Category Archives: ჟურნალისტიკა

BIAFF და “ნისლში” გახვეული ბათუმი

მომხდარმა ფაქტებმა… და აღარ გავიმეორებ უკვე, რომლებმაც, რაღაცნაირად დაამძიმა ბათუმის კინოფესტივალი. საერთოდ, ფილმის აღქმა, რა თქმა უნდა, თუ ის ზედაპირული არაა, დამოკიდებულია განწყობაზე. შეგიძლია, ერთ ფილმში სხვადასხვა აქცენტები, ქვეტექსტები ამოიკითხო და ყოველ ჯერზე მართალი იყო საკუთარ შეგრძნებებთან. ასე ხდება ახლა აქ. ვუყურებ ფილმებს ნაცისტურ გერმანიაზე, წამებაზე, გაუცხოებაზე და პარალელები თავისით მოდის, გონება თავისით აკავშირებს მხატვრულს და რეალურს ერთმანეთთან.

Continue reading

მაგისტრთა ქუდები ჰაერში!

ასეთი სისწრაფით განვლო ორმა წელმა და ასე დასრულდა ჯიპას ხანა ჩემს ცხოვრებაში. ხანამ, რომელსაც უამრავი ფოტო, სტატია, 11 პოსტი და, დაახლოებით, ორჯერ მეტი ვიდეოპოსტი მივუძღვენი. უკვე ჟურნალისტიკისა და მედიამენეჯმენტის კავკასიის სკოლის მაგისტრი ვარ და მანტია ცხოვრებაში პირველად დამსახურებულად მოვისხი (თუ კეისრისას არ ჩავთვლით:)).

ბოლომდე მაინც ვერ გადმოვცემ სათქმელს. იმიტომ, რომ ჯიპას თითქმის ყოველი წუთი მახსოვს. ყოველივე ამის შემდეგ კი ძნელია, უკანმოუხედავად განაგრძო გზა ცხოვრების აღმართზე. სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე ყოველთვის ვბრუნდები იქ, საიდანაც დავიწყე. ასე იყო სკოლაში, თსუ-ში და ასე იქნება ახლაც.

რეალურად, რა მომცა ჯიპამ?

Continue reading

ლაყე

მე ჟურნალისტი ვარ. განათლებით მაინც, პროფესიით მაინც. ბოლოსდაბოლოს, 6 წელი ჟურნალისტური მიუკერძოებლობის თეორიულ შესწავლას მაინც შევალიე. დიდი გამოცდილებით ვერ დავიკვეხნი, თუმცა რამდენიმე ძალიან საინტერესო და მრავლისმომცემ უცხოელ პარტნიორთან მომიხდა მუშაობა და ჩვევების დახვეწა. დღესდღეობით, გასაგებ მიზეზთა გამო, აქტიურ ჟურნალისტიკას გამოვეთიშე და ვცდილობ, შეძლებისდაგვარად დავაკვირდე იმ ტენდენციებს, რომლებიც დღევანდელ მედიასივრცეშია.

  1. Continue reading

7 მოსაზრება 1 ბიძინაზე

  1. ბიძინამ მაგარი მანევრები ჩაატარა და რამდენიმე უხერხული კითხვისგან თავი მოხერხებულად დაიძვრინა (+ უხეშ ძალასაც არ მოერიდა მიკროფონის წართმევინების სახით)
  2. თავზე ხელის გადასმას და დადგმულ-გამზადებულ ნიუსებს მიჩვეული ზოგიერთი ჟურნალისტები გამო*ლევდნენ და პანიკაში ჩაცვივდნენ, რადგან არ/აღარ აქვთ ფორსმაჟორულ რესპონდენტებთან ურთიერთობის გამოცდილება (საზოგადოებრივის, იმედის, რუსთავი 2-ის ჟურნალისტები)
  3. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟურნალისტები
  4. კიდევ ბლომად დარჩენილან 90-იანებში ჩარჩენილი ჟოპალეზი ჟურნალისტები, რომლებმაც ფული იყნოსეს და საჩქაროდ გამოიბან-ამოივაზელინეს უკანალები
  5. გაიტანეთ ტრიპოლსკი! :)
  6. ტაბულა, ნეტგაზეთი და კიდევ რამდენიმე: ყოჩაღ!
  7. მატჩი საკუთარ მოედანზე ბიძინას გამარჯვებით დასრულდა :)

