ინფორმაცია, როგორც შაბიამნის ახალი პარტია

Playing with the plane.

Playing with the plane.

ტიპური დილა: ახელ რომელიმე თვალს, იშვერ რომელიმე ხელს, იღებ ტელეფონს და ცალი თვალით იგებ, რომელი საათია. მერე WiFi-სთან მიერთების ღილაკს აწვები და მორიგ ნახევარ საათს გაუნძრევლად, ნოტიფიკაციების ნახვა-გაფილტვრაში ატარებ. შემდეგ, შარდის ბუშტის კრიტიკულ ზომებამდე გაწელვის გამოისობით, ტუალეტში მიდიხარ. იქიდან გამოსული კი ხსნი ლეპტოპს და ინფორმაციულ აუზში იკარგები. ეს შენი რეალობაა. დღე, რომელსაც შენ აღარ წყვეტ. Continue reading

ვინ იმღერა და ვინ არ იმღერა ოლიმპიური ცეცხლის კონცერტზე?

 

ანრი ჯოხაძე ასრულებს “სამშობლოს”

ვინ იმღერა და ვინ არ იმღერა? გუშინ, საკუთარ თავს კიდევ ერთხელ დავუსვი ეს კითხვა. უკვე ჩვევად მაქვს გადაქცეული, მსმენელის ყურით არ ვუსმინო ქართულ კონცერტებს, რადგან რა ვიცი, ვინ როდის მომატყუებს. 17 ივლისს თბილისში ევროპის ახალგაზრდული ოლიმპიური თამაშების ცეცხლი აინთო. ამ ღონისძიებისადმი მიძღვნილი კონცერტის ფინალს თავისუფლების მოედანზე მივუსწარი. მერე დამაინტერესა, ვინ გამოვიდა, ვინ იმღერა და ვინ მოგვატყუა. შედეგები ასეთია.

Continue reading

აქსიომა

axiom

რა აერთიანებს ცისარტყელას ფერებს, მუსიკალურ მელოდიას, გემრიელ საკვებს, სხვადასხვა ამბებს, მინას, რკინის გალიას, ნაყინს, ღიმილს, სიყვარულს?

სიცოცხლე.

სიცოცხლე, როგორც ჩვენი მონაკვეთი დროის უსასრულო წრფეზე, როცა ყველა ზემოხსენებულის აღქმა შეგვიძლია. საოცარია, მაგრამ, მატერიალურ დონზე, ამქვეყნად ყველაფერი მარადიულია. შესაბამისად, არც არაფერია ბუნებრივ მდგომარეობაში. მაგალითად, მინა: იგი მხოლოდ თერმული დამუშავების შემდეგ არის ისეთი, როგორსაც ყოველდღე ვხედავთ. თუკი დედამიწაზე ჰაერის ტემპერატურა 1000 გრადუსამდე აიწევს, იგი გალღვება. ანუ მინის ბუნებრივი მდგომარეობა არ არსებოს, რადგან დამოკიდებულია გარე ფაქტორებზე, რომლებიც სამყაროს სხვადასხვა ადგილას სხვადასხვაა.

შესაბამისად, ყველაფერი, მათ შორის ჩვენც, დროისა და გარემო პირობების მხოლოდ რომელიღაც ხელსაყრელ მომენტში არსებობს იმ სახით, როგორსაც ჩვენ აღვიქვამთ და ვეძახით „ბუნებრივს.“ თუმცა, ჩვენი მხოლოდ ერთი ნაწილია მარადიული, ხოლო მეორე – წარმავალი. სანამ ჩვენ გავჩნდებით, ჩვენი საწყისი ჩვენი ბიოლოგიური მშობლების გასამრავლებელ უჯრედებს შორისაა, ხოლო როცა გარდავიცვლებით, ჩვენი სხეული ატომებამდე დაიშლება. მაგრამ ჩვენ მატერიალური არსებობა ამით არ სრულდება, ჩვენ ხომ მხოლოდ ატომებად ვიქეცით, ანუ უმარტივეს დონეზე ისევ გავაგრძელებთ არსებობას, ანუ მარადიულად ვიქნებით.

