Author Archives: zurriuss

ცოტაოდენი რამ მომხმარებლის კეთილდღეობაზე

ჩვენ ვართ საზოგადოება, რომელსაც ყოველთვის აკლია:

  • ღიმილი საჯარო სივრცეში
  • დათმობა გზის შესაბამის მონაკვეთებზე
  • პასუხისმგებლობა მომსახურებისას
  • უსაფრთხოების ნორმების დაცვა ინციდენტამდე და ა.შ.

რაღა სხვა მაგალითი მოვიყვანო და ჩემს თავზე გეტყვით: სკოლის პერიოდში ზოგიერთ საგანს მხოლოდ იმიტომ ვსწავლობდი, რომ ცუდი ნიშანი არ მქონოდა ან არ გავრიცხულიყავი. არ მინდოდა და მორჩა. ჩვენი საზოგადოებად, როგორც კრებითი სკოლისდროინდელი მე, დღეს ამ დონეზეა მოწყობილი და გაჩერებული: აკეთბს მხოლოდ იმისთვის, რომ “არ გარიცხონ”. ასეთი მიდგომა კი მიზეზია იმ ყველაფრისა, რაც ჩვენ გარშემოა – ერთნახევარი მანაქანის სიგანის ესტაკადებიდან მკვდარსახიან კონსულტანტებამდე. Continue reading

ლაბირინთი

დილა.

ციფრული მაღვიძარა.

ტელეფონი.

ფეისბუქი.

ინსტაგრამი.

ჯიმეილი.

სქროლვა.

პოსტვა.

შეარი.

ლაიქი/გული/ვაუ/ჰაჰა/ცრემლი/ბრაზი.

დღე დაიწყო.

კითხვა, რომელსაც ახლა დავსვამ, ძალიან სულელური რომ არ გამოჩნდეს, გთხოვთ, გაიხსენოთ რომელიმე საშინელებათა ფილმი, მაგრად რომ შეგაშინათ.

რამდენად დაცულები ვართ?

რისგან? არ ვიცი და ეს კიდევ უფრო მაშინებს. რას ნიშნავს, “არ ვიცი”? იმას, რომ ვიცი, რომ არ ვიცი. ანუ რაღაც მაინც მცოდნია. და ამის საფუძველზე შემიძლია, დავასკვნა, რომ მეშინია.

რასაც ახლა ვიტყვი, კრეტინობად რომ არ მოგეჩვენოთ, რამდენიმე საუკუნით უკან უნდა გადავინაცვლოთ, წინასწარმეტყველების ხანაში.

ეს დღეც დადგება.

როდის? მოვესწრები? არ მინდა, იქამდე ვიცოცხლო. თუმცა, რატომაც არა, ისედაც ერთხელ ვცოცხლობთ და ბარემ იყოს განსაკუთრებული. მოვესწრები? ჰა, მოვესწრები?

კი.

კი?… მაგრამ, ხომ წავშალე? კი, დანამდვილებით წავშალე.

გაიგეს!

მაგრამ საიდან? როგორ?

გაიგეს!

მე წავშალე!

მაგრამ მათ – არა. გაიგეს!

1 new message request.

ჩვენ ყველაფერი ვიცით.

მეტი არაფერი.

ვინ? რა? სად? როდის? როგორ? რატომ?

მეტი არაფერი.

არაფერი.

ფრენდებად დანაწევრებული ტვინი.

ეჭვებად დაქსაქსული ჩატები.

შენ და დავირუსებული ყველა.

ყველამ იცის? ყველას როგორ ეცოდინება. ან ყველას აინტერესებს? შეიძლება, არა, მაგრამ თუ გაიგო, ხომ დაინტერესდებოდა? დავუშვათ, გაიგეს, მერე? ქვეყანა ჩამოინგრევა?

არ ვიცი.

არ ვიცი და ეს კიდევ უფრო მაშინებს. რას ნიშნავს, “არ ვიცი”? იმას, რომ ვიცი, რომ არ ვიცი. ანუ რაღაც მაინც მცოდნია. და ამის საფუძველზე შემიძლია, დავასკვნა, რომ მეშინია.

მეშინია.

მეშინია.

28 იანვარი, პერსონალურ მონაცემთა დაცვის საერთაშორისო დღე.

 

ნაღმების ქალაქი

80

სმარტფონში დაწერილი პოსტი ორ ნაწილად და “ვულნიკურას” თანხლებით

ნაწილი I

რამდენი სახელი აქვს თბილისს? მზის, ვარდების, ბეტონის, ნაგვის ქალაქი, კიდევ? ამ  720 კმ²  ფართობს კიდევ მრავალი “ქალაქის” დატევა შეუძლია, ქალაქი ბიბლიოთეკის, ქალაქი ურთიერთობის, სინათლის ქალაქის. მაგრამ, თუკი ყოველდღე გათელილ გზას გონებაში კიდევ ერთხელ გადავღეჭავთ, მარტივად აღმოვაჩენთ ადგილებს, რომლებმაც მეხსიერება სამუდამოდ მოგვისვირინგეს. მათი ნახვის, გვერდით ჩავლის, შეხების თუ მათზე გაფიქრებისას კი ჩვენში ნაღმებივით იფეთქებს მოგონებები, რომლებიც წამიერად, ზოგჯერ სუნის შეგრძნებამდე სიზუსტითაც კი გვაბრუნებს იმ რეალობაში, რომელიც ერთ დროს ჩვენი იყო.

