Category Archives: დღიურის პროვოკაცია

საშინელებაა ძალით წერა, მაგრამ დაუწერლობას 100-ჯერ ვამჯობინებ. თუ ვწერ, ე.ი. ჩემში 1 პროცენტს მაინც ეწერინება და მეც მის მხარეს ვდგები.

რატომ დგას საკრებულოს შენობის წინ გრიფონები?

გრიფონთან ერთდ

რატომ დგას საკრებულოს შენობის წინ გრიფონები?

რამდენიმე წლის წინ, როცა საკრებულოს შენობასთან ამ გრიფონები დავინახე, დიდად არ გამკვირვებია. მეთქი, მერიამ მორიგი იდიოტობა დადგა. რამდენჯერაც ჩავუვლიდი, სულ თვალში მეჩხირებოდა. მეტიც, ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს რაღაც მსგავსი სადღაც კიდევ მენახა. ამასწინათ, ოპერის ძველი შენობის ისტორიაზე პოსტის წერისას, ფორუმზე ტფილისის ფოტოების თვალიერებას შევყევი და უცბად, გავშტერდი: ეს გრიფონები 160-ზე მეტი წლისაა და ქალაქის ურბანული გემოვნების მემატიანეა! Continue reading

ერთ პოსტში მოქცეული 2015 წელი

Processed with VSCOcam with a6 preset

ესეც ასე, 2015 წელიც სრულდება და ამ წელს იმდენი საინტერესო რამ მოხდა და გადამხდა, ორიოდ სიტყვით რომ არ მიმოვიხილო, არ შეიძლება. თან პოსტიც დიდი ხანია, არ დამიწერია.

ვისაც პოსტში ვიდეოების ჩართვა დაგეზარებათ, ეს მუსიკა ჩართეთ და იღუღუნოს თავისთვის ;)

Continue reading

ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო

jewish

ბოლო დროს, რაც უფრო მეტი ვინმე მცნობს ან პირადად მიცნობს, უფრო მეტად მეუხერხულება პირადი პოსტების წერა. რა მაგარი იყო 5-6 წლის წინ, როცა ყველა მხოლოდ ზურიუსად მიცნობდა და არც ჩემი კომპეტენტური აზრი ჭირდებოდათ და არც პროფესიული დახმარება. მაგრამ, ბლინ, (ჯერ კიდევ) ყველანი ადამიანები ვართ, ჰოდა მკიდია.

მე ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო მაქვს, რომელიც წარმოსახვაში დაახლოებით ისე გამოიყურება, როგორც ებრაელი ხალხის გენოციდის მემორიალი ბერლინში. ისე გამოვიდა, რომ მათ მოკვდინებაში უმეტესი წილი მე მიმიძღვის. სხვანაირად, ხომ არ დავკარგავდი? ჩემი ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო ფეისბუკში მდებარეობს. იმ მხარეს, რომელიც ან სულ გამქრალია ან ნელ-ნელა ქრება ჩემი სიახლეების ველიდან და საბედისწერო წამით გაჩერებული დროის მოგონებები აყრია მტვრად.

ყველა განსხვავებული მიზეზით გარდაიცვალა. რამდენიმეს თითქმის იდენტური დიაგნოზი ჰქონდა, თუმცა ინდივიდუალური განვითარება ახლდა. ზოგი დიდხანს იტანჯა, ზოგსაც უწვალებლად დაელია სული. სამაგიეროდ, მე დღემდე ვიტანჯები, რადგან სხეულის მოკვეთილი ნაწილები ბოლომდე არაფრით მიხორცდება. კარგი, ჰო, არ ვაძლევ შეხორცების უფლებას. სინდისი არ მიშვებს. მინდა, ყრუ ტკივილად მაინც ჩამესმოდეს ჩემი შეცდომები, რომ ეგებ სამომავლოდ მაინც გამომადგეს. ისეც ნუ იფიქრებთ, რომ ყველაფერი ჩემი ბრალია. საერთოდ, ძალიან იშვიათდაა ყველაფერი მხოლოდ ერთი მხარის ბრალი, მაგრამ მე ჩემსაზე ვაგებ პასუხს. 3 წლის წინაც ასე ვფიქრობდი თურმე:

  • როცა დაღვრემილი წამოიძახებ “რა დავაშავე!”, საკუთარმა ხმამ იქვე უნდა მოგაძახოს “სჯობს, ჩამოთვალო, რა არ დააშავე.”

