Category Archives: ამბები

ვიზუალისა და სცენარის დილემა ანუ ქართული კინო დღეს

კადრი ფილმიდან "რა უცნაურია, გერქვას ფედერიკო ფელინი". რეჟ. ეტორე სკოლა.

კადრი ფილმიდან “რა უცნაურია, გერქვას ფედერიკო ფელინი”. რეჟ. ეტორე სკოლა.

გუშინწინ ბათუმმა შტორმისგან ორიოდ დღით დაისვენა და კანტიკუნტად შემორჩენილი დამსვენებლები კვლავ ქუჩებში გამოვედით. თბილისში დიდი ხნის უნახავი მეგობრები ერთმანეთს გადავეყარეთ, ბევრი ვისეირნეთ და ბევრიც ვისაუბრეთ. დღევანდელი ქართული კინოს შესახებაც მოიტანა სიტყვამ და ასეთი რეალობის წინაშე დავდექით: ფილმის გადაღება-მონტაჟზე გამიზნული თანხა  ღირებული კადრებისათვის ბიუჯეტს აღარ ტოვებს, ან პირიქით, ვიზულაი გამოდის მშვენიერი, ფილმი კი უინტერესო.

"ჩემი საბნის ნაკეცი", რეჟ. ზაზა რუსაძე.

“ჩემი საბნის ნაკეცი”, რეჟ. ზაზა რუსაძე.

ამაზე „ჩემი საბნის ნაკეცი“ გამახსენდა, რომელიც ჩემს მეგობარს არ ენახა. დავიწყე მოყოლა, აღვწერე მართლაც ლამაზი კადრები, პერსონაჟებსაც შევეხე და მერე მივხვდი, რომ არ მახსოვდა, ფილმი რაზეა. ისიც ვეღარ გავიხსენე, ფილმი საერთოდ რამეზე თუა. მოკლედ, უყურე, მაგრამ არ მოუსმინო-მეთქი, ვუთხარი. Continue reading

მონანიება

DSCN5637ბათუმის კინოფესტივალს ყოველთვის ახლავს მასტერკლასები და საინტერესო ადამიანებთან შეხვედრა. მახსენდება ნური ბილგე ჯეილანის სემინარი 2012 წელს, რომელზეც ეს რეჟისორი აღმოვიჩინე და საკუთარ თავს ვერ ვპატიობდი, რომ მის ფილმზე “ერთხელ ანატოლიაში” ჩამეძინა. შარშან ჯო ბოიდი “პინკ ფლოიდის” მოღვაწეობის პირველ წლებზე გვესაუბრა. წლევანდელი ფესტივალის ერთ-ერთი სემინარი თენგიზ აბულაძის შემოქმედებას ეხებოდა. ძალიან დავაგვიანე. უფრო სწორად, წინა პოსტში ნახსენებ ფილმზე ვიყავი და დასრულებისთანავე იქ გავიქეცი.  Continue reading

ვიდრე დედა ჩამოვა

august

ამასწინათ ერთი მეკითხებოდა, რატომ არ ხატავ „ლამაზ“ ნახატებსო. დავიბენი. არ ვიცოდი, რა მეპასუხა, რადგან ამაზე არასდროს მიფიქრია. მერე ჩემს გალერეას თვალი გადავავლე და ვნახე, რომ თითქმის არც ერთი ნამუშევარი არ არის „ლამაზი“. იმდენად ვარ გადართული ამბის გადმოცემაზე, რომ მის შელამაზებაზე არ მეფიქრება. ეტყობა, ჟურნალისტურ დანაკლისს ამით ვინაზღაურებ, რადგან პროფესიით აღარ ვმუშაობ.

