Category Archives: მეგობრები

ერთ პოსტში მოქცეული 2015 წელი

Processed with VSCOcam with a6 preset

ესეც ასე, 2015 წელიც სრულდება და ამ წელს იმდენი საინტერესო რამ მოხდა და გადამხდა, ორიოდ სიტყვით რომ არ მიმოვიხილო, არ შეიძლება. თან პოსტიც დიდი ხანია, არ დამიწერია.

ვისაც პოსტში ვიდეოების ჩართვა დაგეზარებათ, ეს მუსიკა ჩართეთ და იღუღუნოს თავისთვის ;)

Continue reading

ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო

jewish

ბოლო დროს, რაც უფრო მეტი ვინმე მცნობს ან პირადად მიცნობს, უფრო მეტად მეუხერხულება პირადი პოსტების წერა. რა მაგარი იყო 5-6 წლის წინ, როცა ყველა მხოლოდ ზურიუსად მიცნობდა და არც ჩემი კომპეტენტური აზრი ჭირდებოდათ და არც პროფესიული დახმარება. მაგრამ, ბლინ, (ჯერ კიდევ) ყველანი ადამიანები ვართ, ჰოდა მკიდია.

მე ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო მაქვს, რომელიც წარმოსახვაში დაახლოებით ისე გამოიყურება, როგორც ებრაელი ხალხის გენოციდის მემორიალი ბერლინში. ისე გამოვიდა, რომ მათ მოკვდინებაში უმეტესი წილი მე მიმიძღვის. სხვანაირად, ხომ არ დავკარგავდი? ჩემი ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო ფეისბუკში მდებარეობს. იმ მხარეს, რომელიც ან სულ გამქრალია ან ნელ-ნელა ქრება ჩემი სიახლეების ველიდან და საბედისწერო წამით გაჩერებული დროის მოგონებები აყრია მტვრად.

ყველა განსხვავებული მიზეზით გარდაიცვალა. რამდენიმეს თითქმის იდენტური დიაგნოზი ჰქონდა, თუმცა ინდივიდუალური განვითარება ახლდა. ზოგი დიდხანს იტანჯა, ზოგსაც უწვალებლად დაელია სული. სამაგიეროდ, მე დღემდე ვიტანჯები, რადგან სხეულის მოკვეთილი ნაწილები ბოლომდე არაფრით მიხორცდება. კარგი, ჰო, არ ვაძლევ შეხორცების უფლებას. სინდისი არ მიშვებს. მინდა, ყრუ ტკივილად მაინც ჩამესმოდეს ჩემი შეცდომები, რომ ეგებ სამომავლოდ მაინც გამომადგეს. ისეც ნუ იფიქრებთ, რომ ყველაფერი ჩემი ბრალია. საერთოდ, ძალიან იშვიათდაა ყველაფერი მხოლოდ ერთი მხარის ბრალი, მაგრამ მე ჩემსაზე ვაგებ პასუხს. 3 წლის წინაც ასე ვფიქრობდი თურმე:

  • როცა დაღვრემილი წამოიძახებ “რა დავაშავე!”, საკუთარმა ხმამ იქვე უნდა მოგაძახოს “სჯობს, ჩამოთვალო, რა არ დააშავე.”

ზოგი მეუბნება, რომ, რასაც ვაკეთებ მაზოხიზმია და უაზრობა. ამაზე ყოველთვის მეღიმება და კითხვას რიტორიკულად ვუბრუნებ: “აბა, რა ვქნა?” :) მეტად ასე აღარ მოვიქცე? ბლინ, მაგდენსაც რომ ვერ ხვდებოდეს ჩემი ტვინი, სინდისის ქენჯანც არ შეაწუხებდა. ყველაზე კრეატიული რჩევების მომცემი ხალხი! ან ვინ იცის, კონკრეტული ადამიანის შემთხვევაში რას აქვს აზრი? არამგნია, ვინმეს სწორი პასუხი ჰქონდეს.

