O, Captain! My Captain!

O, Captain! My Captain!მინდოდა, ვრცელი პოსტი დამეწერა, ბავშვობა მომეგონებინა, მაგრამ, მგონი, არ არის საჭირო. რატომ უნდა გავაკეთო აქცენტი ჩემს ბავშვობაზე, როცა ყველას ჩვენ-ჩვენი გვქონდა, სამყაროსაც შესაბამისად აღვიქვამდით და ეს ადამიანიც ყველამ ჩვენებურად შევიყვარეთ?

პირადად ჩემთვის რობინ უილიამსი მოცარტის ანალოგი იყო, რადგან ორივეს შემოქმედებაში ნათლად და გამოხატულად ჩანს ლაიტმოტივი, რომელიც ყველაფერს თავიდან ბოლომდე გასდევს – სიკეთე. რობინ უილიამსზე კეთილი მსახიობი? დაასახელეთ ვინმემ. არ არსებობს! მასსავით კეთილი შეიძლება, მაგრამ არა მასზე კეთილი.

აი, ეს სიკეთე მემახსოვრება ყოველთვის, როცა ამ ადამიანს მოვიგონებ. 90-იანებში, როცა შუქი ხან გვქონდა და ხან არ გვქონდა, მან ჩემს თაობას გვაჩუქა არა სპეცეფექტები და თრილერები, არამედ გულწრფელი სიკეთე. რობინ უილიამსი არ იყო უბრალოდ მსახიობი, ის იყო თერაპია და ყოველთვის, როცა სიკეთე შემომაკლდება, მე მას აუცილებლად გავიხსენებ.

Youre-only-given-a

მშვიდობით, O, Captain! My Captain!

Coming Back To Life

DSCN4592

თითქმის ერთი წელი გავიდა, რაც ამ ბლოგზე ბოლო ჩანაწერი გამოვაქვეყნე. გასული წლის ოქტომბერში ბლოგი ტექნიკური მიზეზებით გაითიშა. მან გამოტოვა ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვანი მოვლენები: ბათუმის გიტარის ფესტივალი, “ნიჭიერის” სამთვიანი პერიპეტიები, გამოფენები, პერფორმანსები, დღესასწაულები, დაბადების დღე… მაგრამ პაუზა დასრულდა და მე ისევ აქ ვარ. :) Continue reading

Volti e Fantasmi

the best offer

ფილმის დასრულებისთანავე გადავწყვიტე, დავხატო ნახატი, “ცისფერთვალება სირინოზი”. პასტელით მოხაზული ქალთევზა ზღვის პირას ზის… ქალთევზა ზღვის პირას იჯდა. მლაშე წყლით გაჟღენთილ თმას თლილი თითებით უკან ისწორებდა. ზღვის მრუმე ზედაპირი ცას უჰორიზონტოდ ერთვოდა. სისულელეა იმაზე მკითხაობა, რაზე ფიქრობდა ქალთევზა მაშინ. მისი ფიქრები მისივე ხმასავით მჭახე და აუტანელია. თუ არ უნდა, ვერც ვერასდროს გაიგებ მისი ბგერების ჰარმონიას. Continue reading

Shine On You, Crazy 60′s

სიდ ბარეტი - 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკალური  ლეგენდა.

სიდ ბარეტი – 60-იანი წლების ალტერნატიული მუსიკის ლეგენდა.

რაც უფრო მეტად ვუსმენ 60-იანების როკს, მით მეტი ასოციაცია მიჩნდება ბახთან. მგონი, იმ დროის ყველა დიდი როკერი ჩუმ-ჩუმად უსმენდა მის სუიტებს და კონცერტებს, რათა საუკუნეების წინ დაწერილ მარადიულ მუსიკაში თავიანთი ეპოქისათვის შესაფერისი რამ აღმოეჩინათ და წამოეღოთ. ცოტა გული მწყდება, რატომ არ ვკითხე ამის შესახებ BIAFF-ზე ბათუმში ჩამოსულ ჯო ბოიდს, რომელიც თავის დროზე ახლადშექმნილ Pink Floyd-სა და ჯიმი ჰენდრიქსს პროდიუსერობდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ თემაზე საუბარს უფრო ინტიმური გარემო უნდოდა, გარისკვა მაინც შეიძლებოდა…

ჯო ბოიდი - ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

ჯო ბოიდი – ადამიანი, რომელმაც პროდიუსინგი გაუწია ახლადშექმნილ Pink Foyd-ს და იზრუნა მათ პირველ ჩანაწერებზე.

