ნოსტალგიური არომატი

tic-tac

ჩემს მკითხველებს გემახსოვრებათ, რომ ნოსტალგიური ყნოსვა მაქვს ანუ შეიძლება, სრულიად უდროოდ ისეთი რაღაცის სუნი მეცეს, რაც იმ მომენტში იქ არ არის. ასე დამემართა, როცა გაციებული ცხვირით შუა ზამთარში გარგრის არომატი „ვიყნოსე“ და როცა გვიან გაზაფხულზე, თავისუფლების მოედანზე სეირნობისას, სკოლის დაფაზე საწერი წარცის სუნი „მეცა“. ჰოდა ამასწინათ, მაღაზიაში შესულს, ცხვირმა ტიკ-ტაკი გამახსენა… Continue reading

ვიზუალისა და სცენარის დილემა ანუ ქართული კინო დღეს

კადრი ფილმიდან "რა უცნაურია, გერქვას ფედერიკო ფელინი". რეჟ. ეტორე სკოლა.

კადრი ფილმიდან “რა უცნაურია, გერქვას ფედერიკო ფელინი”. რეჟ. ეტორე სკოლა.

გუშინწინ ბათუმმა შტორმისგან ორიოდ დღით დაისვენა და კანტიკუნტად შემორჩენილი დამსვენებლები კვლავ ქუჩებში გამოვედით. თბილისში დიდი ხნის უნახავი მეგობრები ერთმანეთს გადავეყარეთ, ბევრი ვისეირნეთ და ბევრიც ვისაუბრეთ. დღევანდელი ქართული კინოს შესახებაც მოიტანა სიტყვამ და ასეთი რეალობის წინაშე დავდექით: ფილმის გადაღება-მონტაჟზე გამიზნული თანხა  ღირებული კადრებისათვის ბიუჯეტს აღარ ტოვებს, ან პირიქით, ვიზულაი გამოდის მშვენიერი, ფილმი კი უინტერესო.

"ჩემი საბნის ნაკეცი", რეჟ. ზაზა რუსაძე.

“ჩემი საბნის ნაკეცი”, რეჟ. ზაზა რუსაძე.

ამაზე „ჩემი საბნის ნაკეცი“ გამახსენდა, რომელიც ჩემს მეგობარს არ ენახა. დავიწყე მოყოლა, აღვწერე მართლაც ლამაზი კადრები, პერსონაჟებსაც შევეხე და მერე მივხვდი, რომ არ მახსოვდა, ფილმი რაზეა. ისიც ვეღარ გავიხსენე, ფილმი საერთოდ რამეზე თუა. მოკლედ, უყურე, მაგრამ არ მოუსმინო-მეთქი, ვუთხარი. Continue reading

“პატარძლები” ანუ ქალთა სახეები თანამედროვე ქართულ კინოში

brides

როცა თანამედროვე ქართულ კინოს ვაკვირდები, მგონია, რომ ხელახლა ვსწავლობთ ფილმების გადაღებას. პრინციპში, რა გასაკვირია: ტერიტორიულმა და სამოქალაქო ომმა გაანულა ყველაფერი – ქვეყნის არსებობიდან საზოგადოების ცნობიერებამდე. 90-იან წლებში გადაღებული თითებზე ჩამოსათვლელი ფილმებიდან თითქმის ყველა რაღაცნაირად თავმოუბმელია. ზოგს სცენარის დამუშავება აკლია, ზოგში აზრი არ იკითხება, უმეტესობა ქუჩის თემატიკას ვერ გაცდა და ა.შ.

როცა ქვეყანაში ვითარება ასე თუ ისე დალაგდა, კინოსაც მაშინვე დაეტყო. ბოლოდროინდელი ქართული ფილმებიდან “მანდარინები” ყველაზე მეტად მომეწონა: დალაგებული სცენარი, კარგად გადმოცემული ამბავი, სწორი აქცენტები, კარგად შესრულებული როლები, ლამაზი კადრები. მიხარია, რომ საზოგადოებაში ქართული კინოსადმი ინტერესი და მოლოდინი დიდია. ამას კინოდარბაზში შესვლისთანავე ამჩნევ. მეც ასეთი შეგრძნებით მივადექი ჩემს სკამს ბათუმის კინოფესტივალზე “პატარძლების” სანახავად. Continue reading

