Category Archives: მუსიკა

რას მოჰყავს ახალი წელი?

ჩემი საშობაო კოლექცია, რომლის შეგროვება ახლახან დავიწყე.

მაშინ, როცა 2016-მა წელმა, გლობალურად თუ ადგილობრივად, ძალიან გვაწვალა და გული დაგვწყვიტა, მაშინ, როცა პლანეტა იმდენ ვარსკვლავს დაემშვიდობა, რომ სათვალავიც აგვერია, მაშინ, როცა კიდევ ვერ გაგვირკვევია (და, ალბათ, ბევრს არც აინტერესებს), რატომ აღვნიშნავთ შობას შვიდ იანვარს და ვმღერით “ოცდახუთსა დეკემბერსა”-ს, გვრჩება რაღაც მისტიკური, ზოგისთვის – მექანიკური. წლის ბოლოს ყველანი ერთად ვრესტარტდებით და ვიმედოვნებთ, რომ კომპიუტერი ამჯერად მაინც იმუშავებს.  Continue reading

ეპოქა, რომელსაც ვერ გავცდით

Dzma

“ღამეა, ბნელა, მივდივარ ნელა, თუ გინდა, დამეწიო, წამოდი ჩქარა.” © დედაჩემი

90-იანები. სიბნელის ხანა, რომელმაც საქართველო, როგორც სახელმწიფო, გაანულა, დღესაც აგრძელებს ქართველი რეჟისორების ინსპირირებას. ოღონ შთაგონება რამდენად ჰქვია იმას, რომ თითქმის ყოველ წელიწადს ახალი ფილმი ცხვება ქუჩაში ჩაცხრილულ ადამიანებზე ან კაიფში გაპარულ ახალგაზრდებზე, არ ვიცი. 90-იანების თემატიკა უკვე იმ გაკვეთილს ჰგავს, სკოლაში ოროსანმაც რომ იცის. ის ის იყო, მორიგ მარაზმზე გულის ასარევად მოვემზადე, რომ ფილმმა “ძმამ” გამაოცა. Continue reading

ინფორმაცია, როგორც შაბიამნის ახალი პარტია

Playing with the plane.

Playing with the plane.

ტიპური დილა: ახელ რომელიმე თვალს, იშვერ რომელიმე ხელს, იღებ ტელეფონს და ცალი თვალით იგებ, რომელი საათია. მერე WiFi-სთან მიერთების ღილაკს აწვები და მორიგ ნახევარ საათს გაუნძრევლად, ნოტიფიკაციების ნახვა-გაფილტვრაში ატარებ. შემდეგ, შარდის ბუშტის კრიტიკულ ზომებამდე გაწელვის გამოისობით, ტუალეტში მიდიხარ. იქიდან გამოსული კი ხსნი ლეპტოპს და ინფორმაციულ აუზში იკარგები. ეს შენი რეალობაა. დღე, რომელსაც შენ აღარ წყვეტ. Continue reading

აქსიომა

axiom

რა აერთიანებს ცისარტყელას ფერებს, მუსიკალურ მელოდიას, გემრიელ საკვებს, სხვადასხვა ამბებს, მინას, რკინის გალიას, ნაყინს, ღიმილს, სიყვარულს?

სიცოცხლე.

სიცოცხლე, როგორც ჩვენი მონაკვეთი დროის უსასრულო წრფეზე, როცა ყველა ზემოხსენებულის აღქმა შეგვიძლია. საოცარია, მაგრამ, მატერიალურ დონზე, ამქვეყნად ყველაფერი მარადიულია. შესაბამისად, არც არაფერია ბუნებრივ მდგომარეობაში. მაგალითად, მინა: იგი მხოლოდ თერმული დამუშავების შემდეგ არის ისეთი, როგორსაც ყოველდღე ვხედავთ. თუკი დედამიწაზე ჰაერის ტემპერატურა 1000 გრადუსამდე აიწევს, იგი გალღვება. ანუ მინის ბუნებრივი მდგომარეობა არ არსებოს, რადგან დამოკიდებულია გარე ფაქტორებზე, რომლებიც სამყაროს სხვადასხვა ადგილას სხვადასხვაა.