პირადად მე ხატვისას საკუთარი თავისგან ჯერ ამბავს ვითხოვ და შემდეგ ვფიქრობ მისი გადმოცემის ხერხებზე. ფილმებშიც უპირატესობას ჯერ „სთორის“ ვანიჭებ. როცა მეკითხებიან, რა ფილმი ნახეო, მინდა, შემეძლოს ამბის მოყოლა და არა სხვადასხვა გამომსახველობითი ხერხისა და კადრის აღწერაზე ბლუკუნი. Continue reading

ბათუმი ინსტაგრამის ფილტრით

ყველაფერი ამ ხედით იწყება, როცა ქალაქს უახლოვდები. არ ვიცი, შეჩვეული აჭარლები რამდენად აღიქვამენ ამას, მაგრამ “დანარჩენებისთვის” ეს პეიზაჟი რაღაცისგან განთავისუფლებას აღძრავს. და სანამ იქაურობას მიუახლოვდები, გონება ხშირად გასწრებს და უკვე დაბოდიალებს ბათუმის ქუჩებში. Continue reading

BIAFF 2014 – მოახლოება

BIAFF-ის ჯილდო - ცხენთევზა

BIAFF-ის ჯილდო – ცხენთევზა

დღეს მოდაშია “კაზანტიპის რესპუბლიკაზე” საუბარი და ამ სიტყვის ყველა ბრუნვასა და კონტექსტში ხმარება. მე კი იგი BIAFF-თან (ბათუმის საავტორო კინოს ფესტივალი) მიასოცირდება. იმიტომ, რომ ორივე “რესპუბლიკას” თავისი წესები და დაუწერელი კანონები აქვს. მართალია, განსხვავებული, მაგრამ მაინც. საერთო კი არის ზღვა, შავი ზღვა.

ესეც 2012 წლის სელფი შერატონიდან, სადაც BIAFF-ის დახურვა შედგა

ესეც 2012 წლის სელფი შერატონიდან, სადაც BIAFF-ის დახურვა შედგა

მახსოვს 2012 წელს, ჩემთვის პირველ BIAFF-ზე, როგორი გახარებული ჩავედი. ეს იყო პირველი ნამდვილი დასვენება ერთწლიანი სამხედრო მსახურობის შემდეგ. საშინლად დაძაბული პოლიტიკური სიტუაცია იყო და იმისიც მეშინოდა, ვალმოხდილები ისევ უკან არ დავებრუნებინეთ… მაგრამ გადავრჩი. მაშინ პირველად შევეხე მედუზებს, ვიცურავე ღამის 2 საათზე ზღვაში სრულიად შიშველმა და “ვყლაპე” უზომოდ ბევრი გემრიელი ფილმი…

BIAFF 2013

BIAFF 2013. ისტორიული სელფია ეს. ზუსტად ამ ფოტოს გადაღების მერე ერთი ადამიანი გავიცანი, დავძმაკაცდით და ძალიან მაგარი მეგობრობა გვქონდა. მერე რაღაც იდიოტური მზეზის გამო წავიჩხუბეთ და წავიდა.

შარშანდელ BIAFF-ზე უკვე მზად ვიყავი პოზიტიური შოკის მისაღებად. შესაბამისად, პირველივით ეფექტური არ ყოფილა, მაგრამ რას წარმოვიდგენდი, თუ დელფინებს შევეხებოდი ახლოდან გავიცნობდი!… სხვა მხრივ კი დილიდან საღამომდე ფილმები, შთაბეჭდილებების პოსტებად დახარისხება, ფოტოები, ხალხმრავლობა. საღამოდან გვიან ღამემდე კი ხეტიალი, ცურვა, გართობა. ალაგ-ალაგ ძილი. ჰო, აი, ძილს როდის და როგორ ვასწრებდით, დღემდე მიკვირს.

შარშნდელ BIAFF-ზე ღია ცის ქვეშ ჩვენება დაემატა ერას მოედანზე. წელს იგი ბოტანიკურ ბაღში გადაინაცვლებს.