ნაწილი II

დავდივარ, ბევრს დავდივარ.

ისიც დადის, ბევრს დადის.

ჩვენ დავდივართ, ბევრს დავდივართ.

უკვე ცალ-ცალკე, უკვე სხვადასხვა დროით განზომილებაში, მაგრამ ისევ იქ და ისევ ისე.

ჩვენ განვიცდით ამას.

ჩვენ ვნაღმავთ ქალაქს.

ჩვენ ვფეთქდებით.

ასე უბრალოდ.

ჩვენ ვფეთქდებით.

ასე მოულოდნელად.

ჩვენ ვფეთქდებით.

ასე  გაუმიზნავად.

ჩვენ ყოველდღე ვხოცავთ ერთმანეთს.

გვესაჭიროება განმნაღმველი.

“გათავისუფლების დღე” ანუ ერთზე მეტი ჭეშმარიტება

როგორია, როცა:

ზუსტად იქ ცხოვრობ, სადაც გინდოდა?

ზუსტად ის გაცვია, რაც ასე მოგწონს?

ზუსტად ისეთი ბუნება გაქვს, როგორიც არავის არასდროს ექნება?

ზუსტად ისეთი ნათელი მომავალი რომ გაქვს, როგორზეც, დაბადების გარეშე, ვერ იოცნებებდი?

ზუსტად ისეთი მაღალი, უხვი, მდაბალი, ლაშქარმრავალი და ყმიანი მმართელი რომ გყავს, რომელმაც ზუსტად იცის, როდის რა გჭირდება?

ზუსტად ის საკვები რომ გაქვს, რომელიც ყველაზე მეტად გიყვარს?

ზუსტად ის რომ გიყვარს, ურომლისოდაც აზრი არაფერს ექნებოდა?

ზუსტად ისე და იმდენს ფიქრობ, რამდენიც საჭიროა?

იდეალური. სხვანაირად კი მას ჩრდილოეთ კორეა ეწოდება.

2015 წელს ამ სახელმწიფოს დანარჩენი მსოფლოსგან იზოლაციის, ხოლო, როგორც თვითონ ეძახიან, გათავისუფლების, 70 წელი შეუსრულდა. ამ ბუმბერაზ ღონისძიებაზე კი ქვეყნის კულტურის მესვეურებმა გადაწყვიტეს, განსაკუთრებული რამ მოემოქმედათ და ევროპიდან როკ ჯგუფი მოიწვიეს. თან, არც მეტი, არც ნაკლები – ნაცისტურ იდეოლოგიასთან გაიგივებული სლოვენიური “ლაიბახი”! თუ მაინც გიჭირთ დაჯერება, აგერ ტრეილერი:

Continue reading

“დედე” ანუ რატომ ვუყურებთ ან არ ვუყურებთ ფილმებს განმეორებით

მგონი ყველა ქართველი კინომოყვარული BIAFF-ზეც და სხვა კინოფესტივალებზეც განსაკუთრებით ელოდება ქართულ ფილმებს. ისეთ ქვეყანაში, სადაც “რაღაც ხომ მაინც კეთდება”-ს გავცდით, კიდევ ერთი ფილმი გამოვიდა, მარიამ ხაჭვანის “დედე”, რომელიც თითქმის მთლიანად სვანურ ენაზეა.  Continue reading

BIAFF 2017 ბლოგერის თვალით

არც თუ ისე ბევრი მოვლენაა ჩემი 29-წლიანი არსებობის ისტორიაში, რომელიც ახალ ეტაპთან ასოცირდება. ამათგან პოზიტიური მოვლენები კიდევ უფრო ნაკლები გამოდის. როცა 2012 წელს სამხედრო სამსახურს მოვრჩი, ეგრევე ბათუმში, კინოფესტივალზე გამოვიქეცი და სწორედ ამიტომ არის ჩემთვის ეს ღონისძიება თავისუფლების პირველი ყველაზე დიდი ყლუპი.

ბათუმის კინოფესტივალი წელს უკვე მეთორმეტედ იმართება და ბევრ ცნობილ და საინტერესო ხელოვანთან ერთად, მას გია ყანჩელიც ესწრება, ქართული მინიმალისტური მუსიკის მამა, რომლის მელოდიები ქართულ კინოში 70-იანი წლებიდან ჩნდება და დღემდე აქტიურად გამოიყენება. Continue reading

ტურისტთა სახეები ქართულ რეალობაში ანუ Tbilisi Free Walking Tours

პარასკევი, დილა, 9:30.

