Category Archives: ჰაერში გასროლილი კითხვები

რასაც ვერ გააცოცხლებ, თავად უნდა ეწვიო

8297scan0034 copy
წინათქმა: მე გვიან მივხვდი.

მე არ მიყვარდა ირაკლი ჩარკვიანი. გამოქლიავებული ნარკომანი “მუსიკოსი”, რომელიც საკუთარ თავს “მეფეს” ეძახის, ხოლო უზრდელი სიტყვების ბოდიალს – “სიმღერას”. დიახ, მე არ მიყვარდა ირაკლი ჩარკვიანი და ამის მიზეზი მქონდა.

აქ არ დავიწყებ პატარა ბიჭის მსოფლმხედველობაზე გარემოცვის ზეგავლენაზე საუბარს, არც ზემოხსენებული მუსიკოსის ქება-დიდებას მოვყვები. მე ჩემი პატარა სათქმელი მაქვს და ვეცდები, მართლა პატარა მოსაყოლი იყოს. Continue reading

რატომ ვართ ქართველები ცხოველებზე უარესები?

animalsქართველები ცხოველებზე უარესები ვართ, რადგან:

  • ცუდის კეთებას მანამ არ გადავეჩვევით, სანამ ორივე ხელს არ მოგვაჭრიან.
  • ცუდად სიარულს მანამ არ გადავეჩვევით, სანამ ორივე ფეხს არ მოგვაჭრიან.
  • ცუდის ლაპარაკს მანამ არ გადავეჩვევით, სანამ ენას არ ამოგვაძრობენ.
  • ცუდი აზრების ფრქვევას მანამ არ შევწყვეტთ, სანამ აზროვნების ორგანოს ელექტროშოკით არ გაგვიპრიალებენ.

და როგორც კი “მორჯულებლნი” და “კალაპოტში მოქცეულნი” ვიგრძნობთ მარწუხებს შორის შემოპარულ ცოტაოდენ თავისუფალ სივრცეს, რევოლუციური ძალით უკან მივექანებით ნანატრი ტანჯვის კვლავ დასაბრუნებლად, რამეთუ მონობის პროცესი ჩვენთვის შედეგის ტოლფასია.

ესეც პასუხი.

ფიქრები წვერის პარსვისას

shave

  • სარკეში არეკლილი მე კედლის იქითა მხარეს მართლა რომ არსებობდეს, როგორი იქნებოდა? თუ პარალელური სამყარო არსებობს, მაშინ სარკე მათ შორის გამოჭრილი სარკმელია. დედამიწის ანალოგს ეძებთ კოსმოსში? შექმენით დედამიწისხელა სარკის ბურთი და მიიღებთ მას.
  • მომენტებში წარმომიდგება, როგორ ჩაივლის აბაზანასთან ჩემი შვილიშვილი, მე კი მას დავუძახებ, ყელს მოვიღერებ და ვკითხავ: “შემათვალიერე ერთი შენებურად, სადმე ხომ არ დამჩა?” :)
  • ოპერის აჩრდილის არია “Music of The Night” უნდა ვიმღერო და აუცილებლად უნდა ჩავწერო. საკმაოდ რთული რამეა: თან საოპერო ხმას მოითხოვს, თან არასაოპერო შესრულების მანერას. ამიტომაც ბევრი ან არაკლასიკურად მღერის ან ძუნწად თამაშობს და აქცენტს ხმაზე აკეთებს. თუ ორივეს მოვახერხებ, ძალიან მაგარი იქნება.
  • ხანდახან წარმოვიდგენ, რომ სააბაზანო, სადაც ახლა სახეს ვიშალაშინებ, ერთ-ერთ უძვირფასეს სასტუმროს ეკუთვნის, მე კი ცნობილი ვარ და ყალბ კომპლიმენტებზე უფრო ყალბად ვიღიმები.
  • წვერის პარსვისას “სამართებელს” თმის ზრდის საწინააღმდეგოდ თითქმის არასდროს ვუსვამ. არ მიყვარს ბავშვის ტრაკივით აპრიალებული სახე. ამის დრო იყო უკვე და გავიდა, ხელოვნურად ბუნების კანონის შეცვლას კი თითქმის არასდროს მოუტანია დადებითი შედეგი.
  • ერთი წლის წინ ამხელა წვერს ვინ გაპატიებდა, ზურიკ! მართალია, ოფიცერი პოსტზე ვერ დაგაყენებდა, სამაგიეროდ ისე დაგსჯიდა, კარგა ხანს გემახსოვრებოდა. საამურია ჯარი. ოღონდ, როცა მოხდილი გაქვს :) საერთოდ, საამურია ყველაფერი, რაც გადაიტანე და რამაც გაგაძლიერა.

