Author Archives: zurriuss

გენტი და არაფერი მეტი

გრასლეი და კორენლეი – მდინარე ლიეზე გაშენებული გენტის ორი ულამაზესი უბანი

ლეგენდის თანახმად, მილიონობით წლის წინ, როცა ხმელეთზე წყალი და ვულკანები სუფევდა, ცეცხლისმფრქვეველმა დრაკონმა ბუდეში ორი კვერცხი დადო. ერთისგან ხის კეთილი სათამაშო გამოიჩეკა, მეორისგან კი – დემონი. ამ ეპოსით იწყება გენტის ისტორია. ქალაქისა, რომელიც შუა საუკუნეებში ევროპის სავაჭრო ცენტრს წარმოადგენდა და მასზე მნიშვნელოვანი ქალაქი არ არსებობდა. გენტში ამსტერდამიდან ავტობუსით გავემგზავრე. Continue reading

ამსტერდამი და მეტი

 

ძლივს მოვიცალე ჩემი ევრომოგზაურობის მეორე ქალაქზე სასაუბროდ. თუმცა წინა პოსტში, როცა ბერლინზე ვწერდი, აღარ ვახსენე პოცდამი, რომელიც საზოგადოებრივი ტრანსპორტით 40-50 წუთის სავალზეა. გააჩნია, რამდენად ადვილად გაერკვევით მატარებლების ხაზებში. მოკლედ, ჯერ პაწა პოცდამი და მერე ამსტერდამი.

Continue reading

ბერლინი – რატომ?

ბერლინში მდინარე შპრეეზე ნავით გასეირნებაც არაა ცუდი აზრი. ულამაზეს 1 საათს გაატარებთ.

“იმედის დილის” ჩემთვის პირველი სეზონი დასრულდა და 2 თვით ადრე გულისფანცქალით ნაყიდი ბილეთების აფრიალების დროც მოვიდა. თვენკენ არ ვიცი, როგორაა, მაგრამ ბილეთებს ადრე რომ ვყიდულობ, გამგზავრების დრო რომ მოახლოვდება, რაღაცნაირად მავიწყდება ის ეიფორია, რაც მელის. ასე დადგა ბერლინის ჯერი და ამ პოსტში გიამობობთ ამ ქალაქის დანიშნულებას, რომელიც ვფიქრობ, გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ბერგჰაინები, მუზეუმები, მაღაზიები და ა.შ. მაგ ყველაფერს ისედაც ნახავთ.

Continue reading

რამდენიმე ყლუპი უცნობი თბილისი

“ასეთ სიცხეში, როდესაც ადამიანი კარგავს საკუთარ ჩრდილს, არც თუ ისე ბევრს აწუხებს ქალაქში დარჩენის სურვილი,” – გვეუბნება ერთი ძველი ქართული ფილმი, რომელიც სათამაშოებზეა. და მაინც, ვისაც ქალაქში, უფრო სწორედ, დედაქალაქში, გიწევთ დარჩენა, გაგამხნევებთ და გეტყვით, რომ აქაც გადასარევად დაისვენებთ: ამ პოსტში თბილისის რამდენიმე ისეთ დეტალზე გიამბობთ, რომელიც თითქოს კარგად ნაცნობ ქალაქს ხელახლა აღმოგაჩენინებთ. გუშინ, ამ სიცხეში, არ დავიზარე და ფეხით კიდევ ერთხელ შემოვიარე ყველაზე ცნობილი უბნების უცნობი ადგილები. დავხარჯე ზუსტად საათნახევარი და ბორჯომის ორი ცალი ახალი ლამაზი ქილა. ვიწყებთ თავისუფლების მოედნიდან. მომყევით.

Continue reading

ცოტაოდენი რამ მომხმარებლის კეთილდღეობაზე

ჩვენ ვართ საზოგადოება, რომელსაც ყოველთვის აკლია:

  • ღიმილი საჯარო სივრცეში
  • დათმობა გზის შესაბამის მონაკვეთებზე
  • პასუხისმგებლობა მომსახურებისას
  • უსაფრთხოების ნორმების დაცვა ინციდენტამდე და ა.შ.