ასე და ამგვარად, ამოვიჩრი იღლიაში მოგონებების ფუთას და ჩემი ცოცხალი მეგობრების საფლავებს ჩამოვუვლი  ხოლმე. აი, ერთი მათგანი სულ ცოტა ხნის წინ დაოჯახებულა. მშვენიერია. საქორწილო მოგზაურობაშიც წასულან. ერთიც შეყვარებულია. მიყვარს შეყვარებული ხალხი, საინტერესო სანახავია. ერთსაც ხელოვნებაში ახალი სუნთქვა გახსნია და კარგ რაღაცებს აკეთებს.

ვიცი, რომ ყველაზე ლამაზი სასაფლაო მე მაქვს. იმიტომ, რომ ცოცხალი ადამიანებითაა დასახლებული.

It Nice It Happen To You

friends1

“It nice it happen to you. Like you come to the island and had a holiday. Sun didn’t burn you red-red, just brown. You sleep and no mosquito eat you. But the truth is, it bound to happen if you stay long enough. So take that nice picture you got in your head home with you, but don’t be fooled. We lonely here mostly too. If we lucky, maybe, we got some nice pictures to take with us.” Jamaican woman from Meet Joe Black.

ასე რომ, მოკიდეთ თქვენს ყველაზე სანუკვარ სურათებს ხელი და არ იფიქროთ მომავალზე. მომავალზე ფიქრს სიკვდილის შიშამდე მივყავართ, სურათი კი კეთილია და გულწრფელი.

friends2

11802117_10207336062137686_81141087_n

friends3

friends5

friends6

friends7

მახსოვს, აგვისტოს ომი რომ დაიწყო, ჩემი მამიდაშვილის სოფელში გავიხიზნეთ. ერთ საღამოსაც თვალი მოვკარით, როგორ ჩამოიარა მთავარ გზაზე, ჩვენს სიახლოვეს, საცხოვრებლებიდან გამოსულ ადამიანთა დიდმა ჯგუფმა. სასწრაფოდ ჩანთები ჩავალაგეთ, კედები ჩავიცვით და ტყეში დასამალად მოვემზადეთ. მაშინ გვითხრა მამიდაჩემმა, ფოტოები არ დაგრჩეთ, ომის დროს მაგათ უნდა მოვუფრთხილდეთო. ყოველთვის, როცა ჩემი გადაღებული ფოტო მომეწონება, ქვეცნობიერად ისეთი შეგრძნება მეუფლება, როგორც აგვისტოს იმ დღეს.

friends8

friends9

friends10

friends11

friends12

friends13

friends14

friends15

ასე რომ, თავი დაიმშვიდეთ, რადგან It nice it happen to you.

სტამბული – ყველაფრის ქალაქი (ნაწილი I)

11160205_10206340776456166_1060702036_n

„კაცია ადამიანში“ წერია: „რიტორიკაში სწერია, ყველაფერი შესავლით უნდა დაიწყოს კაცმაო,“ ჰოდა მეც ასე მოვყვები. იყო ერთი საღამო, როცა ჩემს მეგობარ თამუნას (ლიტერატორი) შევხვდი ვენდისში და სულ რაღაც 15 წუთში მიმაღებინა ის გადაწყვეტილება, რასაც აქამდე გავურბოდი, ვერ ვრისკავდი თუ, არ ვიცი, რატომ ვერ ვიღებდი. დღეს ვხვდები, თუ როგორ გამზარდა ერთმა კვირამ სრულიად უცხო გარემოში. 26 წლის ასაკში მე ეს შევძელი და გავიხედე ქვეყნის გარეთ.

ჩემი ხნის ხალხს დღეს ათეულობით ქვეყანა აქვთ მოვლილი და ამ პოსტის პათოსში გასაკვირს, ალბათ, ვერ დამეთანხმებიან, მაგრამ მე ხომ ვიცი, რამხელა ცვლილება მოახდინა ამ ყველაფერმა ჩემში. ბაქოში ორნახევარი დღით ჩარბენა აზრზე მოსვლა იყო, რადგან წესიერად უცხოეთის ნახვა და შეგრძნება ვერ მოვასწარი, სტამბულმა კი რეალურად დამანახა, რომ, გამაოგნებელი დემოკრატიის ქვეყნის გარდა (როგორ ფიდელ კასტროსეულად ჟღერს ისე), სხვა სახელმწიფოებიც არსებობს.