ზოგი მეუბნება, რომ, რასაც ვაკეთებ მაზოხიზმია და უაზრობა. ამაზე ყოველთვის მეღიმება და კითხვას რიტორიკულად ვუბრუნებ: “აბა, რა ვქნა?” :) მეტად ასე აღარ მოვიქცე? ბლინ, მაგდენსაც რომ ვერ ხვდებოდეს ჩემი ტვინი, სინდისის ქენჯანც არ შეაწუხებდა. ყველაზე კრეატიული რჩევების მომცემი ხალხი! ან ვინ იცის, კონკრეტული ადამიანის შემთხვევაში რას აქვს აზრი? არამგნია, ვინმეს სწორი პასუხი ჰქონდეს.

ასე და ამგვარად, ამოვიჩრი იღლიაში მოგონებების ფუთას და ჩემი ცოცხალი მეგობრების საფლავებს ჩამოვუვლი  ხოლმე. აი, ერთი მათგანი სულ ცოტა ხნის წინ დაოჯახებულა. მშვენიერია. საქორწილო მოგზაურობაშიც წასულან. ერთიც შეყვარებულია. მიყვარს შეყვარებული ხალხი, საინტერესო სანახავია. ერთსაც ხელოვნებაში ახალი სუნთქვა გახსნია და კარგ რაღაცებს აკეთებს.

ვიცი, რომ ყველაზე ლამაზი სასაფლაო მე მაქვს. იმიტომ, რომ ცოცხალი ადამიანებითაა დასახლებული.

მე რატომ არ გეცოდებით?

portrait

ხშირად ვფიქრობ, რა იქნებოდა, რომ ჩვენი ბავშვობა არ ყოფილიყო დაყოფილი საღებად და ხეიბრებად, მართლმადიდებლებად და იეჰოველებად, ვაჟკაცებად და ქალაჩუნებად, ნორმალურებად და არანორმალურებად? რა იქნებოდა, რომ არ ყოფილიყო უფროსების მიერ თავს მოხვეული “სწორი” და “არასწორი”? რამდენად გამოგვადგა ეს ფსიქოლოგიური თავდაცვა, რაც ჩაგვინერგეს? რამდენად ვივარგეთ საბოლოო ჯამში? რატომ უნდა ვგრძნობდეთ შინაგან უხერხულობას, როცა სხვადასხვა შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ადამიანთან ერთად აღმოვჩნდებით?

tamara

at the table

რას გვასწავლიდნენ სკოლაში ჩვიდმეტთავშალშემოხვეული, გამყინავი ხმით მოსაუბრე მასწავლებლები მაშინ, როცა ადამიანებად ვყალიბდებოდით? რას გვასწავლიდნენ ოჯახში, ეკლესიაში? იყო თუ არა საკმარისი მხოლოდ “გიყვარდეს მოყვასი შენი”? იყო თუ არა სკანდალის ან შეცოდების ტენდენციის პროპაგანდა ტელევიზიით გასული ვრცელი რეპორტაჟები ამა და ამ ბავშვთა სახლის უკიდურესად ღარიბ აღსაზრდელებზე, მენტალური პრობლემის მქონე უმწეოებზე, ადამიანებზე, რომელთაც სქესის შეცვლა სურდათ, გაუპატიურების მსხვერპლ ბავშვებზე?

making pies

crutch

laughing

რამდენად განვსხვავდებით მათგან, ვინც საუკუნეების წინ  და განმავლობაში ეშაფოტების გარშემო სანახაობის საცქერად იკრიბებოდნენ და განცდის მხოლოდ სამი ვარიანტი ჰქონდათ: შეცოდება, დაცინვა ან აგრესია?

handmade

clarnet

22 ნოემბეს, არასამთავრობო ორგანიზაციის “ხელი ხელს” ინიციატივით გურჯაანში, სოციალური ინკლუზიის ხელისშემწყობი პროგრამის ბენეფიციარები მოვინახულეთ. თავის დროზე არც მათ იცოდნენ საკუთარი უფლებების შესახებ, ისევე, როგორც არც ჩვენ ვიცოდით ბევრი რამ მათზე. ისინი აკეთებენ გემრიელ კერძებს, ქმნიან ბევრ ლამაზ ხელნაკეთ ნივთს, ისინი ქმნიან ოჯახებს, ისინი ქმნიან. საზოგადოების დიდ ნაწილს კი ისინი ეცოდება. ასე ასწავლეს, ასე ჩაუნერგეს, ასე მიაჩვიეს, ასე აგრძნობინეს და იმიტომ.

wheelchair

პ.ს. მე რატომ არ გეცოდებით?