შარშნდელ BIAFF-ზე ღია ცის ქვეშ ჩვენება დაემატა ერას მოედანზე. 

ასევე მიკვირს ამდენი ფილმის ნახვა-გაანალიზებას როგორ ვახერხებთ და რატომ არ გვეზარება. თუმცა ამაზეც მაქვს პასუხი: ყველაფრისგან მოწყვეტილი ვარ და რეალობასთან მხოლოდ სოციალური ქსელები მაკავშირებს, სადაც სამსახურის საქმეებს ვაკეთებ. თან სექტემბერში ბათუმში ყაყანი წყდება, ზღვაც მშვიდდება და სუფთავდება. შემოდგომასა და გაზაფხულზე ყველაზე მეტად მიყვარს ბათუმი.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ვისაც სურვილი გაქვთ, დაესწროთ წლევანდელ კინოფესტივალს, ეს ინფორმაცია გამოგადგებათ:

 ასე რომ, 14-21 სექტემბერს ჩემი მისამართებია ბათუმის “აპოლო”, “პრესკაფე” და მახლობელი ტერიტორია. ვინც ამ ქალაქში იქნებით, წამომყევით სეანსებზე. ;)

 

O, Captain! My Captain!

O, Captain! My Captain!მინდოდა, ვრცელი პოსტი დამეწერა, ბავშვობა მომეგონებინა, მაგრამ, მგონი, არ არის საჭირო. რატომ უნდა გავაკეთო აქცენტი ჩემს ბავშვობაზე, როცა ყველას ჩვენ-ჩვენი გვქონდა, სამყაროსაც შესაბამისად აღვიქვამდით და ეს ადამიანიც ყველამ ჩვენებურად შევიყვარეთ?

პირადად ჩემთვის რობინ უილიამსი მოცარტის ანალოგი იყო, რადგან ორივეს შემოქმედებაში ნათლად და გამოხატულად ჩანს ლაიტმოტივი, რომელიც ყველაფერს თავიდან ბოლომდე გასდევს – სიკეთე. რობინ უილიამსზე კეთილი მსახიობი? დაასახელეთ ვინმემ. არ არსებობს! მასსავით კეთილი შეიძლება, მაგრამ არა მასზე კეთილი.

აი, ეს სიკეთე მემახსოვრება ყოველთვის, როცა ამ ადამიანს მოვიგონებ. 90-იანებში, როცა შუქი ხან გვქონდა და ხან არ გვქონდა, მან ჩემს თაობას გვაჩუქა არა სპეცეფექტები და თრილერები, არამედ გულწრფელი სიკეთე. რობინ უილიამსი არ იყო უბრალოდ მსახიობი, ის იყო თერაპია და ყოველთვის, როცა სიკეთე შემომაკლდება, მე მას აუცილებლად გავიხსენებ.

Youre-only-given-a

მშვიდობით, O, Captain! My Captain!

Coming Back To Life

DSCN4592

თითქმის ერთი წელი გავიდა, რაც ამ ბლოგზე ბოლო ჩანაწერი გამოვაქვეყნე. გასული წლის ოქტომბერში ბლოგი ტექნიკური მიზეზებით გაითიშა. მან გამოტოვა ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვანი მოვლენები: ბათუმის გიტარის ფესტივალი, “ნიჭიერის” სამთვიანი პერიპეტიები, გამოფენები, პერფორმანსები, დღესასწაულები, დაბადების დღე… მაგრამ პაუზა დასრულდა და მე ისევ აქ ვარ. :) Continue reading

სახლი, რომელიც ჩემ თვალწინ დაიწვა

ღამით, დაახლოებით 00:55 საათზე ხმაურმა გამაღვიძა. თავიდან ჟრიამული მეგონა და ყურადღება არ მივაქციე, მერე გავარჩიე, რომ კი არ იცინოდნენ, ისტერიკულად კიოდნენ. ფეხზე წამოვვარდი, აივანზე გავედი და…

DSCN8265

Continue reading

ქართული ფეისბუკის ღილაკები

fuck-you

ათიოდ წლის წინ უბანში ბიჭები თუ ძერზკობით იწონებდნენ თავს და კიდევ უფრო ადრე – უბნის ყოჩობით, დღეს ეს პრეროგატივა ფეისბუკზე დატროლვის ან დედისტრ**ის დამხობამ შეცვალა.