ბილეთები უკვე შეძენილი მქონდა, როცა ახლობლებს მოვუყევი ჩემი გადაწყვეტილების შესახებ (ან რა მოყოლა უნდოდა, მაგრამ როცა პირველად უნდა ახვიდე თვითმფრინავის ტრაპზე, აბა, რას იზამ). მეკითხებოდნენ, რამე ხდება, რამეს ესწრები  თუ რატომ მიდიხარო? მეც ვპასუხობდი, არაფერი, უბრალოდ, გადავწყვიტე, საკუთარი თავისთვის პატივი მეცა-მეთქი. ასე გამოვუწერე საკუთარ თავს სტამბული. შესავლის დასასრული.

11195368_10206340777976204_1983825761_n

თვითმფრინავის ბორტზე ასვლისას ფიქრომ და ვასასიმ, სტაჟიანმა ბოსფორდალეულებმა, „მიჯიგრეს“ და ილუმინატორის მხარეს დამსვეს, გამოცადოს ბიჭმა ფრენის სიამოვნებაო. აფრინდა თუ არა თვითმფრინავი, ცას იმდენი ფოტო ვუღე, ლამის გავძვერი ფანჯარაში. მერე ყველაფერი ღრუბლებით დაიფარა და ასე გაგრძელდა მანამ, სანამ გოქჩენის აეროპორტში არ დავეშვით. წვიმს, სტამბულში ვარ, მაგრამ ნამდვილი სტამბული ეს არ არის.

11198452_10206340779136233_1966526488_n

დილა: ეკლებივით განფენილი მინარეთებიდან მოლების გადაძახილი, გაღებული მაღაზიებისა და კაფეების ქოთქოთით გაკმენდილი ორიოდ საათით შემოპარული სიჩუმე, ქუჩების კუთხეში დაწურული ფორთოხლისა და ბროწეულის ცოცხალზე ცოცხალი წვენი, ვიტრინებიდან მომზირალი ათასნაირი თაფლიან-თხილიან-კარამელიანი ტკბილეული, ჩაის გამოყვანილ ჭიქებში კოვზების წკარუნი.

11212392_10206340751975554_122483412_n

შუადღე:  სრული ქაოსი, დიდსა თუ ვიწრო ქუჩებში აკორდეონებზე აჟღერებული „კატიუშა“ და „ბელა ჩაო,“ შეძახილები, გიდების აფრიალებულ დროშებს გაყოლილი ტურისტული ფარა, გულჰანეს ბაღის ტიტები, დონდურმა ნაყინით ჟონგლიორი გამყიდველები და გრძელი რიგები მუზეუმებთან.

11198766_10206340755455641_343443411_n

საღამო: ფილმები, კონცერტები, ღონისძიებები, ისტიკლალის წითელი, ჟღარუნა, ტურისტებით გატენილი ტრამვაის ზარი, აია სოფიასა და მეჩეთების გუმბათებზე წაქცეული მზე, გალათას ხიდიდან ბოსფორში ასობით ანკესიდან გადატყორცნილი სატყუარა, მტრედები, ყვავები, თოლიები.

11180209_10206340751255536_1146558173_n

ღამე: ყურთამდე გაღიმებული ოფიციანტები იაფი მენიუებით ხელში, ჩილიმების ბოლი, ერთმანეთში არეული ყველა სახის ხმაურიანი მუსიკა, ცეკვა, სიმღერა, ხმები, ხილი, სანელებლები, სუვენიერები, თავშლები, ჩანთები, ფერები და გართობა გათენებამდე.

ეს არის ნამდვილი სტამბული, ყველაფრის ქალაქი.

3 მეგობარი 2012-დან

d4d994a9d5d69d1ca016230c46f854b4

პროლოგი

პლუტონივით ვარ. ვერ გამიგია, ვინ ვარ და რა მინდა. პოსტების წერის გაიშვიათებასაც ამას ვაბრალებ. არადა, ხომ შემიძლია,თითო ნახატის დასრულებისას თითო პატიოსანი მინიპოსტი დავწერო. ამით დაგროვილ სათქმელსაც ამოვიღებდი, მაგრამ მგონია,რ ომ ეს მკითხველს არ დააინტერესებს.

