ვიდრე დედა ჩამოვა

august

ამასწინათ ერთი მეკითხებოდა, რატომ არ ხატავ „ლამაზ“ ნახატებსო. დავიბენი. არ ვიცოდი, რა მეპასუხა, რადგან ამაზე არასდროს მიფიქრია. მერე ჩემს გალერეას თვალი გადავავლე და ვნახე, რომ თითქმის არც ერთი ნამუშევარი არ არის „ლამაზი“. იმდენად ვარ გადართული ამბის გადმოცემაზე, რომ მის შელამაზებაზე არ მეფიქრება. ეტყობა, ჟურნალისტურ დანაკლისს ამით ვინაზღაურებ, რადგან პროფესიით აღარ ვმუშაობ.

პირადად მე ხატვისას საკუთარი თავისგან ჯერ ამბავს ვითხოვ და შემდეგ ვფიქრობ მისი გადმოცემის ხერხებზე. ფილმებშიც უპირატესობას ჯერ „სთორის“ ვანიჭებ. როცა მეკითხებიან, რა ფილმი ნახეო, მინდა, შემეძლოს ამბის მოყოლა და არა სხვადასხვა გამომსახველობითი ხერხისა და კადრის აღწერაზე ბლუკუნი. Continue reading

გაფერადებული ისტორია

მახსოვს, ჩემი მეზობელი თალიკო ბებია (ბებოს დავწერდი, მაგრამ იმერეთში ბებია ვიცით) მეუბნებოდა, არ მიყვარს ფერადი სურათები, თვალებს მტკენსო. მაშინ ვერაფრით ვხვდებოდი, როგორ შეიძლებოდა მწვანედ აბიბინებულ ეზოში მდგარ ადამიანთა ჯგუფს რაიმე ზიანი მოეტანა მხედველობისთვის. თალიკო ბებიას რომ ეთქვა, ფერადი გამოსახულების აღსაქმელად ადამიანის მხედველობითი რესურსი უფრო იხარჯება, რაც სიბერისას თვალს ძაბავსო, უფრო გავიგებდი. Continue reading

ორი გამოსასწორებელი კლასი

CorrectionClass_cf_1200x1800არ ვიცი, თქვენთან როგორ იყო, მაგრამ ბავშვობაში უფროსები ხშირად მაშინებდნენ, რომ თუ კარგად არ ვისწავლიდი, გამოსასწორებელ კლასში გადამიყვანდნენ. მაშინ წესირად არ ვიცოდი მისი მნიშვნელობა და ყოველ გაფიქრებაზე სულ უფრო ცუდი სურათი წარმომიდგებოდა.

მაშინ არც სიძულვილის ენის მნიშვნელობა ვიცოდი, მაგრამ გაუცნობიერებლად მაღიზიანებდა სხვადასხვა მენტალური გადახრის მქონე პირთა განყენებულად მოხსენიება. ხშირად მესმოდა ფრაზები: “არ ეთამაშო მაგას, ავადმყოფია!” – გონებრივად ჩამორჩენილის მიმართ, “ეგ ინვალიდი” – პარალიზებულის მიმართ და ა.შ. ამ სიტყვებს დიდი თუ პატარა ისე ისროდა, აზრადაც არ მოსდიოდა იმ ადამიანის განცდა, ვისზეც საუბრობდა, რადგან ეს არ იყო მწარედ ხუმრობა ჯანმრთელ ადამიანზე, რომელიც იმ სიტყვებით არ დაავადდებოდა, არამედ რეალური დაავადების მქონეთა “არათავისიანად” მოხსენიება.

