Category Archives: დღიურის პროვოკაცია

საშინელებაა ძალით წერა, მაგრამ დაუწერლობას 100-ჯერ ვამჯობინებ. თუ ვწერ, ე.ი. ჩემში 1 პროცენტს მაინც ეწერინება და მეც მის მხარეს ვდგები.

დღეს რაზე ვიღლიცინოთ? (ნაწილი 2)

 

როგორც ჩემი მეზობელი იტყოდა,
ტყემ მოისხა პერაშკი,

აგერ ჩაქუჩი გალობს,

ტყიდან მოფრინავს ნიანგი

და საქართველო ხარობს.

ვხარობთ ჩვენც. ვხარობთ ყველგან, სადაც და როგორც შეგვიძლია. ჭირსა თუ ლხინში, ცუდსა თუ კარგში. ღლიცინის თავი მუდამ გვაქვს. ამიტომაც იშვა წინა პოსტის გაგრძელება, თუ რაზე ვიღლიცინეთ ამჯერად.

  • 20 თებერვალი 2017 – ვიტალი ჩურკინი მიირთვა იმიერმა. ვისაც გაგონილი ჰქონდა მისი “ვაჟკაცობის” შესახებ საქართველოს მიმართ, გზა დაულოცეს ჯოჯოხეთისკენ.
  • 21 თებერვალი 2017 – კვლავ საპატრიარქო, შორენა თეთრუაშვილს და ყველა ფულიან სამღვდელოს გამპრავებლად დედა ანისია მოევლინა, თან ისე ბანძად გააპრავა, გიორგი გაბუნიამაც კი ჩაიქნია ხელი.

Continue reading

ის მაინც მოვა

ახალ წელს იშვიათად მახარებს და მსიამოვნებს რამე, ოჯახთან გატარებული წუთების გარდა. ასე იყო შარშანაც, შარშანწინაც და 2014-შიც. თუმცა, სანამ დროა და როცა შეგიძლია, სხვადასხვა სიტუაციებშიც უნდა დატესტო თავი, რათა, პირველ რიგში, საკუთარ თავს ახლებურად შეხედო. ასე ავდექი 31 დეკემბრის დილას, ავიღე ზურგჩანთა და ახალი წლის შესახვედრად ქუთაისიდან ბათუმში წავედი. მშობლებს ეწყინათ, ცოტათი მეც გული მწყდებოდა, მაგრამ, ბოლოს და ბოლოს, 2012 წელს, საერთოდ, სამხედრო სამსახურის პოსტზე შევხვდი და ეს განშორება მას ვერც შეედრებოდა. ახალ წელს თავისი “მე” აქვს, ასე რომ, ის მაინც მოვა.

Continue reading

რას მოჰყავს ახალი წელი?

ჩემი საშობაო კოლექცია, რომლის შეგროვება ახლახან დავიწყე.

მაშინ, როცა 2016-მა წელმა, გლობალურად თუ ადგილობრივად, ძალიან გვაწვალა და გული დაგვწყვიტა, მაშინ, როცა პლანეტა იმდენ ვარსკვლავს დაემშვიდობა, რომ სათვალავიც აგვერია, მაშინ, როცა კიდევ ვერ გაგვირკვევია (და, ალბათ, ბევრს არც აინტერესებს), რატომ აღვნიშნავთ შობას შვიდ იანვარს და ვმღერით “ოცდახუთსა დეკემბერსა”-ს, გვრჩება რაღაც მისტიკური, ზოგისთვის – მექანიკური. წლის ბოლოს ყველანი ერთად ვრესტარტდებით და ვიმედოვნებთ, რომ კომპიუტერი ამჯერად მაინც იმუშავებს.  Continue reading

დიალოგი აფხაზ ახალგაზრდებთან

14364709_10210321009239498_3561253408791860293_n

რონდინეში ყველა მონაწილე ქვეყნისა თუ ტერიტორიული ერთეულის წარმომადგენლის დროშა კიდია, რომლის სამშობლოც, ამჟამად, კონფლიქტურ სიტუაციაში იმყოფება.

