რატომ დგას საკრებულოს შენობის წინ გრიფონები?

გრიფონთან ერთდ

რამდენიმე წლის წინ, როცა საკრებულოს შენობასთან ამ გრიფონებს წავაწყდი, დიდად არ გამკვირვებია. მეთქი, მერიამ მორიგი იდიოტობა დადგა. რამდენჯერაც ჩავუვლიდი, სულ თვალში მეჩხირებოდა. მეტიც, ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს რაღაც მსგავსი სადღაც კიდევ მენახა. ამასწინათ, ოპერის ძველი შენობის ისტორიაზე პოსტის წერისას, ფორუმზე ტფილისის ფოტოების თვალიერებას შევყევი და უცბად, გავშტერდი: ეს გრიფონები 160-ზე მეტი წლისაა და ქალაქის ურბანული გემოვნების მემატიანეა! Continue reading

ერთ პოსტში მოქცეული 2015 წელი

Processed with VSCOcam with a6 preset

ესეც ასე, 2015 წელიც სრულდება და ამ წელს იმდენი საინტერესო რამ მოხდა და გადამხდა, ორიოდ სიტყვით რომ არ მიმოვიხილო, არ შეიძლება. თან პოსტიც დიდი ხანია, არ დამიწერია.

ვისაც პოსტში ვიდეოების ჩართვა დაგეზარებათ, ეს მუსიკა ჩართეთ და იღუღუნოს თავისთვის ;)

Continue reading

ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო

jewish

ბოლო დროს, რაც უფრო მეტი ვინმე მცნობს ან პირადად მიცნობს, უფრო მეტად მეუხერხულება პირადი პოსტების წერა. რა მაგარი იყო 5-6 წლის წინ, როცა ყველა მხოლოდ ზურიუსად მიცნობდა და არც ჩემი კომპეტენტური აზრი ჭირდებოდათ და არც პროფესიული დახმარება. მაგრამ, ბლინ, (ჯერ კიდევ) ყველანი ადამიანები ვართ, ჰოდა მკიდია.

მე ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო მაქვს, რომელიც წარმოსახვაში დაახლოებით ისე გამოიყურება, როგორც ებრაელი ხალხის გენოციდის მემორიალი ბერლინში. ისე გამოვიდა, რომ მათ მოკვდინებაში უმეტესი წილი მე მიმიძღვის. სხვანაირად, ხომ არ დავკარგავდი? ჩემი ცოცხალი მეგობრების სასაფლაო ფეისბუკში მდებარეობს. იმ მხარეს, რომელიც ან სულ გამქრალია ან ნელ-ნელა ქრება ჩემი სიახლეების ველიდან და საბედისწერო წამით გაჩერებული დროის მოგონებები აყრია მტვრად.

ყველა განსხვავებული მიზეზით გარდაიცვალა. რამდენიმეს თითქმის იდენტური დიაგნოზი ჰქონდა, თუმცა ინდივიდუალური განვითარება ახლდა. ზოგი დიდხანს იტანჯა, ზოგსაც უწვალებლად დაელია სული. სამაგიეროდ, მე დღემდე ვიტანჯები, რადგან სხეულის მოკვეთილი ნაწილები ბოლომდე არაფრით მიხორცდება. კარგი, ჰო, არ ვაძლევ შეხორცების უფლებას. სინდისი არ მიშვებს. მინდა, ყრუ ტკივილად მაინც ჩამესმოდეს ჩემი შეცდომები, რომ ეგებ სამომავლოდ მაინც გამომადგეს. ისეც ნუ იფიქრებთ, რომ ყველაფერი ჩემი ბრალია. საერთოდ, ძალიან იშვიათდაა ყველაფერი მხოლოდ ერთი მხარის ბრალი, მაგრამ მე ჩემსაზე ვაგებ პასუხს. 3 წლის წინაც ასე ვფიქრობდი თურმე:

  • როცა დაღვრემილი წამოიძახებ “რა დავაშავე!”, საკუთარმა ხმამ იქვე უნდა მოგაძახოს “სჯობს, ჩამოთვალო, რა არ დააშავე.”

