყველაფერი არც მე ვიცი მათ შესახებ. დედამისი, ქნ. ჟანა თოიძე კი ვოკალში მამეცადინებს. ასე რომ ქალბატონი მერიკოს, სულ მცირე, ორჯერ მადლობელი ვარ.
ვინაიდან ქალბატონი მერიკო იმ მცირერიცხოვან ლექტორთა რიცხვს განეკუთვნება, რომლებიც სკოლაშიც ასწავლიან, ისიც საკუთარ კლასთან ერთად მოვიდა რუსთაველში. არც მას ჰქონია სპექტაკლი ნანახი. ის ვიცოდით, რომ დიდი სტურუა და ანდრო ენუქიძე იყვნენ რეჟისორები და სცენარის ავტორი _ ირაკლი სამსონაძე, ქნ. მერიკოს მეგობარი (აბა რა, ყველა მაგის მეგობარია, თანაც ძალიან ახლო. მოკლედ, რომ არ დაიღალოთ, “ქნ.”-სა და “ქალბატონს” აღარ ვიხმარ)…

მაიკო და გურამი
მაიკო და გურამი

გამოგიტყდებით, სპექტაკლი პიველივე წუთებიდანვე რაღაც не то-დ მომეჩვენა. სცენაზე, ანუ ძველი სახლის “ზალაში” ახლადდაქორწინებული მაიკო და გურამი შემოდიან ბედნიერი სახეებით. თავზე ჩამოაფიფქავთ და ისმის “I’’m dreaming of a white Christmas”. ვიფიქრე, ასეთ რომანტიკულ დასაწყისს გამანადგურებელი და ცრემლადდამღვრელი ფინალი უნდა ჰქონდეს, მაგრამ აქაც მოვტყუვდი. ახალგაზრდულ დრამაზე წინასწარ შექმნილი შთაბეჭდილება ნელ-ნელა მიცრუვდებოდა. ქალბატონ მერის გადავხედე და მანაც გაკვირვებული სახით შემომხედა. რა უნდა გვექნა, დავიწყეთ მოვლენების განვითარებისათვის ცქერა რაიმე ბუმის მოლოდინში. ამასობაში გავიცანით გურამის მეზობელი ნოშრევანი, მაიკოს მშობლები ლადო და მერი. გარიკვა ისიც, რომ გურამის მამა ინჟინერი იყო, დედა კი დიასახლისი, _ ტიპური ოჯახი. ეს ვაჟბატონი კი მეცნიერებისკენ იხრება და ტაქიპოდიუმის ჯიშის კაქტუსი აქვს, რომელზეც გიჟდება. სიდედრი კი, წუნკალი მერი, ხან მისი გარდაცვლილი მშობლების სურათს მოისვრის სარდაფში, ხანაც ათასი დარიგებით უტენის ტვინს ახალდაქორწინებულებს. ბოლოს მაინც მოახერხებს და ტაქიპოდიუმს ჩაიგდებს ხელში, ანუ ჩანთაში.

მაგდა
მაგდა

ამ ოჯახურ დავიდარაბას ემატება ახალი თავსატკივარი, რომელიც პირდაპირ გურამზეა მიმართული. მას სახელად მაგდა ჰქვია და sexy ია სუხიტაშვილი ასრულებს. შემოვა თუ არა, ყველა (მეც მათ შორის) პირს დააღებს და ვნებისგან აენთება. თან ისე დააბიჯებს, როო… კარგი, მოვეშვათ, თორემ ტიპურ გამოლენჩებულ მამაკაცებს დავემგვანები. ამასობაში ისიც ირკვევა, რომ მაგდა და მაია ორივენი ნიუ იორკში ბოზობდნენ. ნიუ იორკიდან კი მეზობელ ნოშრევანს შვილი ამანათით ვანილის ტორტს უგზავნის და სწერს, “შეიძლება, ლადიოტანტადაც მოგევლინოთ”-ო. მერე ამაზე ატყდება ერთი ამბავი, თუ რა სიკვდილია ეს ლადიოტანტი. რა თქმა უნდა, ვერ მიხვდებიან, რადგან მთელი Gოოგლე გადავაბრუნე და იქაც ვერ მივაგენი პასუხს (ავტორი გაგვეკაიფა და თან მაგრად).
როცა მეგონა, რომ, თითქოს, მოქმედების შემდგომი განვითარება გამოიკვეთა, ანუ აქ არაფერი სევდიანი, ვანილი და სურნელი არ იქნება, სცენის თავიდან, სულ მაღლიდან გაისმა კაცის ხმა. ხის ფიცრის ჭრიჭინის მსგავსად მოსაუბრე ხმა. მე და მერიკომ ერთმანეთს ისევ გადავხედეთ და ორივეს სახე გაგვიცისკროვნდა: “ზაზააააააააა!” დიახ, ეს იყო ზაზა. ზაზა პაპუაშვილი, რუსთაველის თეატრის ერთ-ერთი უძლიერესი მსახიობი, რომლის თითოეული სიტყვა სცენაზე პატარ-პატარა სიცილისა და გაკვირვების ენციკლოპედიებია.
შემოვიდა და თხლიშა ეგრევე 12-წუთიანი მონოლოგი.