სულ ცოტა ხნის წინ, იტალიის საელჩოს ნავსი გავტეხე და ჩემს პასპორტში რენესანსის დედის სახელმწიფო ბეჭედი ჩადგაფუნდა. 10 წელი ველოდი ამ დღეს. როცა უცხოეთში პირველად მივდიოდი, 17-ის ვიყავი და კონსულთან გასაუბრებაზე საშინლად ვინერვიულე. ეტყობა, ჩემი არეული საუბარი არ მოეწონა და უარით გამომისტუმრეს. მაშინაც რონდინესკენ მქონდა გეზი, მშვიდობის ციტადელისკენ, რომელიც სხვადასხვა კონფლიქტური რეგიონიდან ჩასულ სტუდენტებს აერთიანებს. 10 წლის მერე კიდევ ერთხელ მომეცა საშუალება, აფხაზეთის მოსახლეობისთვის ჩამეხედა თვალებში და ადამიანურ დონეზე გაგვეგო ერთმანეთისთვის. პირობას ვდებ, ეს პოსტი არ იქნება პათეტიკური და სენტიმენტური. Continue reading

სამადლობელი პოსტი

ტოლედო

ტოლედო

ძალიან არ მიყვარს, ჰიპერმოტივირებულ სტატუსებს რომ წერენ ფეისბუკზე ან ამავე პათოსის პოსტებს რომ გამოაცხობენ ბლოგზე და, იმედი მაქვს, ეს ნაწერიც გაუძლებს ჩემს კრიტიკას.

ესპანური მოგზაურობა დამთავრდა. 4-ის ნაცვლად, ვნახე 6 ქალაქი (მალაგასა და ტოლედოში შერბენა მოვასწარი), დავხარჯე გათვალისწინებულზე მეტი და, შედეგად, საკუთარი თავით უზომოდ კმაყოფილი ვარ. ახლაც მახენდება, როცა 2 დღის წინ, მადრიდში, ატოჩას გამზირზე ბარგს მეტროსკენ მივარიხინებდი, საკუთარ თავს მეორე პირში ვეუბნებოდი, შენ ყოფილხარ, ვინც ყოფილხარ – მეთქი. ისეთი მაგარი ხარ, ყველაფერი ასე მოხერხებულად რომ შეძელი, რომ ამიერიდან სხვაზე შემყურე აღარ გახდები-მეთქი. Continue reading

 ვსაუბრობთ ჭეშმარიტ ნერხაზე

Me in Nerja ნერხა

17 აგვისტოს, გრანადით გაჟღენთილ-გაბედნიერებული, ნერხას გზას დავადექი. თან ვფიქრობდი, კიდევ რამ უნდა გამაოცოს-მეთქი. სულ ცოტა ხანში, გამოჩნდა კამკამა ლურჯი ზღვა და მერეღა გამახსენდა, რომ საბანაოდ ნამდვილ ხმელთაშუა ზღვაზე მივდივარ!

ნერხა ისეთი პატარა ქალაქია, ერთ დღეში ფეხით შემოივლით. ვინაიდან და რადგანაც, იგი მალაგასავით პოპულარული არ არის, ფასებიც დაბალია. თუკი იქაურ ჰოსტელში ყველაზე იაფიანი 2 ღამის ფასი 74 ევრო იყო, აქ 48-ად გამოვედი. მართალია, ესეც ძვირია, მაგრამ ამ სეზონზე, როცა ისედაც ყველა ზღვისკენ გარბის, საკმაოდ ნორმალური ფასია. ჰოსტელს, რომელშიც დავბინავდი, Easy Nerja Hostel ჰქვია და გრანდის ქუჩის 29 ნომერში მდებარეობს (აქაც გრანადა!).  Continue reading