ზოგი მეუბნება, რომ, რასაც ვაკეთებ მაზოხიზმია და უაზრობა. ამაზე ყოველთვის მეღიმება და კითხვას რიტორიკულად ვუბრუნებ: “აბა, რა ვქნა?” :) მეტად ასე აღარ მოვიქცე? ბლინ, მაგდენსაც რომ ვერ ხვდებოდეს ჩემი ტვინი, სინდისის ქენჯანც არ შეაწუხებდა. ყველაზე კრეატიული რჩევების მომცემი ხალხი! ან ვინ იცის, კონკრეტული ადამიანის შემთხვევაში რას აქვს აზრი? არამგნია, ვინმეს სწორი პასუხი ჰქონდეს.

ასე და ამგვარად, ამოვიჩრი იღლიაში მოგონებების ფუთას და ჩემი ცოცხალი მეგობრების საფლავებს ჩამოვუვლი  ხოლმე. აი, ერთი მათგანი სულ ცოტა ხნის წინ დაოჯახებულა. მშვენიერია. საქორწილო მოგზაურობაშიც წასულან. ერთიც შეყვარებულია. მიყვარს შეყვარებული ხალხი, საინტერესო სანახავია. ერთსაც ხელოვნებაში ახალი სუნთქვა გახსნია და კარგ რაღაცებს აკეთებს.

ვიცი, რომ ყველაზე ლამაზი სასაფლაო მე მაქვს. იმიტომ, რომ ცოცხალი ადამიანებითაა დასახლებული.

მე რატომ არ გეცოდებით?

portrait

ხშირად ვფიქრობ, რა იქნებოდა, რომ ჩვენი ბავშვობა არ ყოფილიყო დაყოფილი საღებად და ხეიბრებად, მართლმადიდებლებად და იეჰოველებად, ვაჟკაცებად და ქალაჩუნებად, ნორმალურებად და არანორმალურებად? რა იქნებოდა, რომ არ ყოფილიყო უფროსების მიერ თავს მოხვეული “სწორი” და “არასწორი”? რამდენად გამოგვადგა ეს ფსიქოლოგიური თავდაცვა, რაც ჩაგვინერგეს? რამდენად ვივარგეთ საბოლოო ჯამში? რატომ უნდა ვგრძნობდეთ შინაგან უხერხულობას, როცა სხვადასხვა შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ადამიანთან ერთად აღმოვჩნდებით?

tamara

at the table

რას გვასწავლიდნენ სკოლაში ჩვიდმეტთავშალშემოხვეული, გამყინავი ხმით მოსაუბრე მასწავლებლები მაშინ, როცა ადამიანებად ვყალიბდებოდით? რას გვასწავლიდნენ ოჯახში, ეკლესიაში? იყო თუ არა საკმარისი მხოლოდ “გიყვარდეს მოყვასი შენი”? იყო თუ არა სკანდალის ან შეცოდების ტენდენციის პროპაგანდა ტელევიზიით გასული ვრცელი რეპორტაჟები ამა და ამ ბავშვთა სახლის უკიდურესად ღარიბ აღსაზრდელებზე, მენტალური პრობლემის მქონე უმწეოებზე, ადამიანებზე, რომელთაც სქესის შეცვლა სურდათ, გაუპატიურების მსხვერპლ ბავშვებზე?

making pies

crutch

laughing

რამდენად განვსხვავდებით მათგან, ვინც საუკუნეების წინ  და განმავლობაში ეშაფოტების გარშემო სანახაობის საცქერად იკრიბებოდნენ და განცდის მხოლოდ სამი ვარიანტი ჰქონდათ: შეცოდება, დაცინვა ან აგრესია?

handmade

clarnet

22 ნოემბეს, არასამთავრობო ორგანიზაციის “ხელი ხელს” ინიციატივით გურჯაანში, სოციალური ინკლუზიის ხელისშემწყობი პროგრამის ბენეფიციარები მოვინახულეთ. თავის დროზე არც მათ იცოდნენ საკუთარი უფლებების შესახებ, ისევე, როგორც არც ჩვენ ვიცოდით ბევრი რამ მათზე. ისინი აკეთებენ გემრიელ კერძებს, ქმნიან ბევრ ლამაზ ხელნაკეთ ნივთს, ისინი ქმნიან ოჯახებს, ისინი ქმნიან. საზოგადოების დიდ ნაწილს კი ისინი ეცოდება. ასე ასწავლეს, ასე ჩაუნერგეს, ასე მიაჩვიეს, ასე აგრძნობინეს და იმიტომ.

wheelchair

პ.ს. მე რატომ არ გეცოდებით?