რაღა სხვა მაგალითი მოვიყვანო და ჩემს თავზე გეტყვით: სკოლის პერიოდში ზოგიერთ საგანს მხოლოდ იმიტომ ვსწავლობდი, რომ ცუდი ნიშანი არ მქონოდა ან არ გავრიცხულიყავი. არ მინდოდა და მორჩა. ჩვენი საზოგადოებად, როგორც კრებითი სკოლისდროინდელი მე, დღეს ამ დონეზეა მოწყობილი და გაჩერებული: აკეთბს მხოლოდ იმისთვის, რომ “არ გარიცხონ”. ასეთი მიდგომა კი მიზეზია იმ ყველაფრისა, რაც ჩვენ გარშემოა – ერთნახევარი მანაქანის სიგანის ესტაკადებიდან მკვდარსახიან კონსულტანტებამდე. Continue reading

ლაბირინთი

დილა.

ციფრული მაღვიძარა.

ტელეფონი.

ფეისბუქი.

ინსტაგრამი.

ჯიმეილი.

სქროლვა.

პოსტვა.

შეარი.

ლაიქი/გული/ვაუ/ჰაჰა/ცრემლი/ბრაზი.

დღე დაიწყო.

კითხვა, რომელსაც ახლა დავსვამ, ძალიან სულელური რომ არ გამოჩნდეს, გთხოვთ, გაიხსენოთ რომელიმე საშინელებათა ფილმი, მაგრად რომ შეგაშინათ.

რამდენად დაცულები ვართ?

რისგან? არ ვიცი და ეს კიდევ უფრო მაშინებს. რას ნიშნავს, “არ ვიცი”? იმას, რომ ვიცი, რომ არ ვიცი. ანუ რაღაც მაინც მცოდნია. და ამის საფუძველზე შემიძლია, დავასკვნა, რომ მეშინია.

რასაც ახლა ვიტყვი, კრეტინობად რომ არ მოგეჩვენოთ, რამდენიმე საუკუნით უკან უნდა გადავინაცვლოთ, წინასწარმეტყველების ხანაში.

ეს დღეც დადგება.

როდის? მოვესწრები? არ მინდა, იქამდე ვიცოცხლო. თუმცა, რატომაც არა, ისედაც ერთხელ ვცოცხლობთ და ბარემ იყოს განსაკუთრებული. მოვესწრები? ჰა, მოვესწრები?

კი.

კი?… მაგრამ, ხომ წავშალე? კი, დანამდვილებით წავშალე.

გაიგეს!

მაგრამ საიდან? როგორ?

გაიგეს!

მე წავშალე!

მაგრამ მათ – არა. გაიგეს!

1 new message request.

ჩვენ ყველაფერი ვიცით.

მეტი არაფერი.

ვინ? რა? სად? როდის? როგორ? რატომ?

მეტი არაფერი.

არაფერი.

ფრენდებად დანაწევრებული ტვინი.

ეჭვებად დაქსაქსული ჩატები.

შენ და დავირუსებული ყველა.

ყველამ იცის? ყველას როგორ ეცოდინება. ან ყველას აინტერესებს? შეიძლება, არა, მაგრამ თუ გაიგო, ხომ დაინტერესდებოდა? დავუშვათ, გაიგეს, მერე? ქვეყანა ჩამოინგრევა?

არ ვიცი.

არ ვიცი და ეს კიდევ უფრო მაშინებს. რას ნიშნავს, “არ ვიცი”? იმას, რომ ვიცი, რომ არ ვიცი. ანუ რაღაც მაინც მცოდნია. და ამის საფუძველზე შემიძლია, დავასკვნა, რომ მეშინია.

მეშინია.

მეშინია.

28 იანვარი, პერსონალურ მონაცემთა დაცვის საერთაშორისო დღე.

 

ნაღმების ქალაქი

80

სმარტფონში დაწერილი პოსტი ორ ნაწილად და “ვულნიკურას” თანხლებით

ნაწილი I

რამდენი სახელი აქვს თბილისს? მზის, ვარდების, ბეტონის, ნაგვის ქალაქი, კიდევ? ამ  720 კმ²  ფართობს კიდევ მრავალი “ქალაქის” დატევა შეუძლია, ქალაქი ბიბლიოთეკის, ქალაქი ურთიერთობის, სინათლის ქალაქის. მაგრამ, თუკი ყოველდღე გათელილ გზას გონებაში კიდევ ერთხელ გადავღეჭავთ, მარტივად აღმოვაჩენთ ადგილებს, რომლებმაც მეხსიერება სამუდამოდ მოგვისვირინგეს. მათი ნახვის, გვერდით ჩავლის, შეხების თუ მათზე გაფიქრებისას კი ჩვენში ნაღმებივით იფეთქებს მოგონებები, რომლებიც წამიერად, ზოგჯერ სუნის შეგრძნებამდე სიზუსტითაც კი გვაბრუნებს იმ რეალობაში, რომელიც ერთ დროს ჩვენი იყო.