შესაბამისად, ყველაფერი, მათ შორის ჩვენც, დროისა და გარემო პირობების მხოლოდ რომელიღაც ხელსაყრელ მომენტში არსებობს იმ სახით, როგორსაც ჩვენ აღვიქვამთ და ვეძახით „ბუნებრივს.“ თუმცა, ჩვენი მხოლოდ ერთი ნაწილია მარადიული, ხოლო მეორე – წარმავალი. სანამ ჩვენ გავჩნდებით, ჩვენი საწყისი ჩვენი ბიოლოგიური მშობლების გასამრავლებელ უჯრედებს შორისაა, ხოლო როცა გარდავიცვლებით, ჩვენი სხეული ატომებამდე დაიშლება. მაგრამ ჩვენ მატერიალური არსებობა ამით არ სრულდება, ჩვენ ხომ მხოლოდ ატომებად ვიქეცით, ანუ უმარტივეს დონეზე ისევ გავაგრძელებთ არსებობას, ანუ მარადიულად ვიქნებით.

მაგრამ ჩვენი სიკვდილით შეწყდება ჩვენი აზროვნება, ჩვენი ფიქრი, ნოსტალგია, საუბარი, ჩვენი ახლობლების გარდაცვალებით კი ჩვენზე მოგონებებიც დაიკარგება. ყველაფერი არამატერიალური, რაც ჩვენ გვიკავშირდება, ჩვენთან ერთად იწყებს კვდომას. ანუ, ჩვენი არამატერიალური ნაწილი წარმავალია და უსასრულო წრფის მხოლოდ იმ მონაკვეთში არსებობს, სადაც სიცოცხლეა.

ასე სცოდნია Archive-ის „აქსიომას“ ზღვარგადასულ მოსმენას.

გამოქვეყნდა 4P.com.ge-ზე

დაგვიანებული პოსტი დაგვიანებული პრემიერმინისტრის კონცერტზე

DSCN6099

ეს ამბავი ოქტომბრის თვრამეტს, თელავში მოხდა. როგორც იქნა, საშველი დავაყენე და “თელავის მუსიკის ფესტივალზე” მეგობართან ერთად დიდი ხნის ნატვრის ასასრულებლად, ელისო ვირსალაძის ცოცხლად მოსასმენად გავეშურე. ოქტომბრის გომბორი ზღაპარია. ფოთლებისფერ სიყვითლეში მიქრიხარ მიხვეულ-მოხვეული გზით და შემოდგომის თავბრუს ეხვევინები. ასე ჩავედით თელავში.

ნადიკვარის ხედზე გაწეწილი ღრუბლების დათვალიერებისა და ჩაით გაღუღუნების შემდეგ თელავის თეატრთან მივბრუნდით. წითელ ხალიჩასთან ხალხი იკრიბებოდა. გვითხრეს, პრემიერმინისტრი დაესწრებაო და თუ ახლა შეხვალთ, კონცერტის დასრულებამდე ვეღარ გამოხვალთო (ჩეხოვის თოფი). ცოტა ხანს მოვიცადეთ და შევედით. შევედით, რა, დაცვასთან მივედით. Continue reading

ნიღბები, რომლებიც სინამდვილეს აჩენს

აგამემნონის ნიღაბი

აგამემნონის ნიღაბი

წინა პოსტში ვწერდი, რომ მხატვრულ ლიტერატურას დოკუმენტური საკითხავი მირჩევნია ხოლმე. ეს ჩანაწერიც ამავე პათოსით იქნება, რადაგან პირველ რიგში ყოველთვის რეალური ინფორმაცია ნებისმიერ რამეზე. მაგალითად, როგორ გამოიყურებოდა ესა თუ ის ადამიანი, ის აუთენტური გარემო, რომელიც წარსულს თან ახლდა, ის ვარცხნილობა, სახის მოყვანილობა, ტანსაცმელი და აქსესუარები, რომლებიც დროს მოდიდან გადაყავს და ისტორიად აქცევს. სწორედ ამიტომ ავაწრიალე გუგლი და მოვქექე ის, რასაც პოსტში იხილავთ. Continue reading

Shine On You, Crazy 60’s

სიდ ბარეტი - 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკალური  ლეგენდა.

სიდ ბარეტი – 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკის ლეგენდა.