როცა ყველაფერი პოზაა

The Tiger Lillies

ადრე ვფიქრობდი, რომ ანალიტიკა რთული საქმე იყო და მერჩივნა, ფაქტები შემეგროვებინა და ისე მეთქვა რამე, მაგრამ სანამ ამას შვები, დაგასწრო ცამ და ქვეყანამ თავისი ანალიზებით, შეჯამებით და ქადაგებით. შეფასება ნიუსივით ენამოსწრებული ყოფილა თურმე.

  • “შარლი ებდოს” ოფისში ხოცვა-ჟლეტა ატყდა. ვიღაცებმა თავი გაიგიჟეს, მე ვარ შარლიო. სხვა ვიღაცებმა ყელში სამართებელი გამოისვეს, მეც შარლი ვარ, მაგრამ საჯაროდ არ ვაფიშირებო. კიდევ დანარჩენებმა იქადაგეს, აბა, რა ეგონათო.
  • პარიზის ტერაქტის მერე, როცა საფრანგეთის დროშის ფერები ლაიმის ფეისბუკის ბრენდბუკის ნაწილი გახდა, კვლავ გაისმა ხმა ღაღადებანი: 1) Pray For Paris :( , 2) Pray For Paris და ძუძუ-ტუჩიან-პარიზისდროშიანი პროფაილის ფოტოები, 3) ტრაგედიის კრეატიული ლოგოების ცვენა, 4) “ვინ უფრო მაგარ ლოგოს გააკეთებს ამ ტრაგედიის შემდეგ?”  5) “ნამდვილი სოლიდარობის გრძნობა რომ გაგაჩნდეთ, ლიბანის დროშასაც დაიყენებდით!”
  • პარიზის ამბებით ინსპირირებულმა ვითომ ეფლის მაღაზია “აიფონ +”-მა მორიგი ქლენძღვი საიმიჯო ვიდეორგოლი გაავრცელა, რომელშიც ტერორისტების ფორმაში ჩაცმული ტიპები გვაიმედებენ, რომ აიფონი მუდამ ჩვენთან ერთადაა.  1) “აიფონ +, სირები ხართ!” 2) “ნუ ავრცელებთ ამ რეკლამას, ამით უფრო გააპიარებთ!”
  • “მე ვემიჯნები ძალადობას!”
  • “Muslims are not terrorists!”
  • “გლობალური პრობლემით რომ ხართ დაკავებულები, ეგებ ჯერ ჩვენსას მივხედოთ?”
  • “მხოლოდ საქართველოში…”
  • “აი, ის ტიპები, ყველაფერზე საქართველოს მაგალითი რომ მოჰყავთ.”
  • “მე ვარ ლგბტ და დაიცავით ჩემი უფლებები!”
  • “მე არ ვარ ლგბტ, მაგრამ მე ვიცავ მათს უფლებებს!
  • “როდის უნდა დამთავრდეს ეს ყველაფერი?”

…და ა.შ.

რა უნდა ქნა, რა მოიმოქმედო, როცა ყველაფერი პოზაა? უნდა მოიგონო ახალი, უფრო მაგარი, უფრო შოკისმომგვრელი პოზა! :)

P.S. ანარქიაც სტისტემაა.

P.P.S. სისტემა ეს ჩვენ ვართ.

P.P.P.S. ეს პოსტიც პოზაა. :(

რატომ ღირს ბრიტანეთის ვიზა ასეთი ძვირი?

London, Oxford Circus

-Good evening, Sir. Could you tell me the right direction to the Downing Street? – ღამის 4 საათზე ვეკითხები რომელიღაც შენობის დაცვას სადღაც ვესტმინსტერის უბანში.

– It’s over there, – მპასუხობს მკვირცხლად, – Follow this road till The Parliament and turn far left.