პ.ს. დღეს მოცარტის 257-ე დაბადების დღეა. ნეტა, ის რაზე ფიქრობდა წვერის პარსვის დროს? რიტორიკული შეკითხვაა :D

ხუთშაბათის ჩანაწერები

DSCN5850

  • ზამთრის დილას გახევებული რომ მიდიხარ ქუჩაში და უცბად კისერში კონდიციონერიდან გადმოსული ცივი ცყალი რომ ჩაგეწვეთება…
  • ცრემლი აალებადი უნდა იყოს. უფრო მეტი ეფექტი და გამართლება ექნებოდა მის არსებობას.
  • სკოლაში გეოგრაფიის მასწავლებელს არაფერში ვეთანხმებოდი, მაგრამ, მგონი, ერთადერთი სიმართლე მითხრა: ჟონგლიორი ხარო.
  • საინტერესო რამაა ბოლო ხმაზე აწეული ყურსასმენებით “ლიგამუსში” შესვლა. სმენა მთლიანად მუსიკით პარალიზებული რომ გაქვს და მის დაკომპენსირებას ფართოდ გახელილი თვალებით რომ ცდილობ. ნეტა, ასე იყო ბეთჰოვენიც, რომელსაც ბოლო ხმაზე აწეული სიყრუე ესმოდა? ერთ თავისქალაში სიყრუის აუტანელი სიმუნჯეც რომ გესმის და მე-9 სიმფონიის ყოვლისმომცველობაც. ნეტა, უსინათლო მხატვრები როგორ ნახატებს დახატავდნენ?

ძველით ახალი წლის პოსტი

harry potterსულ სხვა შეგრძნებაა, როცა თითქმის მიტოვებულ კომპიუტერს მიუჯდები, ობმოდებულ ბრაუზერს გახსნი, ისიც უცებ რომ გაგიხსენებს და შენს ნებასურვილზე რომ დაიქოქება. დიახ, ქუთაისში ვარ. მინდა, ძველით ახალ წელს მაინც შევხვდე ჩემს სახლში. შევხვდე, რა, უჩემოდაც მოვა და წავა. უბრალოდ, რასაცმინდაიმასვაკეთებ ხასიათზე ვარ და ასე ვინებე.

ბოლო დროს ხშირად ვეკითხები საკუთარ თავს (განსაკუთრებით დიტოს ბლოგის კითხვისას), რატომ აღარ ვინტერესდები სოციალური თემებით და რატომ აღარ ვწერ მასზე. საერთოდ, რატომ აღარ ვწერ ადრინდელივით ხშირად? Continue reading

რამ გაამწარა ტოსკა?

 პოსტის მორალი: წამება ყველგან წამებაა

წამება, როგორც თამაში.

წამება, როგორც სიამოვნება.

წამება, როგორც გაუცხოების დანერგვა.

წამება, როგორც წამიერი აღვირახსნილი საწადელის მიღწევა.

… და რამ გაამწარა ტოსკა?

FUCK YOU, HOLLYWOOD!

ეს ბოლო დღეებია, მედეაზე ვფიქრობ. ვინ იყო? რა უნდოდა? რაზე დაგვტოვა? მერე ვხვდები, რომ აშკარად ქართველი იყო. ქართველის ღალატი ყველაზე ოსტატურად ისევ ქართველს რომ შეუძლია, იმიტომ. მაგრამ, მეორეს მხრივ, ეგ რომ არ ექნა, არც მისი სახელი გვეცოდინებოდა და, ალბათ, ვერც ეზოპე შეთხზავდა კაცობრიობის ერთ-ერთ უძლიერეს დრამას.

პატარაობისას მედეას სიუჟეტზე ერთი მინისერიალი, “იასონი და არგონავტები” მქონდა ამოჩემებული და ისტორიის წიგნში ნასწავლს მას ვუდარებდი ხოლმე. მერე, როცა კალასი აღმოვაჩინე, პაზოლინის “მედეას” შესახებ გავიგე, მაგრამ მის თავიდან ბოლომდე ყურებას გუშინდლამდე გული ვერ დავუდე. მოვრჩი თუ არა, წინა ფილმი შემჯავრდა. ჯერ კიდევ როდის დაამტკიცა ევრიპიდემ, რომ უდიდესი სიყვარულიც კი წარმავალია. გავიდა ათასობით წელი და ადამიანის ბუნების დამახინჯება ჰოლივუდმა “იასონი და არგონავტებით” სცადა და სიუჟეტი მედეას კოლხეთიდან წასვლით დაასრულა.

რატომ გვაბოლებთ, მისტერ ჰოლივუდ? ეგ ხომ მაინც ყველგან წერია, რომ მედეამ საკუთარი შვილები დახოცა. თუ ყველა ასეთი წიგნის ყველა ეგზემპლარს დაწვავთ? თქვენ მიერ გადოყლაპიებულ ამერიკელებშიც მოიძებნება ძალიან ბევრი ისეთი, ვინც იტყვის, რომ ფილმები ჰეფიენდისა და ჰიპ-ჰოპის გარეშეც საინტერესეოა, რომ რეალურ ცხოვრებაში მძღნერი ყარს და ამას ვერაფერს უშველი.