ვისაც არ ეზარება, ყველა ერთმანეთსაა ჩაფრენილი და პოლიტიკური შინაარსის პოსტის გაელვებისთანავე იხუვლებს ხოლმე დედისარდამნდობი კომენტარების არმია.

მოვლენათა განვითარება:

  • საკბილო არგუმენტზე არგუმენტითვე ქილიკი
  • ცინიზმი
  • იდიოტური ლინკის ჩაგდება
  • არგუმენტები ილევა
  • დამხმარე ძალის გამოძახება
  • პირველი “შე ყლეო!”
  • პირველი “შენი დედამოვტყან!”
  • ახლობელი ნათესავების ცუდ კონტექსტში მოხსენიება
  • კუჭ-ნაწლავ-ღვიძლ-ხორხის წაბილწვა ათასგვარი გაუგონარი გზით…
  • საუკეთესო შემთხვევაში – “Block this person”

ასე რომ, დიერ მარკ ცუკერბერგ, მოგმართავ თხოვნით: ჩააყენე ქართულ ფეისბუკებში შემდეგი ღილაკები.
გოგოებისთვის:

  • თმებით თრევა
  • მობილურის გატეხვა
  • სახის დაკაწრვა
  • ძერზკი გინება (ვაკური აქცენტით)
  • “იძიოტკა!”
  • ქუსლიანი ფეხსაცმლის ჩარტყმა

ბიჭებისთვის:

  • დედის გინება (მინიმუმ სამი საფეხურის)
  • სახეში ხელის გარტყმა
  • დაპადიეზდება
  • წიხლქვეშ გაგდება
  • წაქცეულის ცემა
  • “კაი, რა მოგვდის, ბოზიშ-ვიყო!”
  • “ქართველები არა ვართ, მაგისდედამოვ..?”

და საერთო:

  • “ჯოჯოხეთში დაიწვებით ყველანი!”

გმადლობთ :)

J’adore, Batumi – ნაწილი III

DSCN5471 - Copyდღე III – დასასრული

კარგად მეძინა. ფეისბუკში Jado-ს კიდევ რამდენიმე ფანი დამემატა. გადასარევი – ეგებ რომელიმე მაინც აღმოჩნდეს ნამდვილი ხელოვნების მოყვარული… იოცნებე, ზურა – ყველას Jado-ს ფოტო უყენია ავატარად! :d :d

ვისაუზმე, ავიკიდე გუდა-ნაბადი და 11-ის წუთებზე სასტუმროდან გავეწერე. გარეთ ისევ მშვენიერი ამინდი. თუ არ გეჩქარება, ბათუმში ტრანსპორტით რატომ უნდა იარო, არ მესმის. ისეირნე, აივსე ზღვის ჰაერით, პარკები, ტბები, თოლიები, გედები, ლამაზი შენობები, მახინჯებიც, სასიამოვნო და საინტერესო ხალხი…

11:45 სთ. მახინჯაურში წავედი და მატარებლის ბილეთი ვიყიდე. 6 საათზე ბათუმი ისტორიაში მატარებლის სიჩქარით გადაინაცვლებს… ასე დაიწყო ჩვეული ნაადრევი ნოსტალგია: ხვალ ამ დროს ნაღვლიანი მოვიგონებ, რომ დღეს ამ დროს ვიყავი ნაღვლიანი, რომ ხვალ ამ დროს დღევანდელ ამ დროს ნაღვლიანი მოვიგონებ… Continue reading