კიდევ ერთხელ ვუხდი მადლობას და პრემიერმინისტრის აპარტამენტებისკენ მივემართები. თან ვფიქრობ, იმ კაცს ამდენი ახსნა როგორ არ დაეზარა. მივაღწიე. არ მეგონა, დაცვა ასე თუ ჩარაზავდა იმ ერთ ციცქნა ქუჩას. გადავწყვიტე, რომ ეს ღირსშესანიშნაობაც ვნახე და ღამის ლონდონში ხეტიალი განვაგრძე.

ჯერ კიდევ ბრიტანეთში ყოფნისას ვფიქრობდი, რატომ არიან ისინი ასეთი თავაზიანები და ჩვენ – არა. არადა დღემდე ქართული სტუმართმოყვარეობისა და დახვედრის ინსტიტუტით მოგვაქვს თავი. Continue reading

არ უყურო, უზრდელობაა!

screen-shot-2015-06-29-at-11-56-48-am

როცა “ველურ გულში” მონიკა და ხუანი ერთმანეთს კოცნიდნენ და დედას ვეკითხებოდი, რას შვებიან-მეთქი, მპასუხობდა, ახრჩობსო. სულ მაინტერესებდა, ქალი რატომ ახრჩობინებდა კაცს თავს.

ბავშვობის კინოსამყაროდან მხოლოდ რამდენიმე ფრაზა შემომრჩა: “ჯეკი ჩანი”, “ბაევიკი”, “კრიოსნი ატეცი” და “არ უყურო, უზრდელობაა!” საოცარი ისტორიაა, ვერაფერს იტყვი. მე გავიზარდე ტრადიციულ ქუთაისურ ოჯახში, რომელშიც უფროსები არ გვიხსნიან სიშიშვლის არსს, მხოლოდ გვიკრძალავენ. შესაბამისად, სანამ დამოუკიდებელი ცხოვრება არ დავიწყე, ფილმებში მალულად ნანახი სიშიშვლე ჩემთვის უფრო პორნოგრაფიასთან ასოცირდებოდა. ასეთი “ბაგაჟით” გადმოვბარგდი თბილისში. Continue reading

საქმე, რასაც ვაკეთებ, სწორია

ფოტოები

გახსოვთ, ბოლოს როდის დაბეჭდეთ თქვენი გადაღებული ფოტოები? მაშინ თითქმის ყველას საოჯახო კოდაკი (ჰა-ჰა პოლაროიდი) გვქონდა, გარეთ კი შევარდნაძის ხანა იდგა. სანამ ციფრულ სამყაროში არ შევდგით ფეხი და გონება, სანამ არ დავიჯერეთ, რომ დესკტოპზე გამოსახული ფოტოც რეალური ფოტოა, მანამ ვიყავით ბეჭდურს მიჩვეულები. შემდეგ სოციალურმა ქსელმა ისე მოგვიხუფა თავი, რომ დღეს თითქმის სრულებით არ მოგვდის თავში გადაღებული ფოტოს დაბეჭდვის იდეა.

რამდენიმე დღის წინ ჩემი ოთხის ცარიელ კედელს ავხედე და გაფერადება გადავწყვიტე. ჩემი flickr-ის ფოტოალბომიდან ჩემივე გადაღებული ფავორიტი ფოტოები გადმოვარჩიე, ფლეშზე ჩავწერე და დასაბეჭდად წავიღე. თან მე ხომ თავგამოდებული მობაილ ფოტოგრაფერი ვარ და საკუთარი შესაძლებლობების შემოწმებაც მინდოდა. თუ კომპოზიცია და ფერები ქაღალდზეც ეფექტური იქნებოდა, ე.ი. საქმე, რასაც ვაკეთებ, სწორია.  Continue reading

არ ესროლოთ, გადმფრენი ფრინველია!

raptor

ვინაიდან და რადგანაც წელს საკულტო 27 წლის იუბილე მაქვს, გადვწყვიტე, რომ ცხოვრებაში ცვლილების დროა. ამ წელს პირველად:

  • წავედი საზღვარგარეთ
  • ვიმგზავრე თვითმფრინავით
  • გავსინჯე სიგარეტი
  • ვიმგზავრე ავტოსტოპით
  • წავედი გადამფრენ ფრინველებზე დასაკვირვებლად

