Category Archives: თეატრი

“მითრიდატე, პონტოს მეფე” – დღე მეორე

როგორც წინა პოსტში მოგახსენეთ, “მითრიდატეს” მეორე დღეზეც წავედი. მაინტერესებდა, როგორ იმღერებდნენ სტუდენტები. პირდაპირ გეტყვით, რომ ძალიან ნასიამოვნები დავრჩი. Continue reading

“მითრიდატე, პონტოს მეფე” – პრემიერა რუსთაველში

რას საქმიანობს ტიპური 14 წლის ბიჭი თუნდაც მე-18 საუკუნეში? სწავლობს ან არ სწავლობს, მასტურბირებს, “სხვა თვალით” უყურებს გოგონებს, ცელქობს, მშობლებთან უაზრო კამათს იწყებს… რას აკეთებს 14 წლის გენიოსი? წერს ოპერას. 19 თებერვალს რუსთაველის თეატრში მოცარტის ვირტუოზული ოპერის “მითრიდატე, პონტოს მეფე” პრემიერა შედგა. Continue reading

“ქარი მწყურია მე პირდაპირი” ანუ მურმან ჯინორიას მუსიკა

ახლა ის დროა,

როცა ცოტა ხნით არაფრის გაგონება მინდა,

როცა ცოტა ხნით სუბიექტურობა მინდა,

როცა ცოტა ხნით ჟურნალისტობა არ მინდა

და როცა ცოტა ხნით ისევ იქ მინდა. Continue reading

მხოლოდ ენთუზიაზმით საქმეს ვერ უშველი, ვერა!

ქუთაისის ოპერა შიგინიდანაც გახსნილა. დღეს შემთხვევით გავიარე და “ჯამბაზების” დახურულ ჩვენება-რეპეტიციას შევესწარი. შთაბეჭდილებები ვიდეოპოსტებად გადავიღე და დანარჩენ კაი-კაი ამბებს, მერე მოგიყვებით: Continue reading

“ანტიგონედამ” სახლისაკენ (ვიდეოპოსტი)

ვკარი წიხლი და მარჯანიშვილის თეატრში აღმოვჩნდი “ანტიგონეზე”. როგორი ხალხი დადის აქ: Continue reading

HუიMLET

წინასიტყვაობა ანუ წერილი ამირან ამირანის ძისა თანა

ყუერნი მამაკაცისა ერთგვარი თუალნია. მოქანავე თუალნი ქვედა სართულზე. წყვილია იგინი, ვითარცა თუალნი შუბლზე. ოდეს თუალნი შუბლისანი, იგივ სულისანი დაბნდებოდენ, ყუერნი იწყებენ სჯა-ფიქრსა. მრავლისა ფიქრისაგან ყუერნი გარდაიღლებიან და ვინაითგან მათ, ვითარცა სულის თუალთა, ქუთუთონი არა ჰქონდეთ, იჭირვიან ფხანასა ძლიერსა. სწორედ ამით ფხანითაგან შექმნილის ამოძახილით იშუებიან განსაცვიფრებელნი ჰაზრნი და საქმენი ამა სოფლისანი.

Continue reading

Jessye Norman – ტრანსუალური სევდა

მიყვარს, როდესაც სიმღერის მოსმენისას სიტყვებს ემოციები და განცდები მაგებინებს

რატომღაც მგონია, რომ ყველაფერს, რაც ამქვეყნად ხდება, აქვს ორი მხარე – პაპსა და იდუმალი. პაპსა ან მდარე ხარისხის პროდუქტია ან მასებისათვის ადვილად გასაგები შედევრი. მაგალითად, “კარმენი”. ე.წ. იდუმალი ქმნილება არის “ტრისტან და იზოლდა“. ერთი იმიტომ, რომ ლეგენდაა და თავის თავში რამდენიმე ლეგენდას აერთიანებს. მეორეც, ვაგნერმა ეს ყველაფერი ისეთ ფსიქოლოგიურ ოპერად გარდაქმნა, რომლის “წასაკითხად” ბევრი რამის წაკითხვაა საჭირო. სწორედ იზოლდას ძიებაში ვიყავი, როცა ჯესი ნორმანი აღმოვაჩინე. Continue reading

A Little Bit More About Opera

Attention: for those, who is lazy to read this post, this video might be something like compensation:

A young group of  students, after their first lecture, discuss their interests and hobbies in the cafe.

_ I love Justin Timberlake, I want a baby from him, a little Justin! _ says African American Sheila.

_ Things become more jazzy when it comes to Ella Fitzgerald _ Ronald from Bosnia answers.

_ Hey, and what about Opera? _ everybody look at Gianni with surprise.

_ So… Opera it’s… it’s aaa, oh Opera it’s when people scream, yeah? And what’s the point of listening it? _ asks Leby, a fan of Rock.

Yeah, Gianni is in a deep trouble to explain that Opera has nothing to do with screaming. But how? What to compare it to make his friends believe in the magic of Opera? Maybe, sport? Why not…

Continue reading

მანამ სანამ ანუ თურმე, რა ხდება თეატრში

მანამ, სანამ კვარიათისა და ჩამოსტალინების თემა აქტუალურია, ნება მიბოძეთ, დავიკიდო ეს ამბები და ჩვენი ცხოვრების სხვა აქტუალურ თემაზე გესაუბროთ.

“თეატრი პირდაპირ დამოკიდებულია ერთ რამეზე – ქვეყნის ეკონომიკაზე,” – დათო დოიაშვილი.

დღეს მარჯანიშვილის თეატრის მცირე სცენზე სწორედ ამ თემას მიმოიხილავდნენ. ჟურნალ “ცხელი შოკოლადის” მიერ ორგანიზებულ დისკუსიას წარმართავდა ხუთი ადამიანი, თითქმის ოთხჯერ მეტი.

მარად ასე მჯდომი დრამატურგი - დათო გაბუნია (ალტო), "ტოქ-შოუს წამყვანი" - დათო ბუხრიკიძე, დრამატურგაია ჟენჩინა - თამარ ბართაია, მარჯანიშვილის თეატრის მმართველი - ეკა მაზმიშვილი და ყველასათვის ნაცნობი და საყვარელი რეჟისორი - დავით დოიაშვილი (დოი)

Continue reading

უუუთავგადასავლესობის ძიებაში (ფოტოკოლაჟი)

დავიღალე? არაჰ, ეგრე ადვილად არ/ვერ ვიღლები. ზაფხული მოვა თუ არა, ენერგიის მოზღვავებას ვგრძნობ. არც კუნთები მაყრია და არც არანაირ სპორტში მივლია. უბრალოდ, არ ვიღლები. იყო დრო, როცა ფეხის განძრევა მეზარებოდა და დამჯდარი/დაწოლილი ვჭამდი. აი, ეს დრო იყო:

Continue reading