მკითხველი? შემრჩა კი მკითხველი?
Hello? Anybody here?

არადა, ბლოგი ხომ სწორედ იმიტომ არსებობს, რომ შენ მკითხველის ჭკუაზე კი არ დადიხარ, არამედ შენსას ისწორებ და ის მკითხველი მოგდევს, ვისაც მოწონხარ. მოკლედ, გაინტერესებთ ჩემი ცხოვრება? თუ ჰო, მაშინ გადადით შემდეგ აბზაცზე.

როგორც არ უნდა იყოს, 2012 ერთ-ერთი საინტერესო და ნაყოფიერი იყო ჩემს 24,5-წლიან ისტორიაში. ახლა სწორედ იმ სამ მეგობარზე მოგიყვებით, რომელთაც 2012 ასეთად აქციეს ჩემთვის.

Сашка

IMG_9275

მახსოვს, ჯარში მორიგეობისას მაისის “პრიზივი” ჩამოვიდა და ყველას გაგვიხარდა, რომ პოსტებზე დიდხანს დგომა აღარ მოგვიწევდა. საშკა მიშკასთან ერთად მოვიდა. მიშა ცელქი და ჰიპერაქტიურია, საშა მშვიდი და ზომიერი. საღამოსკენ, როგორც იქნა, სამივეს ერთ დროს მოგვიწია დასვენება და მაშინ გამოველაპარაკე. გულზე მომეშვა, რომ ამჯერად შეგნებული ხალხი მოვიდა.

იმ დღიდანვე დავმეგობრდით. სამივენი ყველგან ერთად დავდიოდით და ერთნაირად ვცხოვრობდით. ჯარის სისულელეებს ერთად ვიტანდით და დასვენების დღეებსაც ერთად ვატარებდით.

საბოლოო ჯამში საშასთან მეტი საერთო აღმომაჩნდა. ისიც კირჩხიბია (აქ ვგულისხმობ ხასიათს, შინაგან სამყაროს და პლუს-მინუსებს), მასსაც უყვარს ფილმები და მუსიკა. კიდევ უყვარს, როცა ცაში საკუთარ თავთან მარტო რჩება – ერთი სიტყვით, პილოტია. მართლა პილოტია. ანუ თვითმფრინავის მართვა შეუძლია :)

საშასთან მეგობრობისას აღმოვაჩინე ანიმე. მანამდე ხელოვნების ეს სახე გამაღიზიანებელი და უხარისხო მეგონა. მაგრამ ყველაფერს თავისი მიდგომა და გასაღები ხომ უნდა? ჰოდა ახლა ანიმე ძალიან მიტაცებს. განსაკუთრებით წვიმიან ამინდში. არის კიდევაც ერთი ეგეთი: “ღრუბლებს მიღმა” ჰქვია და ძალიან მაგარია.

მიყვარს, როცა მეგობრისთვის ყველაფრის მოყოლა შეგიძლია და არ არჩევ, რა უთხრა. ბოლო დროს, როცა საშას ხშირად ვერ ვნახულობ, ჩვენში გაუცხოება არ წარმოქმნილა და ეს ყველაზე ძალიან მახარებს.

დიტო

Dito

პირველად 15 სექტემბერს თბილისის ვაგზლის #1 ბაქანზე ვნახე. ბლოგერები BIAFF-ზე მივდიოდით და ისიც იქ იჯდა თავისთვის. ხმას არ იღებდა და არავის ეკონტაქტებოდა. თავიდან მოეგოცენტრიკო უცნაური ტიპი მეგონა და გარიყულობაც ამას დავაბრალე. მაგრამ როცა ლინკოლის ბაკენბარდებიან მე-19 საუკუნის გაცოცხლებულ პორტრეტს დაინახავ, მოდი და ნუ მოგინდება მისი გაცნობა. სასტუმროს ნომრების არჩევისას რომ ვნაწილდებოდით (ნომერში ორნი), ერთად შესვლა შევთავაზე.