აქედან უმეტესობა განსაკუთრებულ აღფრთოვანებას არ იმსახურებს. ვინ უნდა გააკვირვო თვითმფრინავით, ავტოსტოპით ან სიგარეტით… მაგრამ ბევრს გითვალთვალიათ, როგორ გადმოსერავს მწვერვალებს ფრინველთა ზღვა? იცით, როგორ უნდა გაარჩიოთ ცაში მოლივლივე ფრინველები ერთმანეთისგან? გინახავთ, როგორ დასრიალებს წყლის ზედაპირზე თევზიჭაია პაწაწკინტელა ალკუნი? სასაცილოა, მაგრამ საქართველოში მათ 10-ჯერ მეტი უცხოელი აკვირდება, ვიდრე ქართველი ორნითოლოგი. თუმცა პრობლემა მხოლოდ ეს რომ იყოს, რა უჭირს.

Continue reading

ბიაფი არის ურთიერთობა

2015 წლის ბიაფიც დასრულდა. ფილმებიც მოვილიეთ, ნასტასიაც გავაცილეთ, ბლოგერები თავ-თავიანთ ადგილებში წაეხვეტნენ, მე კი ბათუმს შემოვრჩი, როგორც ბავშვი, რომელიც წამდაუწუმ უკან იხედება და რაღაც არ ეთმობა. ეს პოსტი არის ბლოგერის თვალით დანახულ ბთუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალზე, რომელსაც წელს მეოთხედ ვეწვიე.

biaff badge

ყველაფერი 2012 წელს დაიწყო. ზუსტად ერთი კვირით ადრე მოვრჩი სამხედრო სამსახურს და ბლოგერებთან ერთად ბათუმში გამოვემგზავრე. მაშინ თბილისიდან ბათუმისკენ მატარებლით პირველად ვიმგზავრე. მახსოვს, მაშინ აუარება ბლოგერი ვიყავით და ზუსტად არც ვიცოდით, რას ითხოვდნენ ჩვენგან. სწორედ იმ წელს გავიცანი დიტო, 2012 წლის აღმოჩენილი სამეულიდან ერთ-ერთი. :) მას შემდეგ, ბიაფი ორ ადამიანთან ასოცირდება:

დიტოსა (რომელიც ბითლომანის ბაკენბარდებით მოგვევლინა)

Dito

და თამუნასთან (ასე იწრთობოდა დიდი სოციალური ფოტოგრაფი).

Tamuna

2012-2013 წლებში ვცხოვრობდით ვარდისფერ სახლში ჭაჭა თაუერთან ახლოს და იქაური ქაოსი, აურზაური, დილამდე ფილმების გარჩევა, ღადაობა და მეორე დილით გამოუძინებელი სახეებით ფილმებზე შესვლა ყველას გვერჩივნა. ეს იყო ბოჰემა, რომელიც თბილისში ვერაფრით შეიქმნება. თბილისში ვეკუთვნით ყველას, ხოლო ბათუმში – ერთმანეთს და ბიაფს.

2012 წელი.

ამ საღამოს “ცოცხების კადრების” შესახებ შევიტყეთ.

ცოცხები

პირველად შევეხე მედუზას, თან რამხელას :)

jellyfish

შევხვდით დიდ თურქ რეჟისორს ნური ბილგე ჯეილანს.

ნური ბილგე ჯეილანი

შევხვდით დიდ ბელა ტარს.

ბელა ტარი

ვიღაცას მაინც რომელიღაც ფილმზე გვეძინა. :)

ძილი

ჩვენი ვარდიფერი სახლი ^^

ვარდისფერი

2013

პირველად მივუახლოვდი, გავიცანი და მოვეფერე დელფინს. <3
დოფლინ

თამუნამ გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი დოკმენტური ფილმი დელფინების მწვრთნელზე. :)

მოვაწყე ჩემი ნახატების გამოფენა კაფე “პრესკაფესში” და შევხვდით ძალიან საინტერესო რეჟისორსა და ადამიანს – თინათინ გურჩიანს.