ამ თემაზეა ივან ტვერდოვსკის ახალი ფილმი “გამოსასწორებელი კლასი”, რომლის სიუჟეტი რუსეთის პროვინციაში ვითარდება. კლასში ახალი მოსწავლე ჩნდება – გოგონა ინვალიდის ეტლით. სიტუაცია სტანდარტულად ვითარდება: უმეტესობა მას ამცირებს, ხოლო ერთ-ერთ ბიჭს იგი უყვარდება. ამ მინირომანის გარშემო ვითარდება მოქმედება, რომელიც უფრო და უფრო იძაბება, იმატებს სიძულვილის ენა, ნიჰილიზმი და ადამიანთა გულგრილი დამოკიდებულება ერთმანეთის მიმართ. სცენებიც, კოსწიუმებიცა და გარემოც კარგად ასახავს რეალობასაც და ხაზს უსვამს პრობლემას – გამოსასწორებელი კლასი საზოგადოების ანარეკლია. Continue reading

BIAFF 2014 ანუ რატომ არ რჩებიან ფილმებზე ბოლომდე?

ბათუმის საზაფხულო თეატრი

ბათუმის საზაფხულო თეატრი

როგორც იქნა, დაიწყო ის, რის შესახებაც ასე გაბეზრებდით თავს სოციალურ ქსელებსა თუ პირად საუბრებში. გუშინ საზაფხულო თეატრში ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალი (BIAFF) გაიხსნა. ჩემისთანა ადამიანისთვის ასეთი ბათუმი მისწრებაა, რადგან ნაკლები ხალხია, ზღვაც სუფთაა და მზეც ჯერ კიდევ ცხელია…

Continue reading

რატომ უნდა გქონდეს ერთზე მეტი შემოსავლის წყარო საქართველოში

20140907_120350

მე ვარ ზურა, იურიდიული საცხოვრებლით ქუთაისში. თბილისში ქირით ვარ, უკვე წლებია. აქ ვმუშაობ, ვხატავ, ვსტვენ, ვმღერი, ვწერ ბლოგზე, მივდევ მობაილ ფოტოგრაფიას. ანუ, როგორც ნაცნობ-მეგობრები მეუბნებიან, ყველაფერს ვედები.

“ნიჭიერის” შემდეგ ხელოვნებაში ახალი სტიმული მომეცა და საზოგადოებისგანაც ამ მხრივ მეტ ყურადღებას ვგრძნობ. შესაბამისად, ვცდილობ, სოციალური მედიის მენეჯერობის გარდა, ფული ხელოვნებითაც ვიშოვო. რატომ? იმიტომ, რომ ისეთ არასტაბილურ ქვეყანაში, როგორიც საქართველოა, არაფერია გარანტირებული. Continue reading

BIAFF 2014 – “MASTER COLLECTION”

biaffze

წინა პოსტში საკონკურსო მხატვრული ფილმების ტრეილერები წარმოგიდგინეთ, რომლებიც ბათუმის საერთაშორისო საავტორო კინოფესტივალზე (BIAFF) წელს იქნება ნაჩვენები. მერე სულმა წამძლია და “ოსტატთა კოლექციაში” შემავალი ფილმების ტრეილერებიც ვნახე. როგორც აღმოჩნდა (და მოსალოდნელიც იყო), არც ერთი მათგანი არ მქონია ნანახი. ასე რომ, პირველი შთაბეჭდილებების ბედნიერება წინ მაქვს!

ფილმების ჩამონათვალში თურქი რეჟისორის, ნური ბილგე ჯეილანის ახალ ფილმსაც მოვკარი თვალი. ეს რეჟისორი 2012 წლის BIAFF-ზე აღმოვაჩინე. ჩემი აზრით, საკმაო ნებისყოფა სჭირდება დღევანდელ ადამიანს, მისი კინოთხრობის სტილი რომ მიიღოს და შეიმეცნოს. მახსოვს, მის “გაუცხოებას” სპეციალურად ჩავუჯექი და სხვა ყველაფერი გადავდე. ასეა, ყველა ფილმს რაღაცის კეთებასთან ერთად ვერ უყურებ. ახლა კი ტრეილერები:

1. Goodbye Language by Jean Luc Godard, France, 2014; 70 min.

2. How Strange to be Named Federico, Ettore Scola, Italy,  2013; 92 min.

3. Jimmy’s Hall, Ken Loach, Uk/Ireland/France, 2014; 109 min.

4. Mr. Turner, Mike Leigh, UK, 2014; 150 min.

5. Two Days, One Night , Jean Dardenne/ Luc Dardenne; Belgium/France/Italy, 2014; 95min.

6. Winter Sleep, Nuri Bigle Ceylan, Turkey, 2014; 180 min.

თუ დაწვრილებით გაინტერესებთ, კიდევ რა ფილმები იქნება წლევანდელ BIAFF-ზე, ეწვიეთ ამ ბმულს, ან შემოიხედეთ ხოლმე ჩემს ბლოგზე. ;)

ესეც ასე. მომავალ პოსტამდე.

BIAFF 2014 – მხატვრული კინოს საკონკურსო სექციის ფილმები

biaff2014

სანამ ბათუმის კინოფესტივალი დაიწყება, საქმეს წინ წავიგდებ და წარმოგიდგენთ საკონკურსო მხატვრული ფილმების ტრეილერებს. მეც ამ პოსტის წერისას ვნახულობ… რამდენიმე ისეთი კადრია, ტრეილერი რომც არ ნახო და მხოლოდ თვალში რომ მოგხვდეს, უკვე გამოჭერილი ყავხარ. ინებეთ სია:

1. Brides, Tinatin Kajrishvili, Georgia/France, 2014; 95 min.

Continue reading

ბათუმი ინსტაგრამის ფილტრით

ყველაფერი ამ ხედით იწყება, როცა ქალაქს უახლოვდები. არ ვიცი, შეჩვეული აჭარლები რამდენად აღიქვამენ ამას, მაგრამ “დანარჩენებისთვის” ეს პეიზაჟი რაღაცისგან განთავისუფლებას აღძრავს. და სანამ იქაურობას მიუახლოვდები, გონება ხშირად გასწრებს და უკვე დაბოდიალებს ბათუმის ქუჩებში. Continue reading

BIAFF 2014 – მოახლოება

BIAFF-ის ჯილდო - ცხენთევზა

BIAFF-ის ჯილდო – ცხენთევზა

დღეს მოდაშია “კაზანტიპის რესპუბლიკაზე” საუბარი და ამ სიტყვის ყველა ბრუნვასა და კონტექსტში ხმარება. მე კი იგი BIAFF-თან (ბათუმის საავტორო კინოს ფესტივალი) მიასოცირდება. იმიტომ, რომ ორივე “რესპუბლიკას” თავისი წესები და დაუწერელი კანონები აქვს. მართალია, განსხვავებული, მაგრამ მაინც. საერთო კი არის ზღვა, შავი ზღვა.

ესეც 2012 წლის სელფი შერატონიდან, სადაც BIAFF-ის დახურვა შედგა

ესეც 2012 წლის სელფი შერატონიდან, სადაც BIAFF-ის დახურვა შედგა

მახსოვს 2012 წელს, ჩემთვის პირველ BIAFF-ზე, როგორი გახარებული ჩავედი. ეს იყო პირველი ნამდვილი დასვენება ერთწლიანი სამხედრო მსახურობის შემდეგ. საშინლად დაძაბული პოლიტიკური სიტუაცია იყო და იმისიც მეშინოდა, ვალმოხდილები ისევ უკან არ დავებრუნებინეთ… მაგრამ გადავრჩი. მაშინ პირველად შევეხე მედუზებს, ვიცურავე ღამის 2 საათზე ზღვაში სრულიად შიშველმა და “ვყლაპე” უზომოდ ბევრი გემრიელი ფილმი…

BIAFF 2013

BIAFF 2013. ისტორიული სელფია ეს. ზუსტად ამ ფოტოს გადაღების მერე ერთი ადამიანი გავიცანი, დავძმაკაცდით და ძალიან მაგარი მეგობრობა გვქონდა. მერე რაღაც იდიოტური მზეზის გამო წავიჩხუბეთ და წავიდა.