დიტო მომავალი ქირურგი აღმოჩნდა. ეს თითებზევე ეტყობოდა – ისე პედანტურად იშველიებდა ხოლმე საუბრისას. ჯერ კიდევ წესიერად არ გაგვეცნო ერთმანეთი, რომ მისი პორტრეტის ხატვას შევუდექი :)

შემდეგ საუბარი ფილმებზე ჩამოვარდა, რაც ბათუმში ჩვენი ვიზიტის ძირითადი მოტივი იყო. დიტოც ალაპარაკდა. ასე გატაცებით და თან არგუმენტებითა და საკუთარი შეხედულების დაფიქსირებით ფილმებზე მოსაუბრე ცოტა თუ მინახავს. მათი უმრავლესობა კი სნობია. ლაპარაკისას ცინიკურად წაკგბენენ, თუ რაღაც არ იცი. არადა ხომ შემიძლია, მეც იგივე “ჩავუტარო” ოპერის კუთხით? რა შუაშია ირონია, როცა ორმა ხელოვნების მოყვარულმა ყურადღება ყურადღება სხვადასხვა ჟანრისკენ მიმართა?

ჰოდა სწორედ ასეთი არ არის დიტო. ბუნებით ძალიან მნშივდი და მოკრძალებულია ყოველთვის ცდილობს, ანგარიში გაუწიოს სხვას და მასში დადებითს ჩაეჭიდოს. დიტოს შეუძლია, გესაუბროს ბელა ტარის უსასრულოდ გაწელილი კადრების ესთეტიკაზეც და მულტსერიალ “ფუტურამაზეც”. თანაც ისე საინტერსოდ, რომ გაწყვეტინების სურვილს დაგიკარგავს. სწორედ მისი წყალობით დავამუღამე არტ-ჰაუსი. გავიგე, რა უნდა მეძებნა ფილმებში და როგორ უნდა მეყურებინა “მოსაწყენ” კინოშედევრებისთვის. დიტო სასტიკი ბითლომანია და ამ საკითხშიც მანათლებს ხოლმე, რასაც მე კლასიკაზე ლექციით ვუბრუნებ და ასე ვკოჰაბიტირებთ.

ბოლო დროს მასსაც იშვიათად გადავეყრები ხოლმე, რადგან უსაშველოდ დაკავებულია და ვეღარც მე ვარ მოცლილი. საბოლოო ჯამში ორივენი ვთანხმდებით, რომ ჩვენს შეხვედრას არ ეყოფა 5 და 10 წუთი. 5 საათს კი ჯერ ვერც ერთი ვერ ვიცლით და ისევ ფეისბუკის იმედად ვრჩებით. ხომ არიან ადამიანები, რომლებსაც უბრალოდ და უპირობოდ ენდობი და მათი ისევე გჯერა, როგორც ცათამბრჯენიდან გადახტომისას სიკვდილის გარდაუვალობის? არა? არსებობენ ასეთებიც. ერთ მათგანზე საუბარს სწორედ ახლა მოვრჩი :)

ლუკა

DSCN6478

ჰო… მესამე და ყველაზე მძიმე მეგობარი წლის ბოლოსკენ “შემემთხვა”, როცა “საქართველოს ვარსკვლავის” ლაივებზე სიარული დავიწყე. მისი გაცნობის შესახებ უკვე დავწერე. ასევე მიწერია ყველაფერი მისი ახლოს გაცნობის შესახებაც. თუმცა აქაც მოვყვები რაიმე საინტერესოს.

ეს არის ადამიანი, რომელთანაც მხოლოდ ორი გზა გაქვს: ადვილი და რთული. ადვილს “ნაცნობობა” ჰქვია, რთულს “მეგობრობა”. მე აბა რისი მე ვარ, რომ ეგრევე მტკივნეულს და სანერვიულოს არ მივახტე? :)

… თუმცა მაშინ მართლა ვერ წარმოვიდგენდი, რაოდენ რთულია ეს ყველაფერი. რთული, მაგრამ არა მომაბეზრებელი და უინტერესო. ან კი როგორ შეიძლება, მოგბეზრდეს ადამიანი, რომელსაც მიზიდულობის საოცარი უნარი აქვს? საკუთარ თავსა და სხვაზე დაკვირვებით მივხვდი, რომ ძალიან ძნელია, განთავისუფლდე ამ ადამიანის “აბლაბუდისგან”, თუკი მასში ერთხელ მაინც გაეხვიე.