რაც უფრო მეტად ვუსმენ 60-იანების როკს, მით მეტი ასოციაცია მიჩნდება ბახთან. მგონი, იმ დროის ყველა დიდი როკერი ჩუმ-ჩუმად უსმენდა მის სუიტებს და კონცერტებს, რათა საუკუნეების წინ დაწერილ მარადიულ მუსიკაში თავიანთი ეპოქისათვის შესაფერისი რამ აღმოეჩინათ და წამოეღოთ. ცოტა გული მწყდება, რატომ არ ვკითხე ამის შესახებ BIAFF-ზე ბათუმში ჩამოსულ ჯო ბოიდს, რომელიც თავის დროზე ახლადშექმნილ Pink Floyd-სა და ჯიმი ჰენდრიქსს პროდიუსერობდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ თემაზე საუბარს უფრო ინტიმური გარემო უნდოდა, გარისკვა მაინც შეიძლებოდა…

ჯო ბოიდი - ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

ჯო ბოიდი – ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

როგორც არ უნდა იყოს, მე მაინც მგონია და მეგონება, რომ 60-იანი წლების მუსიკალური რევოლუციონერები ბახს უსმენდნენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, რევოლუცია ასეთი ნაყოფიერი არ იქნებოდა. Continue reading

რა არის იურმალა?

s1_1

Юрмала – замки на песке.

Падают на счастье к нам с небес звезды.
პაიოტსია ვ პესნი…

ძნელია, არ დაეთანხმო ამ სიტყვებს, განსაკუთრებით მეორე სტრიქონს, როცა წარმოგიდგენია, რამდენი ფულია ამაში გადახდილი. იურმალა ეს რუსების საქეიფო რესტორანია ლატვიაში, სადაც იქ ჩასული შოუ-ბიზნესის წარმომადგენლები, პლუს ადგილობრივი წარმოების ვაიკულე, გადასარევად ატარებენ დროს და ახალგაზრდა, ზოგჯერ ნიჭიერ მომღერლებსაც უსმენენ ხოლმე.

იურმალაში არის არის ზღვა, რომელშიც, ძირითადად, არ ბანაობენ, პლაჟი, რომელზეც, ძირითადად, არ ირუჯებიან და კონცერტი, რომელსაც, ძირითადად, არ უსმენენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, 11 წლის მანძილზე, ეს კონკურსი გაცილებით მასშტაბური და ხარისხიანი გახდებოდა. ან კი რა საჭიროა რომელიმე, როცა ისიც გაკმაყოფილებს, რაც გაქვს? მთავარია, შენ, როგორც სახელმწიფო, იდგე მოწოდების სიმაღლეზე და ხაზი გაუსვა იმას, რომ, თუ მოგეპრიანება, სხვა ქვეყნის ტერიტორიაზეც კი გამართავ შენს კონცერტს. Continue reading

YouTube-ის რევოლუცია

vvvvvv

მომღერლობა მხოლოდ კარგად მღერას რომ აღარ ნიშნავს, უკვე ნახევარ საუკუნეზე მეტია, რაც მსოფლიომ იცის. ჩვენ კი ამაში საბოლოოდ ერთი წლის წინ დავრწმუნდით, როცა ქართველმა მაყურებელმა, ყველა ტრადიციის დარღვევით, აქამდე “მიუღებელი” ჟანრის მუსიკას დაუჭირა მხარი. ასე გახდა ლუკა ზაქარიაძე “საქართველოს ვარსკვლავი”. წელსაც ანალოგიური დაფიქსირდა და მაყურებლის უმრავლესობამ “უსირცხვილო” ნინა სუბლატი აირჩია. იცვლება თუ არა ჩვენი მენტალიტეტი და ვკარგავთ თუ არა ქართველობას არაქართული ჟანრის პოპულარიზაციით? Continue reading

რასაც ვერ გააცოცხლებ, თავად უნდა ეწვიო

8297scan0034 copy
წინათქმა: მე გვიან მივხვდი.

მე არ მიყვარდა ირაკლი ჩარკვიანი. გამოქლიავებული ნარკომანი “მუსიკოსი”, რომელიც საკუთარ თავს “მეფეს” ეძახის, ხოლო უზრდელი სიტყვების ბოდიალს – “სიმღერას”. დიახ, მე არ მიყვარდა ირაკლი ჩარკვიანი და ამის მიზეზი მქონდა.

აქ არ დავიწყებ პატარა ბიჭის მსოფლმხედველობაზე გარემოცვის ზეგავლენაზე საუბარს, არც ზემოხსენებული მუსიკოსის ქება-დიდებას მოვყვები. მე ჩემი პატარა სათქმელი მაქვს და ვეცდები, მართლა პატარა მოსაყოლი იყოს. Continue reading