ლადიოტანტი, იგივე სევდიანი უცნობი
ლადიოტანტი, იგივე სევდიანი უცნობი
ჩემი სიყვარული… სა სიქვტილში წავიდა ჩემი სიყვარული?!…

მხოლოდ გაჭრრრრრილი ტორრრრრრრრტიდან შეიგრძზზზზზზზზნოოოოოჰობთ ვანილის მოტკბო, მაგრამ სევდიან სურნელს…

…და ასე შემდეგ. პირადად მე სპექტაკლის ათვლა ზაზას, იგივე სევდიანი უცნობის, იგივე ლადიოტანტის გამოჩენიდან დავიწყე. მიკვირდა კიდეც, რატომ გადაწყვიტა რეჟისორმა ძირითადი მოქმედება მოება შედარებით მშრალი და ყოფიერი სცენისათვის? პასუხს პირველ სპექტაკლზევე ვერ მივხვდი. შემოვიდა ლადიოტანტი, არივ-დარია ყველაფერი, განაცხადა “მე მიიიიიინდა მანჰეეეეეეეეეტენი!”-ო და ყველა გადარია.

ლადიოტანტი და ზიგი
ლადიოტანტი და ზიგი

II მოქმეებაში ლადიოტანტს ძაღლი ზიგი შემოჰყვა, რომელსაც გოგა ბარბაქაძე (ჰო, კაი, “შუა ქალაქში”-ს დათო) ასრულებს. იმან ხომ ცალკე დაატრიალა თავისი ხრიკები. ხან მეცინებოდა და ხან ვფიქრობდი სპექტაკლში ჩადებულ ოსტატურ მინი-მინი ნაღმებზე, რომლებიც ყოფიერების ალეგორიებია. ლადიოტანტი იმ ნოშრევანის ვაჟი გიორგი აღმოჩნდა. მანჰეტენმა ისე აურია თავგზა და გადააკეთა, რომ საკუთარ მამასაც ვერ ცნობს. მას არ აინტერესებს არაფერი, გარდა “მანჰეეეეეეეეეეტენი”სა და საკუთარი ახალი ეგოს ჩამოყალიბებისა. ფროიდის მიმდევარ ფსიქოანალიტიკოსს ურჩევია “თვითრეფორმა, თვითრეფორმააოჰო!” და ესეც ყოველწუთას გულდასმითა და საფეთქლების ზელით იმეორებს ამას. კულმინაციურ მომენტებში, როცა რაიმე ყვირილს ან შეძახილს უნდა ელოდო, ისმის “წკპ!”… (თითქოს ყველას თავში რაღაც გადაუტრიალდა). ეს ახალი იდეის დაბადება ან კარგად დავიწებული ძველის გახსენებაა. ვისთვის როგორ. ლადიოტანტისთვის ეს ბავშვობაში ჩარჩენილი დედის მიერ გამოცხობილი ვანილიანი ტორტის მოტკბო, სევდიანი სურნელია… თქვენთვის?
კიდევ ერთი ცნობილი ფრაზა:

“კაცი კაცითაო, ღობე – სარითაო!.. ხალხური”

ასეთებს იმდენს ისრვრის, რომ სჯობს, სპექტაკლზე მოუსმინოთ. ერთსაც გაგიმხელთ: ვანილის ტორტი, რომელიც ზიგის გულზე ადევს და რომელშიც ლადიოტანტი მთელი ძალით ჰყოფს ხელს და კრემს სახეზე ისვამს, ნამდვილია!…

საბრალო ზიგი
საბრალო ზიგი
ოთარი მაგდას ...ს უმზერს
ლადო მაგდას …აკს უმზერს
vanil_01
ორსული მაიკო მერისა და ნოშრევანს შორის
uniinchj
არ ეტყობა, ვისგანაც არის ორსულად? .. :)))

ladiotanti1სევდიანი უცნობის მონოლოგები იმდენად სატირალია, რამდენად სასაცილოც. ეს არის ერთი ჩვეულებრივი დაბნეული ადამიანის ტკივილი, რომელიც ორი: ქართული და ამერიკული ფსიქოლოგიის ზეწოლას განიცდის და ურთიერთგამომრიცხავ რამეებს სჩადის. ფროიდის დედას ისე მიაჩმორებს, რომ სიცილით გაიგუდები და ჯერ პირიდან ხელი არ ჩამოგიღია, რომ უკვე განაბული უსმენ… და თუ აგიყოლია, ჯერ ცრემლები მოგადგება, შემდეგ კი გამოშტერებული უკრავ ტაშს. ო, ეს მე გამოვცადე და თქვენც გირჩევთ!…
საბოლოო ჯამში, დაიბადება ბავშვი (მაიკოს შეეძინება), რომელიც გურამს თავისი ჰგონია, მაგრამ ლადიოტანტისა აღმოჩნდება, ჯერ კიდევ ნიუ იორკში ჩასახული. სპექტაკლის ბოლო სიტყვები ნამდვილად არ მახსოვს. თითქოს უდროოდ მთავრდება, მაგრამ სათქმელი ნათქვამია და მას ლადიოტანტი ამბობს: “ჩვენს შვილს ექნება სრუუუუუუული ეგო”… მერედა რა? რა მოხდა? არაფერი. არც არაფერი. უბრალოდ, დაფიქრდები და რაღაც ინდივიდუალურ დასკვნებს გამოიტან ალბათ.

P.S. ყოველივე ამას, რა თქმა უნდა, პირველ ჯერზე ვერ მივხვდი. თეატრში მეორედ და მესამედ მისვლაც კი დამჭირდა. მაგარი იყო: რეალური ფაქტებიდან და სიტუაციებიდან ნელ-ნელა გადადიხარ აბსურდში და ამას უკვე მაშინ გრძნობ, როცა სპექტაკლი უკვე აბსურდულად დასრულებულია.