ნაწილი II

დავდივარ, ბევრს დავდივარ.

ისიც დადის, ბევრს დადის.

ჩვენ დავდივართ, ბევრს დავდივართ.

უკვე ცალ-ცალკე, უკვე სხვადასხვა დროით განზომილებაში, მაგრამ ისევ იქ და ისევ ისე.

ჩვენ განვიცდით ამას.

ჩვენ ვნაღმავთ ქალაქს.

ჩვენ ვფეთქდებით.

ასე უბრალოდ.

ჩვენ ვფეთქდებით.

ასე მოულოდნელად.

ჩვენ ვფეთქდებით.

ასე  გაუმიზნავად.

ჩვენ ყოველდღე ვხოცავთ ერთმანეთს.

გვესაჭიროება განმნაღმველი.

“გათავისუფლების დღე” ანუ ერთზე მეტი ჭეშმარიტება

როგორია, როცა:

ზუსტად იქ ცხოვრობ, სადაც გინდოდა?

ზუსტად ის გაცვია, რაც ასე მოგწონს?

ზუსტად ისეთი ბუნება გაქვს, როგორიც არავის არასდროს ექნება?

ზუსტად ისეთი ნათელი მომავალი რომ გაქვს, როგორზეც, დაბადების გარეშე, ვერ იოცნებებდი?

ზუსტად ისეთი მაღალი, უხვი, მდაბალი, ლაშქარმრავალი და ყმიანი მმართელი რომ გყავს, რომელმაც ზუსტად იცის, როდის რა გჭირდება?

ზუსტად ის საკვები რომ გაქვს, რომელიც ყველაზე მეტად გიყვარს?

ზუსტად ის რომ გიყვარს, ურომლისოდაც აზრი არაფერს ექნებოდა?

ზუსტად ისე და იმდენს ფიქრობ, რამდენიც საჭიროა?

იდეალური. სხვანაირად კი მას ჩრდილოეთ კორეა ეწოდება.

2015 წელს ამ სახელმწიფოს დანარჩენი მსოფლოსგან იზოლაციის, ხოლო, როგორც თვითონ ეძახიან, გათავისუფლების, 70 წელი შეუსრულდა. ამ ბუმბერაზ ღონისძიებაზე კი ქვეყნის კულტურის მესვეურებმა გადაწყვიტეს, განსაკუთრებული რამ მოემოქმედათ და ევროპიდან როკ ჯგუფი მოიწვიეს. თან, არც მეტი, არც ნაკლები – ნაცისტურ იდეოლოგიასთან გაიგივებული სლოვენიური “ლაიბახი”! თუ მაინც გიჭირთ დაჯერება, აგერ ტრეილერი:

Continue reading

“დედე” ანუ რატომ ვუყურებთ ან არ ვუყურებთ ფილმებს განმეორებით

მგონი ყველა ქართველი კინომოყვარული BIAFF-ზეც და სხვა კინოფესტივალებზეც განსაკუთრებით ელოდება ქართულ ფილმებს. ისეთ ქვეყანაში, სადაც “რაღაც ხომ მაინც კეთდება”-ს გავცდით, კიდევ ერთი ფილმი გამოვიდა, მარიამ ხაჭვანის “დედე”, რომელიც თითქმის მთლიანად სვანურ ენაზეა.  Continue reading

BIAFF 2017 ბლოგერის თვალით

არც თუ ისე ბევრი მოვლენაა ჩემი 29-წლიანი არსებობის ისტორიაში, რომელიც ახალ ეტაპთან ასოცირდება. ამათგან პოზიტიური მოვლენები კიდევ უფრო ნაკლები გამოდის. როცა 2012 წელს სამხედრო სამსახურს მოვრჩი, ეგრევე ბათუმში, კინოფესტივალზე გამოვიქეცი და სწორედ ამიტომ არის ჩემთვის ეს ღონისძიება თავისუფლების პირველი ყველაზე დიდი ყლუპი.

ბათუმის კინოფესტივალი წელს უკვე მეთორმეტედ იმართება და ბევრ ცნობილ და საინტერესო ხელოვანთან ერთად, მას გია ყანჩელიც ესწრება, ქართული მინიმალისტური მუსიკის მამა, რომლის მელოდიები ქართულ კინოში 70-იანი წლებიდან ჩნდება და დღემდე აქტიურად გამოიყენება. Continue reading