მაგრამ ჩვენი სიკვდილით შეწყდება ჩვენი აზროვნება, ჩვენი ფიქრი, ნოსტალგია, საუბარი, ჩვენი ახლობლების გარდაცვალებით კი ჩვენზე მოგონებებიც დაიკარგება. ყველაფერი არამატერიალური, რაც ჩვენ გვიკავშირდება, ჩვენთან ერთად იწყებს კვდომას. ანუ, ჩვენი არამატერიალური ნაწილი წარმავალია და უსასრულო წრფის მხოლოდ იმ მონაკვეთში არსებობს, სადაც სიცოცხლეა.

ასე სცოდნია Archive-ის „აქსიომას“ ზღვარგადასულ მოსმენას.

გამოქვეყნდა 4P.com.ge-ზე

Jurassic Tbilisi

begi

“ჩვენ ვცხოვრობთ სამყაროში, სადაც ყველაფერი უსაფრთხოებაზეა დამოკიდებული” – ალენ რობერი, ექსტრემალი მთამსვლელი.

სანამ 13 ივნისის შედეგების შეჯამებაზე გადავალ, მოკლედ გეტყვით უსაფრთხოების ცნებაზე. როცა ჯარში ვმსახუორობდი, კოშკურაზე მიწევდა ხოლმე მორიგეობა. თან მქონდა იარაღი და მევალებოდა, ჩემი მორიგეობის პერიოდში, გაუჩერებლად მევლო და დამეზვერა პერიმეტრი. მერე იგივე ევალებოდა სხვას, ვინც შემცვლიდა და ასე შემდეგ. ჩემი სამხედრო სამსახურის პერიოდში (და არც შემდეგ) იმ ციხიდან არავინ გაქცეულა. მიუხედავად ამისა, უსაფრთხოების ზომები არ შეცვლილა. იმიტომ, რომ უსაფრთხოება მუდმივი მზადყოფნაა იმისთვის, რაც ოდესღაც ერთხელ მაინც მოხდება. ამიტომ თითოეული ქმედება და ქცევა გათვლილია მომენტზე, რომელიც, შესაძლოა, ზუსტად იმ დღეს და იმ კონკრეტულ მომენტში მოხდეს. უსაფრთხოება საფრთხის მოლოდინი და მისთვის მზადყოფნაა. Continue reading

სტამბული – ყველაფრის ქალაქი (ნაწილი I)

11160205_10206340776456166_1060702036_n

„კაცია ადამიანში“ წერია: „რიტორიკაში სწერია, ყველაფერი შესავლით უნდა დაიწყოს კაცმაო,“ ჰოდა მეც ასე მოვყვები. იყო ერთი საღამო, როცა ჩემს მეგობარ თამუნას (ლიტერატორი) შევხვდი ვენდისში და სულ რაღაც 15 წუთში მიმაღებინა ის გადაწყვეტილება, რასაც აქამდე გავურბოდი, ვერ ვრისკავდი თუ, არ ვიცი, რატომ ვერ ვიღებდი. დღეს ვხვდები, თუ როგორ გამზარდა ერთმა კვირამ სრულიად უცხო გარემოში. 26 წლის ასაკში მე ეს შევძელი და გავიხედე ქვეყნის გარეთ.

ჩემი ხნის ხალხს დღეს ათეულობით ქვეყანა აქვთ მოვლილი და ამ პოსტის პათოსში გასაკვირს, ალბათ, ვერ დამეთანხმებიან, მაგრამ მე ხომ ვიცი, რამხელა ცვლილება მოახდინა ამ ყველაფერმა ჩემში. ბაქოში ორნახევარი დღით ჩარბენა აზრზე მოსვლა იყო, რადგან წესიერად უცხოეთის ნახვა და შეგრძნება ვერ მოვასწარი, სტამბულმა კი რეალურად დამანახა, რომ, გამაოგნებელი დემოკრატიის ქვეყნის გარდა (როგორ ფიდელ კასტროსეულად ჟღერს ისე), სხვა სახელმწიფოებიც არსებობს.