როცა ყველაფერი პოზაა

The Tiger Lillies

ადრე ვფიქრობდი, რომ ანალიტიკა რთული საქმე იყო და მერჩივნა, ფაქტები შემეგროვებინა და ისე მეთქვა რამე, მაგრამ სანამ ამას შვები, დაგასწრო ცამ და ქვეყანამ თავისი ანალიზებით, შეჯამებით და ქადაგებით. შეფასება ნიუსივით ენამოსწრებული ყოფილა თურმე.

  • “შარლი ებდოს” ოფისში ხოცვა-ჟლეტა ატყდა. ვიღაცებმა თავი გაიგიჟეს, მე ვარ შარლიო. სხვა ვიღაცებმა ყელში სამართებელი გამოისვეს, მეც შარლი ვარ, მაგრამ საჯაროდ არ ვაფიშირებო. კიდევ დანარჩენებმა იქადაგეს, აბა, რა ეგონათო.
  • პარიზის ტერაქტის მერე, როცა საფრანგეთის დროშის ფერები ლაიმის ფეისბუკის ბრენდბუკის ნაწილი გახდა, კვლავ გაისმა ხმა ღაღადებანი: 1) Pray For Paris :( , 2) Pray For Paris და ძუძუ-ტუჩიან-პარიზისდროშიანი პროფაილის ფოტოები, 3) ტრაგედიის კრეატიული ლოგოების ცვენა, 4) “ვინ უფრო მაგარ ლოგოს გააკეთებს ამ ტრაგედიის შემდეგ?”  5) “ნამდვილი სოლიდარობის გრძნობა რომ გაგაჩნდეთ, ლიბანის დროშასაც დაიყენებდით!”
  • პარიზის ამბებით ინსპირირებულმა ვითომ ეფლის მაღაზია “აიფონ +”-მა მორიგი ქლენძღვი საიმიჯო ვიდეორგოლი გაავრცელა, რომელშიც ტერორისტების ფორმაში ჩაცმული ტიპები გვაიმედებენ, რომ აიფონი მუდამ ჩვენთან ერთადაა.  1) “აიფონ +, სირები ხართ!” 2) “ნუ ავრცელებთ ამ რეკლამას, ამით უფრო გააპიარებთ!”
  • “მე ვემიჯნები ძალადობას!”
  • “Muslims are not terrorists!”
  • “გლობალური პრობლემით რომ ხართ დაკავებულები, ეგებ ჯერ ჩვენსას მივხედოთ?”
  • “მხოლოდ საქართველოში…”
  • “აი, ის ტიპები, ყველაფერზე საქართველოს მაგალითი რომ მოჰყავთ.”
  • “მე ვარ ლგბტ და დაიცავით ჩემი უფლებები!”
  • “მე არ ვარ ლგბტ, მაგრამ მე ვიცავ მათს უფლებებს!
  • “როდის უნდა დამთავრდეს ეს ყველაფერი?”

…და ა.შ.

რა უნდა ქნა, რა მოიმოქმედო, როცა ყველაფერი პოზაა? უნდა მოიგონო ახალი, უფრო მაგარი, უფრო შოკისმომგვრელი პოზა! :)

P.S. ანარქიაც სტისტემაა.

P.P.S. სისტემა ეს ჩვენ ვართ.

P.P.P.S. ეს პოსტიც პოზაა. :(

რატომ ღირს ბრიტანეთის ვიზა ასეთი ძვირი?

London, Oxford Circus

-Good evening, Sir. Could you tell me the right direction to the Downing Street? – ღამის 4 საათზე ვეკითხები რომელიღაც შენობის დაცვას სადღაც ვესტმინსტერის უბანში.

– It’s over there, – მპასუხობს მკვირცხლად, – Follow this road till The Parliament and turn far left.

კიდევ ერთხელ ვუხდი მადლობას და პრემიერმინისტრის აპარტამენტებისკენ მივემართები. თან ვფიქრობ, იმ კაცს ამდენი ახსნა როგორ არ დაეზარა. მივაღწიე. არ მეგონა, დაცვა ასე თუ ჩარაზავდა იმ ერთ ციცქნა ქუჩას. გადავწყვიტე, რომ ეს ღირსშესანიშნაობაც ვნახე და ღამის ლონდონში ხეტიალი განვაგრძე.