თავქუდმოგლეჯილი მივრბივარ ვაგზლის მეტროს გრძელ დერეფანში, თუმცა ზუსტად ვიცი, რომ მატარებელზე დავაგვიანებ. უფრო სწორედ, ვერ შევაღწევ, რადგან რამდენიმე ასეული კაცი უკვე ბაქანზე იცდის და ლამის რელსებზე ხტება. პარასკევობით 10:00 საათზე ჯეპრაში თათბირი გვაქვს და ჩემი დასწრებაც სავალდებულოა. 12-ის ნახევარზე ოფისიდან გამოვრბივარ, რომელიმე ტრანსპორტს შევახტები და თავისუფლების მოედანზე, პუშკინის სკვერისკენ მივიჩქარი. დიახ, აგერ უკვე ცხრა თვეა, Tbilisi Free Walking Tours-ის გიდი ვარ და ამ პოსტში გესაუბრებით ტურისტთა სახეებზე ქართულ რეალობაში. Continue reading

იმ დღეს ანძიდან გადმოვიხედე

იმ დღეს ანძიდან გადმოვიხედე,

შორი ნისლების კრთბოდა ალი,

თბილისი თბილისს აღარა ჰგავდა,

თავი მეგონა უგონოდ მთვრალი.

ეს ამოძახილი გიორგი ლეონიძეს არც თავის დროზე დაუფასეს და ახლა ხომ საერთოდ აღარ ახსოვთ. ამასწინათ მეც (უკვე მეორედ) მომიწია თბილისის ტელეანძაზე ასვლა და, სანამ ფოლადის “საყრდენ ფეხში” დამონტაჟებული ლიფტი ცისკენ მიმასრიალებდა, ეს ლექსი გამახსენდა. ავაღწიე თუ არა დანიშნულების ადგილამდე (მრგვალ ნაწილში, 170 მეტრზე), ფანჯრებს ვეცი. მეგონა, სიმაღლიდან დანახული თბილისი მაინც გამაოცებდა, და იცით, როგორი განცდა დამეუფლა? დაახლოებით ისეთი, ნაგავსაყრელს რომ ზემოდან გადაუფრინო. წერტილიდან, რომელიც მტკრის დონიდან 570 მეტრზეა, 360°-ით ხედავ ყველა უბანს ხელს არაფერი გიშლის. მეც ავდექი, ტელეფონს ზუმ ლინზა გავუკეთე და ქალაქის თვალიერებას შევუდექი.

Continue reading

დღეს რაზე ვიღლიცინოთ? (ნაწილი 2)

 

როგორც ჩემი მეზობელი იტყოდა,
ტყემ მოისხა პერაშკი,

აგერ ჩაქუჩი გალობს,

ტყიდან მოფრინავს ნიანგი

და საქართველო ხარობს.

ვხარობთ ჩვენც. ვხარობთ ყველგან, სადაც და როგორც შეგვიძლია. ჭირსა თუ ლხინში, ცუდსა თუ კარგში. ღლიცინის თავი მუდამ გვაქვს. ამიტომაც იშვა წინა პოსტის გაგრძელება, თუ რაზე ვიღლიცინეთ ამჯერად.

  • 20 თებერვალი 2017 – ვიტალი ჩურკინი მიირთვა იმიერმა. ვისაც გაგონილი ჰქონდა მისი “ვაჟკაცობის” შესახებ საქართველოს მიმართ, გზა დაულოცეს ჯოჯოხეთისკენ.
  • 21 თებერვალი 2017 – კვლავ საპატრიარქო, შორენა თეთრუაშვილს და ყველა ფულიან სამღვდელოს გამპრავებლად დედა ანისია მოევლინა, თან ისე ბანძად გააპრავა, გიორგი გაბუნიამაც კი ჩაიქნია ხელი.

Continue reading

დღეს რაზე ვიღლიცინოთ?

ჩვენ, ვინც სოციალურ ქსელებს აქტიურად მოვიხმართ, მისი მიკრო თუ მაკროკლიმატის ნაწილი გავხდით. შესაბამისად, არ შეგვიძლია, არ გამოვეხმაუროთ ან, უბრალოდ, მიღმა დავრჩეთ იმ მოვლენებისა, რომლებიც ამოიფრქვევა, გავირუსდება ხოლმე და მერე დავიწყებას მიეცემა.

ბოლო ერთი თვის განმავლობაში ვაკვირდებოდი ფეისბუკის ალიაქოთს და ვეცადე, ყველა ის საკვანძო თემა მომენიშნა, რომელმაც ფბ ერი ააღლიცინა. რაც დავასკვენი, არის ის, რომ ახალი თემა, ძირითადად, დღის მეორე ნახევარში აგორდება და პიკს იმავე საღამოს ან მეორე დღეს აღწევს, როცა ფეისბუკ მოქალაქეთა მიმღები ნაწილიც (ანუ ისინი, ვინც თემებს ტრენდულად არ აქცევს და უბრალოდ აყვება მათ) აქტიურად იზიარებს ამბავს. ყოველი ახალი თემა საშუალოდ ორ დღეს ცოცხლობს, შემდეგ ახალი საქოთქოთე მასალა იჩეკება და ფარავს მას. მაშ ასე, სოციალური მედიის ბოლოდროინდელი პანიკის მიზეზები: Continue reading