ბილეთები უკვე შეძენილი მქონდა, როცა ახლობლებს მოვუყევი ჩემი გადაწყვეტილების შესახებ (ან რა მოყოლა უნდოდა, მაგრამ როცა პირველად უნდა ახვიდე თვითმფრინავის ტრაპზე, აბა, რას იზამ). მეკითხებოდნენ, რამე ხდება, რამეს ესწრები  თუ რატომ მიდიხარო? მეც ვპასუხობდი, არაფერი, უბრალოდ, გადავწყვიტე, საკუთარი თავისთვის პატივი მეცა-მეთქი. ასე გამოვუწერე საკუთარ თავს სტამბული. შესავლის დასასრული.

11195368_10206340777976204_1983825761_n

თვითმფრინავის ბორტზე ასვლისას ფიქრომ და ვასასიმ, სტაჟიანმა ბოსფორდალეულებმა, „მიჯიგრეს“ და ილუმინატორის მხარეს დამსვეს, გამოცადოს ბიჭმა ფრენის სიამოვნებაო. აფრინდა თუ არა თვითმფრინავი, ცას იმდენი ფოტო ვუღე, ლამის გავძვერი ფანჯარაში. მერე ყველაფერი ღრუბლებით დაიფარა და ასე გაგრძელდა მანამ, სანამ გოქჩენის აეროპორტში არ დავეშვით. წვიმს, სტამბულში ვარ, მაგრამ ნამდვილი სტამბული ეს არ არის.

11198452_10206340779136233_1966526488_n

დილა: ეკლებივით განფენილი მინარეთებიდან მოლების გადაძახილი, გაღებული მაღაზიებისა და კაფეების ქოთქოთით გაკმენდილი ორიოდ საათით შემოპარული სიჩუმე, ქუჩების კუთხეში დაწურული ფორთოხლისა და ბროწეულის ცოცხალზე ცოცხალი წვენი, ვიტრინებიდან მომზირალი ათასნაირი თაფლიან-თხილიან-კარამელიანი ტკბილეული, ჩაის გამოყვანილ ჭიქებში კოვზების წკარუნი.

11212392_10206340751975554_122483412_n

შუადღე:  სრული ქაოსი, დიდსა თუ ვიწრო ქუჩებში აკორდეონებზე აჟღერებული „კატიუშა“ და „ბელა ჩაო,“ შეძახილები, გიდების აფრიალებულ დროშებს გაყოლილი ტურისტული ფარა, გულჰანეს ბაღის ტიტები, დონდურმა ნაყინით ჟონგლიორი გამყიდველები და გრძელი რიგები მუზეუმებთან.

11198766_10206340755455641_343443411_n

საღამო: ფილმები, კონცერტები, ღონისძიებები, ისტიკლალის წითელი, ჟღარუნა, ტურისტებით გატენილი ტრამვაის ზარი, აია სოფიასა და მეჩეთების გუმბათებზე წაქცეული მზე, გალათას ხიდიდან ბოსფორში ასობით ანკესიდან გადატყორცნილი სატყუარა, მტრედები, ყვავები, თოლიები.

11180209_10206340751255536_1146558173_n

ღამე: ყურთამდე გაღიმებული ოფიციანტები იაფი მენიუებით ხელში, ჩილიმების ბოლი, ერთმანეთში არეული ყველა სახის ხმაურიანი მუსიკა, ცეკვა, სიმღერა, ხმები, ხილი, სანელებლები, სუვენიერები, თავშლები, ჩანთები, ფერები და გართობა გათენებამდე.

ეს არის ნამდვილი სტამბული, ყველაფრის ქალაქი.