შარშანდელ BIAFF-ზე უკვე მზად ვიყავი პოზიტიური შოკის მისაღებად. შესაბამისად, პირველივით ეფექტური არ ყოფილა, მაგრამ რას წარმოვიდგენდი, თუ დელფინებს შევეხებოდი ახლოდან გავიცნობდი!… სხვა მხრივ კი დილიდან საღამომდე ფილმები, შთაბეჭდილებების პოსტებად დახარისხება, ფოტოები, ხალხმრავლობა. საღამოდან გვიან ღამემდე კი ხეტიალი, ცურვა, გართობა. ალაგ-ალაგ ძილი. ჰო, აი, ძილს როდის და როგორ ვასწრებდით, დღემდე მიკვირს.

შარშნდელ BIAFF-ზე ღია ცის ქვეშ ჩვენება დაემატა ერას მოედანზე. წელს იგი ბოტანიკურ ბაღში გადაინაცვლებს.

შარშნდელ BIAFF-ზე ღია ცის ქვეშ ჩვენება დაემატა ერას მოედანზე. 

ასევე მიკვირს ამდენი ფილმის ნახვა-გაანალიზებას როგორ ვახერხებთ და რატომ არ გვეზარება. თუმცა ამაზეც მაქვს პასუხი: ყველაფრისგან მოწყვეტილი ვარ და რეალობასთან მხოლოდ სოციალური ქსელები მაკავშირებს, სადაც სამსახურის საქმეებს ვაკეთებ. თან სექტემბერში ბათუმში ყაყანი წყდება, ზღვაც მშვიდდება და სუფთავდება. შემოდგომასა და გაზაფხულზე ყველაზე მეტად მიყვარს ბათუმი.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ვისაც სურვილი გაქვთ, დაესწროთ წლევანდელ კინოფესტივალს, ეს ინფორმაცია გამოგადგებათ:

 ასე რომ, 14-21 სექტემბერს ჩემი მისამართებია ბათუმის “აპოლო”, “პრესკაფე” და მახლობელი ტერიტორია. ვინც ამ ქალაქში იქნებით, წამომყევით სეანსებზე. ;)

 

O, Captain! My Captain!

O, Captain! My Captain!მინდოდა, ვრცელი პოსტი დამეწერა, ბავშვობა მომეგონებინა, მაგრამ, მგონი, არ არის საჭირო. რატომ უნდა გავაკეთო აქცენტი ჩემს ბავშვობაზე, როცა ყველას ჩვენ-ჩვენი გვქონდა, სამყაროსაც შესაბამისად აღვიქვამდით და ეს ადამიანიც ყველამ ჩვენებურად შევიყვარეთ?

პირადად ჩემთვის რობინ უილიამსი მოცარტის ანალოგი იყო, რადგან ორივეს შემოქმედებაში ნათლად და გამოხატულად ჩანს ლაიტმოტივი, რომელიც ყველაფერს თავიდან ბოლომდე გასდევს – სიკეთე. რობინ უილიამსზე კეთილი მსახიობი? დაასახელეთ ვინმემ. არ არსებობს! მასსავით კეთილი შეიძლება, მაგრამ არა მასზე კეთილი.

აი, ეს სიკეთე მემახსოვრება ყოველთვის, როცა ამ ადამიანს მოვიგონებ. 90-იანებში, როცა შუქი ხან გვქონდა და ხან არ გვქონდა, მან ჩემს თაობას გვაჩუქა არა სპეცეფექტები და თრილერები, არამედ გულწრფელი სიკეთე. რობინ უილიამსი არ იყო უბრალოდ მსახიობი, ის იყო თერაპია და ყოველთვის, როცა სიკეთე შემომაკლდება, მე მას აუცილებლად გავიხსენებ.

Youre-only-given-a

მშვიდობით, O, Captain! My Captain!