ყველასათვის ცნობილ ნიჭთან ერთად მას შეუძლია ადამიანების შეცნობაც. მე ძალიან დიდი დრო მჭირდება, გავიგო, ვინ ვინ არის, ის კი უცბად ხვდება. თავიდან არ ვუჯერებდი და მეგონა, სიტყვებს ჰაერზე ისროდა, მაგრამ მისი პროგნოზები თუ დიაგნოზები მაქსიმუმ 1 კვირაში გამართლებულა.

ლუკას ტიპაჟი ძალიან ჰგავს ტომ იორკისას: დეპრესიული, პერფექციონისტი და პრინციპული ხელოვანი. ფეთქებადია. უჭირს გრძნობებზე ლაპარაკი. საუბრის ინიციატორი მაშინ ხდება, როცა უხერხულ სიჩუმეს გრძნობს. ამ დროს ნელ-ნელა იხსნება. არ უნდა გააწყვეტინო, თორემ დიდი შანსია, ისევ ჩაიკეტოს და ყურადღება სხვა რამეზე გადაიტანოს.

არსებობს რადიკალურად განსხვავებული ლუკაც. რამდენიმე დღის წინ ერთ მეგობართან შევიკრიბეთ და ძალიან მაგარი არომატის მქონე ვისკი დავლიეთ. ლოყები აუღაჟღაჟდა, შეჭმუხნული წარბები გაუსწორდა და სახე გაუნათდა. რამდენიმე წუთში უხეში ბიჭი მოსიყვარულე მეგობრად გადაიქცა. ყველა ჩაგვიხუტა და გვითხრა, რომ ძალიან ვუყვარვართ და ჩვენთან თავს ძალიან კარგად გრძნობს. ყველას გვესიამოვნა და გულზე მოგვეშვა, რომ ის ადამიანი, რომელსაც ასე გულმოდგინედ მალავს, ისევ არსებობს. გავიდა ხანი და თრობამაც იწყო გასვლა. იდეალური ღონისძიება, სახელად “უცნობი ლუკა”, დასასრულს მიუახლოვდა. ზუსტად ვიცოდი, რომ ასე მოხდებოდა. ამიტომ არც არაფრის შეცვლა განმიზრახავს. ჩემთვის მთავარი მეგობრობაა და არა მისი გამოხატვა.

ლუკას არსებობით ჩემს ცხოვრებაში გაჩნდა როკი და, შესაბამისად, აქამდე სრულიად უცნობი აზროვნება. ყველაფერს რომ თავი გავანებოთ, თუნდაც ამიტომ მიღირს ამ ადამიანამდე  მისასვლელად “მეორე გზის” არჩევა.

დიდი მადლობა ვისაც საჭიროა იმას, რომ მე მყავს ძალიან მაგარი 3 მეგობარი 2012-დან :)

J’adore, Batumi – ნაწილი III

DSCN5471 - Copyდღე III – დასასრული

კარგად მეძინა. ფეისბუკში Jado-ს კიდევ რამდენიმე ფანი დამემატა. გადასარევი – ეგებ რომელიმე მაინც აღმოჩნდეს ნამდვილი ხელოვნების მოყვარული… იოცნებე, ზურა – ყველას Jado-ს ფოტო უყენია ავატარად! :d :d

ვისაუზმე, ავიკიდე გუდა-ნაბადი და 11-ის წუთებზე სასტუმროდან გავეწერე. გარეთ ისევ მშვენიერი ამინდი. თუ არ გეჩქარება, ბათუმში ტრანსპორტით რატომ უნდა იარო, არ მესმის. ისეირნე, აივსე ზღვის ჰაერით, პარკები, ტბები, თოლიები, გედები, ლამაზი შენობები, მახინჯებიც, სასიამოვნო და საინტერესო ხალხი…