ვსაუბრობთ ჭეშმარიტ გრანადაზე

Granada Alhambra

ჭეშმარიტი გრანადა მდებარეობს ანდალუზიაში, სამხრეთ ესპანეთში, მადრიდიდან ავტობუსით 5 საათის სავალზე (18-25 ევრო. გააჩნია, დღის რომელ მონაკვეთში მიდიხარ). გზად ფაქტობრივად სტეპებია, რომლებზეც თითქოს ძალითაა აღმოცენებული სახლები და მცენარეები. სამაგიეროდ, ინფრასტრუქტურა მოწოდების სიმაღლეზეა, ავტობუსში კი კონდიციონერია (ჩვენ რომ ჯერ კიდევ გვიკვირს).

ავტობუსის სადგურიდან (რომელიც ცენტრამდე საკმაოდ შორსაა), ჰოსტელამდე ფეხით ვიარე. სიცხეში, ბარგით. კი დავიღალე, მაგრამ, როგორც წინა პოსტში ვთქვი, თუ გინდათ, ქალაქი კარგად დაიმახსოვროთ და მისი ცხოვრება მალე შეიგრძნოთ, ასე უნდა მოიქცეთ (მთლად ჩემსავით კილომეტრებს ნუ ივლით ტვირთაკიდებული ჯორივით, მაგრამ მაინც).

პლასა ნუევა

პლასა ნუევა

პირველი შთაბეჭდილება

ფეხით სიარულისას გრძნობ, როგორ იცვლება შენ ფეხქვეშ საფარი და როგორ გადადიხარ იაფი სამეწარმეო ბლოკებით დაფარული ტროტუარიდან მარმარილოს მასიურ ფილებზე. ეს უკვე ნამდვილი გრანადაა, რომელიც იმდენად თვითმყოფადია, რომ მადრიდისგან მიღებული შთაბეჭდილებები ზუსტად 15 წუთში გამიქარწყლა. Continue reading

აგვისტოს სამარცხვინო ჯაჭვი

მახსოვს, როცა აგისტოს ომი ჩაცხრა (უფრო სწორედ, გაირკვა, რომ დანარჩენ საქართველოს აღარ ააოხრებდნენ), მამამ ქუთაისში დაგვაბრუნა. სოფელ ობჩაში ვიყავით გახიზნულები. თითქოს, იქ უფრო დაცულები ვიქნებოდით. ტელევიზიით გამოაცხადეს, რომ, სოლიდარობის ნიშნად, ყველას ცოცხალი ჯაჭვი უნდა გაგვეკეთებინა.

ჩემიანებთან ერთად გავედი ქუჩაში, ჭავჭავაძის გამზირზე და იქ შეკრებილი ხალხის გვერდით დავდექი. რაღაცნაირად (თუმცა, რაღა რაღაცნაირად) დათრგუნული და პატრიოტული გრძნობებით სავსემ ჩავკიდე ხელი გვერდით მდგომებს და ასე ვიდექი ცოტა ხანს, სანამ გონს არ მოვეგე. აქეთ-იქით ვიხედები და ვატყობ, რომ ადამიანებს სახეზე რაღაცნაირად სიტუაციათან შეუსაბამო გამომეტყველება აქვთ. გაუთავებელი ღლიცინი, გადაძახილები და გაუაზრებლობა იმისა, რომ სულ რამდენიმე დღის წინ ქვეყანა ყოფნა-არყოფნის ზღვარზე იყო…

კარგა ხნის მერე გავაანალიზე, რომ იქ შეკრებილი ადამიანების უმრავლესობას ან მართლა არ ჰქონდა გააზრებული დგომის მიზეზი, ან, უბრალოდ, ეთაკილებოდათ პატრიოტიზმი, მებრძოლებისა და დაღუპულებისთვის სოლიდარობა და ქვეყნისათვის თუნდაც მორალური მხარდაჭერა. ახლაც მახსოვს, როგორ დაუყვებოდნენ გოგო-ბიჭები ცოცხალ ჯაჭვს და ომახიანად გასძახოდნენ “რუსეთს რა?” ან “რუსეთის კუბო დავ — დგი!”. ამ ყველაფერს კი ისე გასძახოდნენ, თავი ქორწილში მეგონა. ყველაზე ცუდად კი ის დღე იმიტომ დამამახსოვრდა, რომ იმ მოსკანდირე გუნდს მეც შევუერთდი…