ჯერ კიდევ ბრიტანეთში ყოფნისას ვფიქრობდი, რატომ არიან ისინი ასეთი თავაზიანები და ჩვენ – არა. არადა დღემდე ქართული სტუმართმოყვარეობისა და დახვედრის ინსტიტუტით მოგვაქვს თავი. Continue reading

ოთარ იოსელიანი UNVAILED

tina

ჩვენი საცხოვრებლის აივნიდან ფრიად ფოტოგენური ხედი იშლება.

ამასობაში BIAFF ბათუმის საერთაშორისო კინოფესტივალის მესამე დღეც გავიდა და სათქმელი, როგორც იქნა, დამიგროვდა. წინა დღეების განმავლობაში ფილმი პრაქტიკულად არ მინახავს და საკუთარ თავზე ვბრაზობდი. მხოლოდ 14-ში მოვახერხე ოთარ იოსელიანის “ზამთრის სიმღერის” ნახვა ერას მოედანზე, ხოლო 15-ში თავად რეჟისორის მასტერკლასს დავესწარით. ერთ-ერთი ყველაზე დიდი კითხვა, რაც ამ კაცმა დამიტოვა, ფრიად ეგოისტურად ჟღერს: რომ დავბერდები, მეც ასეთი ხომ არ გავხდები?

Continue reading

ცხონებული მე-ს აზრები Vol 8

ფოტო - თამარ მირიანაშვილი

ფოტო – თამარ მირიანაშვილი

რამდენი ხანი გავიდა, რაც ამ ტიპის პოსტი არ დამიწერია. ისევ ტვიტერში გამოქვეყნებული ჩემი ფრაზები ამოვკრიფე. :)

• ადამიანები გვერდით დგომით მეგობრდებიან და ქვეშმიწერით მრავლდებიან.

• მე მაინც მგონია, რომ პრემიერმინისტრი დეფისით არ უნდა იწერებოდეს, რადგან კი ორი სიტყვაა, მაგრამ ერთი სუბიექტია, განსხვავებით დედ-მამისგან.

• ამაზრზენი რეალობა: ზოგჯერ ადამიანს ის ხელი უნდა მოაჭრა, რომლითაც დახმარებას გთხოვს.

• ღმერთმა ადამიანს 2 თირკმელი იმისთვის მისცა, რომ ფული სხვისგან არ ისესხოს.

• რატომ ხდება, რომ ქორწილში პატარძლის ნასროლი თაიგული ან სულ ძირს ვარდება, ან სულ კაცები იჭერენ და სხვებს (მათ შორის კაცებსაც) აჩეჩებენ?

• სიყვარული არის ხელფასი. ხელფასი სიყვარული არ არის.

• ერთმა მკითხა, ერეკლე დეისაძე კარგია თუ ცუდიო. მეთქი, ერეკლე დეისაძე არის ცოტა. :))

• ჰიტლერს თავისი საქმე პუტინის ინტერვალებით რომ ეკეთებინა, მესამე რაიხი მეტ ხანს იცოცხლებდა.

• არასრულფასოვნების კომლექსს თუ ვერ მოიხსნი, რამე მაინც შემოიცვი ზემოდან.

• რაც უფრო მეტ წაქცეულს გაუწვდი ხელს, მით მეტი წაიქცევა.

ბავშვობის კიდევ ერთი კომპლექსი

door

ბავშვობა ის ზღაპარია, რომელიც ბოლომდე არ გახსოვს, მაგრამ გულის სიღრმეში დანამდვილებით გჯერა, რომ მაშინ დევები და ფერიები მართლა არსებობდნენ. ისე, ბავშვობა ნარკოტიკი რომ ყოფილიყო, წარმომიდგენია, რამდენი მომხმარებელი ეყოლებოდა.

Continue reading

ინფორმაცია, როგორც შაბიამნის ახალი პარტია

Playing with the plane.

Playing with the plane.

ტიპური დილა: ახელ რომელიმე თვალს, იშვერ რომელიმე ხელს, იღებ ტელეფონს და ცალი თვალით იგებ, რომელი საათია. მერე WiFi-სთან მიერთების ღილაკს აწვები და მორიგ ნახევარ საათს გაუნძრევლად, ნოტიფიკაციების ნახვა-გაფილტვრაში ატარებ. შემდეგ, შარდის ბუშტის კრიტიკულ ზომებამდე გაწელვის გამოისობით, ტუალეტში მიდიხარ. იქიდან გამოსული კი ხსნი ლეპტოპს და ინფორმაციულ აუზში იკარგები. ეს შენი რეალობაა. დღე, რომელსაც შენ აღარ წყვეტ. Continue reading