11:45 სთ. მახინჯაურში წავედი და მატარებლის ბილეთი ვიყიდე. 6 საათზე ბათუმი ისტორიაში მატარებლის სიჩქარით გადაინაცვლებს… ასე დაიწყო ჩვეული ნაადრევი ნოსტალგია: ხვალ ამ დროს ნაღვლიანი მოვიგონებ, რომ დღეს ამ დროს ვიყავი ნაღვლიანი, რომ ხვალ ამ დროს დღევანდელ ამ დროს ნაღვლიანი მოვიგონებ… Continue reading

J’adore, Batumi – ნაწილი II

დღე II – დღიური

ცუდად მეძინა. ნომერში ზომაზე მეტად თბილოდა. ემოციებმაც თავისი ქნეს და მთელი ძილის განმავლობაში “Gethsemane” და საკუთარი გულის ბაგაბუგი ჩამესმოდა. ფეისბუკს გადავხედე – ნიკოს და Jado-ს 3-4 საათის წინ დაეპოსტათ ბოლოს.

10:00 სთ. ჩავედი, ვჭამე. მერე ჩანთა ჩავალაგე და გარეთ გავედი. უჩვეულოდ ლამაზი, მზიანი და თბილი დილა დამხვდა. მიუხედავად იმისა, რომ წვიმა ძალიან მიყვარს, ამ ქალაქს მზე გაცილებით უხდება. ზღვაზე გავედი. ისეთი მშვიდი და ცისფერი იყო, ფოტოაპარატი მოვიმარჯვე და ყველაფერი გადავიღე, რაც მომეწონა.

ბულვარი, მორბენალი ხალხი, პეიზაჟები, შენობები, მშენებლობები, პარკი, ფრინველები, ადამიანები, “აპოლო, სახეები, საკუთარი თავი… (გალერეა ნახეთ აქ) Continue reading

J’adore, Batumi – ნაწილი I

DSCN5182

დღე I – HELLO

Warning: ეს პოსტი იწერება ბათუმი-თბილისის ხაზის 851-ე მატარებლის 18:00-საათიანი რეისის მე-2 ვაგონის 38-ე ადგილზე და ეხება ადამიანს, რომელიც ცდილობს, ასახოს ავტორის 2,5 დღიანი მოგზაურობა ბათუმში.

უპს, უკვე 43-ე ადგილზე გადავჯექი, სავარძლების საწინააღმდეგო რიგში, რითაც ზურგი ვაქციე ბათუმს, რომელსაც ახლა ჩამავალი მზის შარავანდედი ადგას წმინდანივით.

თურმე უკიდურესი ბედნიერებისგანაც შეიძლება, შეუძლოდ გახდე ადამიანი. დიახ, მე შეუძლოდ ვარ. რამდენჯერმე დამამშვიდებლის დალევაც მომიწია. იშვიათად მიგრძვნია თავი ასე სავსედ დადებითი ემოციისგან.  Continue reading

გუდ ბაი, 2012!

2012 წელი ერთ-ერთი ყველაზე თავგადასავლიანი წელი იყო ჩემს 24-წლიანი გარბენის მქონე ისტორიაში. ამ წელს მე ვიყავი ჯარისკაციც, სამშობლოს მოღალატეც, ბლოგერიც, მხატვარიც… პრინციპში, ესენი ისედაც იცით. სხვა თვალით დანახულის კვალობაზე ძალიან საინტერესო წელი გამოვიდა. Continue reading

Creep

Inspired by Radiohead

,,ამ ამბავს არ მოვყვები ისე, როგორც იყო. მე მას მოვყვები ისე, როგოც მახსოვს.

ფინიგან ბელი, ფილმი “Great Expectations”

Radiohead-ს ვუსმენ. აგერ უკვე 1 თვეზე მეტია. უკვე იმ დონემდე მივედი, რომ Creep-ის კარაოკეს უშეცდომოდ ვმღერი. ესაა ოღონდ, რომ როკერის მაღლები არ მაქვს და ვღარღალებ უმწეოდ… იმ ლუკა ზაქარიაძის ბრალია ყველაფერი! …ჰოდა ვარ ახლა ჰიტლერის შემყურე ევროპასავით გაოგნებული.  Continue reading