ჰიპ-ჰოპზე, რა თქმა უნდა, “ალისა საოცრებათა ქვეყანაში” გამახსენდა, რომელიც 2010-ში გამოვიდა. ვნახე თუ არა, შემზიზღდა. სცენარი უაზრო მომეჩვენა, არ მომეწონა ზოგიერთი პერსონაჟი და, რაც მთავარია, ფილმის ბოლოს ალისასა და ქუდების მკერავის მიერ შესრულებულმა ჰიპ-ჰოპმა დედის გინებაც გამომტყუა. მარაზმია ამდენი კომერციული სვლა იმისთვის, რომ ათასობით გამოქლიავებულმა და მაკდონალდსის მძღნერზე გაზრდილმა უწიგნურმა ბავშვმა “ბოოორინგ” ფილმის ბოლოს მაინც გაიღიმოს და კოტიტა ხელ-ფეხი სრულიად უადგილოდ ჩათხრილ ჰიპ-ჰოპის მოძრაობებს ააყოლოს!

ჰოლივუდ, მადლობას გიხდით ყველა იმ ფილმისათვის, რომლითაც დიდ სიამოვნებას მაყენებთ და Fuck You, რომ ასე გულმოდგინედ ზრუნავთ კაცობრიობის ზომბირებაზე, რათა ფილმებად მიჰყიდოთ ხალხს ის, რაც ცოტა ხნის წინ თქვენვე დაავიწყეთ!

საქართველოს ვარსკვლავი გადაარჩენს ქართულ ესტრადას?

“საქართველოს ვარსკვლავი” განახლებული “ჯეოსტარია”, რომელიც მიზეზთა გამო დაიხურა. ეს კარგია, რადგან ამ უკანასკნელს ბოლოს უკვე სერიოზული ხარვეზები დაუგროვდა: უსამართლო კასტინგები, დამამცირებელი “სასაცილო” ვიდეოკოლაჟი, “დედუნა”, გაუჩინარებული ვარსკვლავები. ქართული მუსიკალური სივრცე, რომ მარადიულად ნაპირზე გამორიყული თევზივითაა, ამას შევეგუე, მაგრამ ამ საცოდავს აღარც ზღვამ უწია და აღარც სიკვდილმა. გდია ასე და ლაყუჩებდაბერილი ელის.

ამასობაში გამოჩნდა ორი პროექტი – “საქართველოს ხმა” და “საქართველოს ვარსკვლავი”, რომლებმაც, ერთი მხრივ, ვარსკვლავები უნდა აღმოაჩინონ, მეორე მხრივ, ამ პროცესით საზოგადოება გაართონ და მესამე მხრივ, ამ ახლადგამოჭედილ ვარსკვლავებს ადგილი დაუმკვიდრონ… რა ქნან? ჰო, ადგილი დაუმკვიდრონ, რომ ამ პროექტის არსებობას ლოგიკური გაგრძელება მიეცეს… თორემ ეგრე ჯეოსტარიც არსებობდა, ფულიც უამრავი შემოსდიოდა, მაგრამ გასული წლის ჯეოსტარი მერე ვიღას ახსოვდა? Continue reading

“გაუცხოება” ქართულად

რატომ უნდა უყურო კინოში იმას, რასაც ყოველდღე ისედაც ხედავ? – ეს კითხვა მანამ დავუსვი საკუთარ თავს, სანამ ფილმ “გაუცხოებას” ვნახავდი. ახლა კი, მგონი, ახლოს ვარ პასუხთან და ვფიქრობ, რომ რეალურ ცხოვრებაში ყველაფერ უხერხულს შეძლებისდაგვარად გავურბივართ და, შესაბამისად, არც არაფერს ვსწავლობთ იქიდან. ჩვენ ბოლომდე არ/ვერ ვძლებთ უხერხული სიჩუმის, დაძაბული ურთიერთობების, ჩამქრალი გრძნობების გარემოცვაში, მაგრამ ისინი ჩვენი ყურადღების გარეშეც არსებობენ. დრომ მოიტანა ასე. უფრო სწორედ, ჩვენ, რომლებიც ამ დროში ვცხოვრობთ. ხოლო ფილმში, ეკრანზე, ეს ყველაფერი  იმისთვისაა აღბეჭდილი, რომ დარწმუნდე, შენი თავის არიდებით არაფერი იცვლება. ან ერთ ადგილზე იქნება უძრავად, ან გაუარესდება. Continue reading

ბელა ტარის მარტოობის 6 დღე

ადამიანი, რომელიც რეალურად ფლობს საუბრის ხელოვნებას და რომელიც ვერ იტანს ჟურნალისტებს… ყოველ შემთხვევაში, მე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა. ადამიანი, რომელიც ქმნის შედევრებს (კიდევ კარგი, ჩემი სიტყვები არ არის), მოვიდა, გვითხრა, რომ “ტურინის ცხენი” მოსაწყენი ფილმია და გაძლება გვისურვა. მეც, როგორც არტ-ჰაუსებში ახლად ფეხადგმულს, ყველაფერი ეს დავიჯერე და ფილმის საყურებლად ისე წავედი.

Continue reading