ბედნიერება კოდური სახელწოდებით “დიპლომის დაცვა”

პრეზენტაციებზე უკვე აღარ ვნერვიულობ. როცა ტყუილების თქმა არ გიწევს, სანერვიულოც არაფერია

დღეს ბედნიერი დღე მქონდა. არა რიგითი ბედნიერი (მე თითქმის სულ ორი რამ მჭირს: ყოველთვის ნასვამი “ვარ” და ყოველთვის ბედნიერი “ვარ”). აღმოჩნდა, რომ შეიძლება, ზოგჯერ არა თუ გაბედნიერდე, არამედ გაბრწყინდე კიდეც, მაგალითად დღეს! Continue reading

როგორი უნდა იყოს ჟურნალისტის სახლი

როცა დღე რედაქტორის ზარით იწყება და, შეიძლება, არც დამთავრდეს

როცა “ზღაპრის” დასაწყისს, შუას და ბოლოს ერთდროულად წერ

როცა კარგი ბოტები ისევე გჭირდება, როგორც კარგი პასტა Continue reading

საიდან უნდა დაიწყოს სისტემის ნგრევა?

 

თსუ-ს წითელი დიპლომი, რომლის დასამზადებლად წელიწადი ყოფილა საჭირო

ბოლო დღეებში თსუ-ში მომხდარი ამბების შემდეგ გადავწყვიტე, კეისრის დაფნის გვირგვინი გვერდით გადამედო და, საკუთარი გამოცდილებიდან გამომდინარე, რამდენიმე სიტყვა მეც მეთქვა არსებულ პრობლემებზე:

 

  • თსუ, უკვე მერამდენე წელია, ძველი დიდების ინერციით მიექანება. იქ მომუშავე პერსონალის (ჩემ მიერ გამოკითხულ) ნაწილს კვლავ სჯერა, რომ თსუ მაინც პირველია და მისი სახელი, ყველაფრის მიუხედავად, მუდამ ასეთად დარჩება. როცა ილია უნივერსიტეტს აშენებდა, ალბათ, ვერც წარმოიდგენდა, “სულ ძილი, ძილი” მასსაც თუ შეეხებოდა. Continue reading

კიდევ ერთი მსხვერპლი და ერთი კითხვა

უთოვლო, სიგარეტის ნამწვიან, ძაღლთა ყაყიან, კაცთა დუჟიან და, აწ უკვე, ღვდშეკრული თბილისის ქუჩებს კიდევ ერთი სიმწვანე შემოადნა ხელში. საშინლი გრძნობა იყო: უყურებ და ვერაფრით შველი. არც ვინმე იკლავს თავს შეწუხებით. არც სახანძროს ჩამოუვლია და, ბედად, არც ვინმეს ჭიქაწყლიანს. იყო მიბმული და იწვოდა.

Continue reading

მოკრძალებული ჰელოუ, მე ვარ სტუდენტების ომბუდსმენი

ეს საკითხთან არაფერ შუაშია. უბრალოდ, გადავაწყდი და გავიფიქრე, ნეტა საკუთარს როდის მოვესწრები-მეთქი

რაღა დასამალია და ეს ბოლო დღეებია, ოფიციალურად ვეკურთხე GIPA-ს თანამშრომლად. თავიდან კარგად ვერ ვხვდებოდი, რა თანამდებობა მეკავა. სადღაც სტუდენტებსა და ლექტორებს შორის რომ ვიყავი, კი ვიცოდი, მაგრამ ზუსტად რას გულისხმობდა სიტყვა “შუამავალი”, ვერ გამეგო. ისეთი პირი უჩანდა, რომ სტუდენტების შპიონობას მთხოვდნენ, მაგრამ, საბედნიეროდ, ასე არ აღმოჩნდა. მოკლედ,

Continue reading

ბაასი ბასსა და კოლვინთან

ჩემ უკან: ჯონ ბასი და მარი კოლვინი

ბოლო დროს რომ ვუკვირდები, ვხვდები, რა აკლია ჩემს ბლოგს. ჟურნალისტიკა, ანუ ჩემი პროფესიული ცხოვრება. ვინც პირადად არ მიცნობთ, დიდი შანსია, არ იცოდეთ, რას ვსაქმიანობ, რას ვაკეთებ.

Continue reading