13. Rembrandt_-_Self_Portrait111

რემბრანტი – სელფებით მოყოლილი ამბავი

რემბრანტი, ფერთაშეხამების გენიოსი, ავტოპორტრეტების დიდი მოყვარული იყო. მის მიერ შესრულებულ 100-მდე ტილოსა თუ ლითოგრაფიაზე მხატვრის ყოველდღიური განცდებია გამოსახული.

მას შემდეგ, რაც მხატვარმა საკუთარი თავი წყლით სავსე თასში თუ გაპრიალებული ლითონის სარკეში დაინახა და საკუთარი მე-ს პირველი შტრიხები მოხაზა, სელფი ერთ-ერთ მის გატაცებად იქცა. მერე რა, რომ ეს სიტყვა სულ რაღაც 3 წლის წინ გაჩნდა, ქმედებები საუკუნეებს ითვლის. ავტოპორტრეტს ხატავდა ყველა: და ვინჩიდან პიკასომდე, ასევე მანამდეც და მათ შემდეგაც. თუმცა არ მეგულება დიდი მხატვარი, ვისაც საკუთარი თავი ამდენჯერ დაეხატოს. მეტყვით, მაშინ ფრიდა კალო  რას შვებოდაო, მაგრამ არასწორი იქნებით: ფრიდასთვის ავტოპორტრეტი სათქმელის ფორმა იყო, რომელსაც საკუთარი თავიდან გამომდინარე აზოგადებდა, ხოლო რემბრანტის ავტოპორტრეტები მისი უზარმაზარი შემოქმედების ერთ-ერთი ნაწილია. თუმცა კი ტექნიკურად ორივე სელფია, მაგრამ მაინც, სად იყო ფრიდა, როცა რემბრანტი სელფებს ქმნიდა. :)

Continue reading

All In One SEO Pack

Kolibri's Freedom

  • ჩემს ნახატებს კედლებზე არასდროს ვკიდებ, ყოველთვის ცალკე მაქვს შენახული. უკვირთ, როცა იგებენ, რომ ვხატავ კიდეც. არადა ხატვა 1 წლიდან დავიწყე. ცხოვრებაში ლამაზი ნახატი, მგონი, არასდროს დამიხატავს.
  • მეგობრები არ არსებობენ. არსებობენ მედუზები, რომლებსაც, თუკი არსებულ რეალობას შეუცვლი, ხელში ისე ჩაგადნებიან, თითქოს არც უარსებიათ.
  • არის მდუმარე ფეისბუკ პროფაილები, რომელთაც საფლავებივით ჩამოვუვლი და დავხედავ ხოლმე. მინდა, გადავეჩვიო.
  • თუკი ერთ ადამიანს მეორეზე აზრს ჰკითხავ, დაუჯერე, მაგრამ ნურასდროს იქნები დარწმუნებული, რომ შენთანაც ისეთივე იქნება, როგორიც მასთან.
  • არის 4 ქალი და 3 კაცი, ვისიც მეშინია. აქედან 2 ჩემი მშობელია.
  • ადამიანს ყველაზე მეტად პირის წკლაპუნს ვერ ვპატიობ. ხანდახან ვერც საკუთარ თავს.
  • ბათუმის Piazza Hotel-ში ძალიან პატარა ნომრები, მაგრამ ისეთი გემრიელი მაგარი მატრასები აქვთ, რომ სიამოვნებისგან შეიძლება, ძილი გაგიტყდეთ. სასაუზმედ მთელი მოედნის გადაკვეთა გიწევთ, რადგან Piazza Tower-შია, მესამე სართულზე, კაფე ბრიოშეში. მაგრამ ძალიან მაგარია: საკვებიც, ინტერიერიც და ხედიც.
  • ახალი ფირსაკრავი კარგი დინამიკებით და აკვარიუმი – ორი რამ, რასაც აუცილებლად ვიყიდი, როცა ახალ სახლში გადავალ, რაც, თავის მხრივ, რუსთავი 2-ზეა დამოკიდებული.
  • მინდა, სტვენით შესრულებული საოპერო არიების ალბომი ჩავწერო. ეგებ, მიხრწნილების ასაკში მაინც დამიფასდეს.

