ისევ ქუთაისში ვარ. ვხატავ ახალ ნახატს. ისევ დიდ ფურცელს შევეჭიდე. ტფუი, ტფუი!… კარგად გამომივიდეს წინა პოსტში ქუთაისის შელამაზებული სინამდვილე დაგანახეთ. ახლა კი, მოდით, ვნახოთ, რასა იქმს ქუთაისის ერთ დროს ცნობილი “ტორპედოს” სტადიონი. მიუხედავად იმისა, რომ ფეხბურთში თითქმის დილეტანტი ვარ და მეკარეობას ვერ გავცდი (თუმცა ეს უკანასკნელი ძალიან მომწონს), მაინც გადავწყვიტე, ამჯერად ამ სფეროს შევხებოდი.

გავიდა დრო და ქუთაისში ფეხბურთი ნელ–ნელა ქრება. 5 წლის წინ ამის წარმოდგენა ისევე შეუძლებელი იყო, როგორც ჩემი ამ სფეროთი დაინტერესებისა. მაგრამ, ხომ ხედავთ, ყველაფერი იცვლება. თუკი ადრე ქუთაისი დუღდა როგორც ქართული, ისე მსოფლიო ფეხბურთის შემყურე, დღესდღეობით ყველა პოლიტიკაზეა გადართული, ან არაფრისმაქნისობს. აღარაფერს ვამბობ უცხოეთში წასულებზე, რომელთა რიცხვიც მოუთოკავად იზრდება. ჯერ კიდევ იმედი მაქვს, რომ კუბას არ დავემგვანებით, სადაც აშშ–ში გაქცეული 2 მილიონი არჩენს თავისუფლების კუნძულზე გამოკეტილ 5 მილიონს. იმათ კიდე რა ენაღვლებათ, 7 მილიონი მაინც არიან. ჩვენ კი, რუსული ჭყლეტის შემდეგ, კიდევ უფრო შევმცირდით და გავარაფრისმაქნისნდით (…და მე ვარ ჟურნალისტი? რეებს ვბოდავ? ). “ფეღბურთი კი არა, სახლი მენგრევა თავზე”– ხშირად გაიგონებთ ბირჟაზე (თუ ნაბირჟალზე) ჩამომსხდარი, ხელებდამაზუთიანებული ქუთაისელი შუა ხნის მამაკაცებისაგან. არადა, იყო დრო, როცა “ტორპედოს” სტადიონზე ბილეთის ასაღებად ერთმანეთს ტანსაცმელს ახევდნენ. სტადიონის წინ გზა იკეტებოდა, ვინაიდან მანქანათა სიმრავლეს ვეღარ უძლებდა.  ამ დროს მეც მოვესწარი. სკოლა ზუსტად სტადიონის გვერდითაა და, იქიდან მომავალი, უამრავი ავტომობილის ლაბირინთში დავრბოდი იმის იმედით, რომ დავიკარგებოდი, მაგრამ ვაი, რომ იქაურობა ზეპირად ვიცოდი…

სტადიონის ირგვლივ ახლაც თამაშობენ, დარბიან და ერთობიან გიჟმაჟი ბავშვები. უკვე ცენტრალურ მოედანზეც უშვებენ ხალხს სარბენად და სავარჯიშოდ. რა თქმა უნდა, თამაშების საყურებლადაც. ოღონდ, ჯერჯერობით, გაზონზე გადასვლაა აკრძალული. ადრე უდროუდროს მოედნის შიგნით ფეხის შედგმაც კი არ შეიძლებოდა. ახლა კი, ოღონდ ვინმე თამაშზე მივიდეს და ბილეთიც კი უფასოა. უფასო რა, საერთოდ არ არის. ამის საპირწონედ, არც სკამები დაგხვდებათ.  ერთი–ორი დღის წინ წამძლია ნოსტალგიამ თუ საკუთარი თავის ფორმაში მოყვანის მცდელობამ და მეგობრის ველოსიპედით გავემართე “ტორპედოსაკენ”.

ტორპედოს სტადიონის ფასადი: ხედი დასავლეთიდან. 1999 წელს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა და 2 წლის განმავლობაში საქართველოში ყველაზე ლამაზი და ვარგისი სტადიონი იყო. შემდეგ დაიწვა. კი აღადგინეს, მაგრამ…

ახლა შიგნითაც შევიხედოთ. იგივე, ადმინისტრაციის ნაგებობა სტადიონის მხრიდან.

ასეთი გახლდათ ხუთიოდე წლის წინ.

…ესეც ახლა

ესეც ეგრეთწოდებული სამთავრობო ლოჟა. სხვათა შორის, აქ იმ დროს ვარ ნამყოფი (მართალია, მცირე ხნით), როცა ძალიან მაგარი და დაძაბული თამაში იყო და აქაურობა გადატენილი გახლდათ ქალაქის მეთაურებით. მაშინ ქუთაისის მერი შაშიაშვილი იყო.

ნუ, სათქმელი, ძირითადად, ამოვწურე. ახლა ველოსიპედით გადაღებულ სურათებს წარმოგიდგენთ.

ჩემი გადაღებული არ არის, მაგრამ მაინც: ეს არის აღმოსავლეთის ფრთა, სადაც ტრიბუნას "ტორპედო" აწერია. იქ გუნდის ყველაზე გიჟი ფანები "ჯუნგლები" ისხდნენ, რომლებიც თავიანთი პლაკატებითა და შეძახილებით იყვნენ ცნობილნი. ერთხელ მეც მოვხვდი მათ შორის. მუსიკალური სკოლა–ინტერნატიდან გამოტანილ ბარაბანზე ვუბრახუნებდი :D

გულშემატკივრებისა და სკამების ადგილას ახლა სარეველები "სხედან"

საინტერესო ის არის, რომ, მოგებისა და წაგების შემთხვვაში, ქუთაისელი ფანები ერთნაირად ამტვრევენ სკამებს. შესაბამისად, აქ თამაშის შედეგი არაფერშუაშია. არა მათ მიერ გაკეთებულის გაფუჭება ქუთაისელთა უარყოფითი ენერგიის დახარჯვის სურვილს უნდა მივაწეროთ.

იქნებ, მომავალი სპორტსმენები?…

უცვლელი მხოლოდ ქუთაისური მზე და ცა დარჩა, რომელთა იმედზეც, სიმართლე გითხრათ, მართლა ვარ