გურჩიანი

იმ დროს თმას ვიზრდიდი და დახურვის ცერემონიალზე რომ გავიშრე, თავის ნაცვლად, “ლეილა” შემრჩა ^^

ლეილაბიაფის დახურვაზე რობიმ და ქეთათომ იმღერეს “ყვავილების ქვეყანა – სექსი, სექსი, სექსი!” იქ უნდა ყოფილიყავით და რესტორნის მომღერლების სახეებზე გეკაიფათ. ^^

ყვავილები

კინო

კინო1

კინოოოო

კინო

ღამე – გართობა, ბოდიალი, თრობა (მე პას), საუბრები ყოფიერებაზე, ზღვა და მრავალი სხვა…
ღამე

… და თამუნას მეორე მოკლემეტრაჟიანი ექსპრომტ – დოკუმენტური ფილმი “მეტაფიზიკური სუბლიმაცია” :)

2014

დიტო ვერ წამოვიდა…

გავიცანი ყველაზე ჯიგარი ახალგაზრდა კინორეჟისორი გიორგი ვარსიმაშვილი.

ვარსიკა

კიდევ ერთი ხელოვანი აღმოვაჩინე – თამუნა კანდელაკი :)
თამუნა კანდელაკიშევხვდით დიდ ავთანდილ მახარაძეს.

ავთო მახარაძე

გავიცანი ულამაზესი ლორელაი ანუ მსახიობი კატია მოლჩანოვა და ბევრი არია შევუსრულე <3

კატია მოლჩანოვა

ბლოგერულადაც ბევრი ვიმაიმუნეთ. ამ დროს ნელ-ნელა თვალი და ხელი მობაილფოტოგრაფიისკენ გამექცა – თამუნას და თინას ფოტოგატაცებებმა ჩემზეც იმოქმედა. :3

ფოტოში

2015

შემოგვიერთდა ლაშა, რომელმაც მოახერხა და თავისი პოსტით მთელი ბიაფი დაარეპორტებინა :)

DSC06082

წელს ზოგადად გაჭედვების ბიაფი იყო. გაჭედა ოთარ იოსელიამა.

ოთრი

გაჭედა ნასტასია კინსკიმ…

ნასტასია

მაგრამ არ გაუჭედავს და ძალიან კარგად ისაუბრა ქალბატონმა ლანა ღოღობერიძემ.

lana

გავიცანი “სიმინდის კუნძულის” “ბინადარი” გიორგი ოვაშვილი ^_^

ovashvili

ფესტივალი ნინო ქათამაძემ დახურა, ჩამოვიდა დარბაზში, შემამჩნია და იმპროვიზაციაში გამომიწვია. ცოტა ხანს ისტერიკა მჭირდა :))

მე

ყოველივე ამის პარალელურად, უკვე ჩემ მიერ დაჟინებულ აპარტამენტში (სასტუმროზე უარი ვთქვით) ვიკრიბებოდით, ვიცინოდით, ვჩხუბობდით, ფილმებს ვარჩევდით, ვსვამდით, თავზე ვიჯვამდით (უნიტაზი ორჯერ გაგვეჭედა, მაგრამ ის ფიგურალურად დავწერე :დდ ) და  სახეს ვიხევდით…

manekenebi

Rameee

ბარემ აქვე გადავუხდი მადლობას ფესტივალის ორგანიზატორებს, რომ მაჩუქეს ის, რაც არასდროს მქონია – ბოჰემა.

რომ მკითხოთ, ბიაფი რა არისო, აუცილებლად გიპასუხებთ, რომ ბიაფი ყველაფერია – დაწყებული ერთწლიანი მოლოდინით, გაგრძელებული ფილმებით, შეხვედრებით, ალაგ-ალაგ ზღვაში ცურვით, კინოს ყურებისას ყვინთაობით, ლეპტოპებით წანწალით, ფოტოებით, პოსტებით, ვიდეოებით, სიცილით, სკანდალით, კამათით, ჩხუბით, ზოგჯერ ცრემლებით, პატიებით, სასმელით, ღამის ბათუმში ხეტიალით, როცა, თავისუფლებას დანატრებულს, ჩამოღლილი თვალები ძილისთვის არ გემეტება. ერთი სიტყვით, ბიაფი არის ურთიერთობა.