მონანიება

DSCN5637ბათუმის კინოფესტივალს ყოველთვის ახლავს მასტერკლასები და საინტერესო ადამიანებთან შეხვედრა. მახსენდება ნური ბილგე ჯეილანის სემინარი 2012 წელს, რომელზეც ეს რეჟისორი აღმოვიჩინე და საკუთარ თავს ვერ ვპატიობდი, რომ მის ფილმზე “ერთხელ ანატოლიაში” ჩამეძინა. შარშან ჯო ბოიდი “პინკ ფლოიდის” მოღვაწეობის პირველ წლებზე გვესაუბრა. წლევანდელი ფესტივალის ერთ-ერთი სემინარი თენგიზ აბულაძის შემოქმედებას ეხებოდა. ძალიან დავაგვიანე. უფრო სწორად, წინა პოსტში ნახსენებ ფილმზე ვიყავი და დასრულებისთანავე იქ გავიქეცი.  Continue reading

ვიდრე დედა ჩამოვა

august

ამასწინათ ერთი მეკითხებოდა, რატომ არ ხატავ „ლამაზ“ ნახატებსო. დავიბენი. არ ვიცოდი, რა მეპასუხა, რადგან ამაზე არასდროს მიფიქრია. მერე ჩემს გალერეას თვალი გადავავლე და ვნახე, რომ თითქმის არც ერთი ნამუშევარი არ არის „ლამაზი“. იმდენად ვარ გადართული ამბის გადმოცემაზე, რომ მის შელამაზებაზე არ მეფიქრება. ეტყობა, ჟურნალისტურ დანაკლისს ამით ვინაზღაურებ, რადგან პროფესიით აღარ ვმუშაობ.

პირადად მე ხატვისას საკუთარი თავისგან ჯერ ამბავს ვითხოვ და შემდეგ ვფიქრობ მისი გადმოცემის ხერხებზე. ფილმებშიც უპირატესობას ჯერ „სთორის“ ვანიჭებ. როცა მეკითხებიან, რა ფილმი ნახეო, მინდა, შემეძლოს ამბის მოყოლა და არა სხვადასხვა გამომსახველობითი ხერხისა და კადრის აღწერაზე ბლუკუნი. Continue reading

გაფერადებული ისტორია

მახსოვს, ჩემი მეზობელი თალიკო ბებია (ბებოს დავწერდი, მაგრამ იმერეთში ბებია ვიცით) მეუბნებოდა, არ მიყვარს ფერადი სურათები, თვალებს მტკენსო. მაშინ ვერაფრით ვხვდებოდი, როგორ შეიძლებოდა მწვანედ აბიბინებულ ეზოში მდგარ ადამიანთა ჯგუფს რაიმე ზიანი მოეტანა მხედველობისთვის. თალიკო ბებიას რომ ეთქვა, ფერადი გამოსახულების აღსაქმელად ადამიანის მხედველობითი რესურსი უფრო იხარჯება, რაც სიბერისას თვალს ძაბავსო, უფრო გავიგებდი. Continue reading

ორი გამოსასწორებელი კლასი

CorrectionClass_cf_1200x1800არ ვიცი, თქვენთან როგორ იყო, მაგრამ ბავშვობაში უფროსები ხშირად მაშინებდნენ, რომ თუ კარგად არ ვისწავლიდი, გამოსასწორებელ კლასში გადამიყვანდნენ. მაშინ წესირად არ ვიცოდი მისი მნიშვნელობა და ყოველ გაფიქრებაზე სულ უფრო ცუდი სურათი წარმომიდგებოდა.

მაშინ არც სიძულვილის ენის მნიშვნელობა ვიცოდი, მაგრამ გაუცნობიერებლად მაღიზიანებდა სხვადასხვა მენტალური გადახრის მქონე პირთა განყენებულად მოხსენიება. ხშირად მესმოდა ფრაზები: “არ ეთამაშო მაგას, ავადმყოფია!” – გონებრივად ჩამორჩენილის მიმართ, “ეგ ინვალიდი” – პარალიზებულის მიმართ და ა.შ. ამ სიტყვებს დიდი თუ პატარა ისე ისროდა, აზრადაც არ მოსდიოდა იმ ადამიანის განცდა, ვისზეც საუბრობდა, რადგან ეს არ იყო მწარედ ხუმრობა ჯანმრთელ ადამიანზე, რომელიც იმ სიტყვებით არ დაავადდებოდა, არამედ რეალური დაავადების მქონეთა “არათავისიანად” მოხსენიება.