ხასიათის სიმტკიცის არქონა, საკუთარი პოზიციის გაუაზრებლობა, საჭირო დროს საკუთარი ხელისუფლების მიმართ სიყალბის განცდა – ყველაფერი ეს მერე და მერე გავაანალიზე. მივხვდი, რომ, როცა სამშობლოს დაჭირდა, პატრიოტად ვერ ვივარგე. უფრო სწორედ, ჩემი პატრიოტიზმი რამდენიმე იაფფასიან გამოხდომაზე გავცვალე. ასე დამემართა მე, ასე დაემართა ბევრს…

ამასობაში 8 წელი გავიდა. იბადებიან ისინი, რომელთათვისაც აგვისტო უფროსებისგან მოყოლილი ამბავია. მე კი მას შემდეგ მაწუხებს კითხვა: დღეს რომ სამშობლოს დასჭირდეს, უფრო სოლიდარულ, ღირსეულ და გააზრებულ ცოცხალ ჯაჭვს გავაკეთებთ, თუ ისევ ტყუილში ვაცხოვრებთ ერთმანეთს?

პ.ს. იმ პერიოდში, როცა ობჩაში ვაფარებდით თავს, სოფლის თავზე ვერტმფრენმა გადაიფრინა. არ ვიცოდით, რომელი მხარის იყო. რაღაცებს ხელი დავავლეთ და ტყისკენ გაქცევა დავაპირეთ. მამიდაჩემის რეპლიკა არ ამომდის თავიდან: “ფოტოები, ფოტოების წაღება არ დაგავიწყდეთ, ომის დროს ასე იქცევიან.”

რატომ გვჯობნიან ისინი?

istanbul-film-festivali-programi-aciklandi-10-gun-221-film-121282-1

ადრე რომ გეკითხათ, გიპასუხებდით, რომ სტამბოლი ყველაფერის ქალაქია. დღესდღეობით კი გეტყვით, რომ სტამბოლი ყველას ქალქია. როგორც წინა პოსტში დავწერე, მას მრავალსახიანი ღმერთი მფარველობს და ყველას იმ იპოსტასით დახვდება, რასაც იქ ეძებს. სტამბოლის კინოფესტივალზე კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რა განსხვავებაა ჩვენ და მათ შორის. მოდით, მივყვეთ პუნქტებად და გამოვარკვიოთ, რატომ გვჯობიან ისინი. გზადაგზა ქაოტურად ჩაგიყრით სტამბოლის ქუჩის ფოტოებს, რომლებიც, ტრადიციულად, ჩემი ტელეფონით გადავიღე.

Continue reading

რატომ დგას საკრებულოს შენობის წინ გრიფონები?

გრიფონთან ერთდ

რატომ დგას საკრებულოს შენობის წინ გრიფონები?

რამდენიმე წლის წინ, როცა საკრებულოს შენობასთან ამ გრიფონები დავინახე, დიდად არ გამკვირვებია. მეთქი, მერიამ მორიგი იდიოტობა დადგა. რამდენჯერაც ჩავუვლიდი, სულ თვალში მეჩხირებოდა. მეტიც, ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს რაღაც მსგავსი სადღაც კიდევ მენახა. ამასწინათ, ოპერის ძველი შენობის ისტორიაზე პოსტის წერისას, ფორუმზე ტფილისის ფოტოების თვალიერებას შევყევი და უცბად, გავშტერდი: ეს გრიფონები 160-ზე მეტი წლისაა და ქალაქის ურბანული გემოვნების მემატიანეა! Continue reading