ძილინებისა! დანარჩენი და ღრმააზროვანი პოსტები მერე. ;)

გამშრალი ძროხა

მე ვარ ძროხა. გამშრალი ძროხა. ვუცქერ ბლოგზე ტექსტის დასაწერ უჯრას და გონებრივად ისე ვიჭინთები, როგორც ბავშვობაში – უნიტაზზე, შეკრულობისას.

პ.ს. ხშირად უნდა ვწერო. რადაც უნდა დამიჯდეს!

“ტიფლისი” ანუ ვნახოთ, რა გამოვა

ტიფლისი

ეს ბოლო რამდენიმე დღეა, ხალხი ჩემ გარშემო ახალ ქართულ სერიალზე ალაპარაკდა. “ტიფლისი” ჰქვიან. თავიდან სკეპტიკურად განვეწყვე მის მიმართ, რადგან ამ ქალაქში 30 მეტრსაც ვერ იპოვი, სადაც ადგილს აუთენტურობა ექნება შენარჩუნებული. ბოლოს მაინც ამიტაცა ინტერესმა და ჩავრთე.

სერიალი დეტექტიურია და მე-19 საუკუნის მიწურულის თბილისს ასახავს თავისი ცხოვრებით, წესჩვეულებით, კლასობრივი დაყოფით, კრიმინალით და ა.შ. ყოველ შემთხვევაში, პირველი ორი სერიიდან ასე ირკვევა. სცენარი არ არის გასაოცარი, ნორმალური და ზომიერია. კარგია, რომ სერიების ქრონომეტრაჟი დიდია, მაინც კვირაში ერთხელ გადის.

პროდიუსერი – ბერა, არხი – GDS. ე.ი. ფული აქვთ, რაც კარგია: კაპიკებიანი ბიუჯეტით საქართველოში წარსულზე ფილმს ვერ გადაიღებ. კოსწიუმებს, ინსტრუმენტებსა და დეკორაციებს რომ თავი გავანებოთ, ქალაქის ხედი, რომელსაც, კომუნისტების შემდეგ, ყველა ხელისუფლებამ მეტნაკლებად დედა უტირა, ვირტუალურად უნდა აღადგინო. შემორჩენილ აუთენტურ შენობებზე რაკურსის განსაზღვრაა აუცილებელი, რომ კადრში თანამედროვე რამ არ გამოჩნდეს. არც ზედმეტად ბევრი ახლო ხედი ვარგა, რომ ფილმს მასშტაბურობა არ წაერთვას და პავილიონში გადაღებულს არ დაემსგავსოს. Continue reading

დაგვიანებული პოსტი დაგვიანებული პრემიერმინისტრის კონცერტზე

DSCN6099

ეს ამბავი ოქტომბრის თვრამეტს, თელავში მოხდა. როგორც იქნა, საშველი დავაყენე და “თელავის მუსიკის ფესტივალზე” მეგობართან ერთად დიდი ხნის ნატვრის ასასრულებლად, ელისო ვირსალაძის ცოცხლად მოსასმენად გავეშურე. ოქტომბრის გომბორი ზღაპარია. ფოთლებისფერ სიყვითლეში მიქრიხარ მიხვეულ-მოხვეული გზით და შემოდგომის თავბრუს ეხვევინები. ასე ჩავედით თელავში.

ნადიკვარის ხედზე გაწეწილი ღრუბლების დათვალიერებისა და ჩაით გაღუღუნების შემდეგ თელავის თეატრთან მივბრუნდით. წითელ ხალიჩასთან ხალხი იკრიბებოდა. გვითხრეს, პრემიერმინისტრი დაესწრებაო და თუ ახლა შეხვალთ, კონცერტის დასრულებამდე ვეღარ გამოხვალთო (ჩეხოვის თოფი). ცოტა ხანს მოვიცადეთ და შევედით. შევედით, რა, დაცვასთან მივედით. Continue reading