ამ თემაზეა ივან ტვერდოვსკის ახალი ფილმი “გამოსასწორებელი კლასი”, რომლის სიუჟეტი რუსეთის პროვინციაში ვითარდება. კლასში ახალი მოსწავლე ჩნდება – გოგონა ინვალიდის ეტლით. სიტუაცია სტანდარტულად ვითარდება: უმეტესობა მას ამცირებს, ხოლო ერთ-ერთ ბიჭს იგი უყვარდება. ამ მინირომანის გარშემო ვითარდება მოქმედება, რომელიც უფრო და უფრო იძაბება, იმატებს სიძულვილის ენა, ნიჰილიზმი და ადამიანთა გულგრილი დამოკიდებულება ერთმანეთის მიმართ. სცენებიც, კოსწიუმებიცა და გარემოც კარგად ასახავს რეალობასაც და ხაზს უსვამს პრობლემას – გამოსასწორებელი კლასი საზოგადოების ანარეკლია. Continue reading

BIAFF 2014 ანუ რატომ არ რჩებიან ფილმებზე ბოლომდე?

ბათუმის საზაფხულო თეატრი

ბათუმის საზაფხულო თეატრი

როგორც იქნა, დაიწყო ის, რის შესახებაც ასე გაბეზრებდით თავს სოციალურ ქსელებსა თუ პირად საუბრებში. გუშინ საზაფხულო თეატრში ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალი (BIAFF) გაიხსნა. ჩემისთანა ადამიანისთვის ასეთი ბათუმი მისწრებაა, რადგან ნაკლები ხალხია, ზღვაც სუფთაა და მზეც ჯერ კიდევ ცხელია…

Continue reading

რატომ უნდა გქონდეს ერთზე მეტი შემოსავლის წყარო საქართველოში

20140907_120350

მე ვარ ზურა, იურიდიული საცხოვრებლით ქუთაისში. თბილისში ქირით ვარ, უკვე წლებია. აქ ვმუშაობ, ვხატავ, ვსტვენ, ვმღერი, ვწერ ბლოგზე, მივდევ მობაილ ფოტოგრაფიას. ანუ, როგორც ნაცნობ-მეგობრები მეუბნებიან, ყველაფერს ვედები.

“ნიჭიერის” შემდეგ ხელოვნებაში ახალი სტიმული მომეცა და საზოგადოებისგანაც ამ მხრივ მეტ ყურადღებას ვგრძნობ. შესაბამისად, ვცდილობ, სოციალური მედიის მენეჯერობის გარდა, ფული ხელოვნებითაც ვიშოვო. რატომ? იმიტომ, რომ ისეთ არასტაბილურ ქვეყანაში, როგორიც საქართველოა, არაფერია გარანტირებული. Continue reading

BIAFF 2014 – “MASTER COLLECTION”

biaffze

წინა პოსტში საკონკურსო მხატვრული ფილმების ტრეილერები წარმოგიდგინეთ, რომლებიც ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალზე (BIAFF) წელს იქნება ნაჩვენები. მერე სულმა წამძლია და “ოსტატთა კოლექციაში” შემავალი ფილმების ტრეილერებიც ვნახე. როგორც აღმოჩნდა (და მოსალოდნელიც იყო), არც ერთი მათგანი არ მქონია ნანახი. ასე რომ, პირველი შთაბეჭდილებების ბედნიერება წინ მაქვს!

ფილმების ჩამონათვალში თურქი რეჟისორის, ნური ბილგე ჯეილანის ახალ ფილმსაც მოვკარი თვალი. ეს რეჟისორი 2012 წლის BIAFF-ზე აღმოვაჩინე. ჩემი აზრით, საკმაო ნებისყოფა სჭირდება დღევანდელ ადამიანს, მისი კინოთხრობის სტილი რომ მიიღოს და შეიმეცნოს. მახსოვს, მის “გაუცხოებას” სპეციალურად ჩავუჯექი და სხვა ყველაფერი გადავდე. ასეა, ყველა ფილმს რაღაცის კეთებასთან ერთად ვერ უყურებ. ახლა კი ტრეილერები:

1. Goodbye Language by Jean Luc Godard, France, 2014; 70 min.

2. How Strange to be Named Federico, Ettore Scola, Italy,  2013; 92 min.

3. Jimmy’s Hall, Ken Loach, Uk/Ireland/France, 2014; 109 min.

4. Mr. Turner, Mike Leigh, UK, 2014; 150 min.

5. Two Days, One Night , Jean Dardenne/ Luc Dardenne; Belgium/France/Italy, 2014; 95min.

6. Winter Sleep, Nuri Bigle Ceylan, Turkey, 2014; 180 min.

თუ დაწვრილებით გაინტერესებთ, კიდევ რა ფილმები იქნება წლევანდელ BIAFF-ზე, ეწვიეთ ამ ბმულს, ან შემოიხედეთ ხოლმე ჩემს ბლოგზე. ;)

ესეც ასე. მომავალ პოსტამდე.