როგორც არ უნდა იყოს, მე მაინც მგონია და მეგონება, რომ 60-იანი წლების მუსიკალური რევოლუციონერები ბახს უსმენდნენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, რევოლუცია ასეთი ნაყოფიერი არ იქნებოდა. Continue reading

ისტორიული ქალაქი, რომელშიც ისტორიულ ფილმს ვერ გადაიღებ

Все_ушли_(02)

ყველაფერი შარშანდელი “თბილისის საერთაშორისო კინოფესტივალიდან” დაიწყო, როცა სერგო ფარაჯანოვის შვილის, გიორგი ფარაჯანოვის ფილმ “ყველა წავიდას” ვუყურე. ფილმი ძველი თბილისის მოგონებებზეა, სადაც რეალობა და მისტიკა თანაბრადაა შეზავებული. ფილმით დიდად არ აღვფრთოვანებულვარ, მაგრამ ახლა მის განხილვას აქ არ დავიწყებ. მე სულ სხვა რამემ დამწყვიტა გული: 1500-წლოვანი ქალაქის ვერც ერთ უბანში წესიერ ძველ ფილმს ისე ვერ გადაიღებ, რომ ირგვლივ უცვლელი გარემო იყოს. Continue reading

როცა საკუთარი საქმე ძალიან გიყვარს

interview

ერთ-ერთი, რასაც ვერც BIAFF-ზე და ვერც ცხოვრებაში ვერ წარმოვიდგენდი, ფილმის პროდიუსერობა იქნებოდა. თუკი კინოსთან ან თეატრთან შეხებაზე მიოცნებია, არასდროს მინატრია კამერის ან კულისებს მიღმა ყოფნა, ყოველთვის მსახიობობა მინდოდა. ბათუმში ფესტივალის ფარგლებში მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმების ვორქშოფები ტარდებოდა და ლიტერატორმაც მონაწილეობის მიღება გადაწყვიტა. ფილმის პროდიუსერობა მე შემომთავაზა. ვინ უნდა გადაგვეღო? დელფინების მომთვინიერებელი… კარგი აზრია! Continue reading

სახლი, რომელიც ჩემ თვალწინ დაიწვა

ღამით, დაახლოებით 00:55 საათზე ხმაურმა გამაღვიძა. თავიდან ჟრიამული მეგონა და ყურადღება არ მივაქციე, მერე გავარჩიე, რომ კი არ იცინოდნენ, ისტერიკულად კიოდნენ. ფეხზე წამოვვარდი, აივანზე გავედი და…

DSCN8265

Continue reading

მე-5 სეზონი

la_cinquieme_saison_port-folio

ადამიანებს აღარ გვჯერა, რომ ბუნებას სული გააჩნია. ეს უკვე აბსურდია, დიდი ხნის წინ გადაწყვეტილ-დამტკიცებული. ახლა ჩვენ აღარ გვესმის ხეების, მთების, წყლის, იმ ყველაფრის, რაც ჩვენ გარშემოა და, ალბათ, ამიტომ აღარ გვესმის ერთმანეთის.

la_cinquieme_saison_photo_2-f5a13

ქალაქში, როცა სიმწვანეს პლასტმასის დეკორატიული მცენარის როლი აკისრია, ვერასდროს შეიგრძნობ ბუნების ძახილს და, შესაბამისად, ვერც ვერასდროს გაიგებ, რეალურად რამხელა საფრთხის წინაშე ხარ.

Cinquième-saison-3

ფილმში მოქმედმა პირებმა „შესცოდეს“, რადგან ჩვეულ ადათ-წესებს უღალატეს. სასჯელმაც არ დააყოვნა. მდინარის მოტანილი მკვდარი თევზები, გადამხმარი ხეები, ჩამკვდარი სკები, ზაფხულში მოსული თოვლი. წელიწადის დროებმა აზრი დაკარგა, ისევე, როგორც ადამიანებმა – იმედი. ხოლო როგორ ვიქცევით უიმედობის დროს? უფრო სწორედ, რად ვიქცევით უიმედობის დროს? რა თქმა უნდა, ბრბოდ, რომელიც გამოსავალს მსხვერპლშეწირვაში ხედავს.

la_cinquieme_saison_photo_1-24061

„მე-5 სეზონი“ ჩვენი აწყმოს (და, შესაძლოა, მომავლის) ალეგორიაა გადმოცემული, რომელსაც ადამიანები ვქმნით. ჩვენ ვიზრდებით, ვვითარდებით, თითქოს უფრო მეტს ვსწავლობთ და საბოლოოდ კიდევ უფრო მეტ ზიანს ვაყენებთ საკუთარ თავს. სწორედ ამ დროს დგება ავბედითი მე-5 სეზონი, როცა უკვე აღარაფერს აღარ აქვს აზრი. რამეთუ აღარაფერი აღარ არსებობს. სირაქლემებისა და წარსულის გარდა…

ორიოდ დოკუმენტური ფილმი BIAFF 2013-დან

ხშირად, როცა კინომოყვარულებს ვეკითხები, მპასუხობენ, რომ დოკუმენტური ფილმები დიდად არ უყვართ. არადა იდეაში ფილმის (ისევე, როგორც ზოგადად ხელოვნების) ერთგვარი დანიშნულებაც რეალობის ასახვაა (ფენტეზისა და მსგავსი ჟანრების გამოკლებით). მაგალითად, ნური ბილგე ჯეილანის ფილმებში კამერა ისეთნაირად მოძრაობს და იღებს სცენებს, მომენტებში დოკუმენტური ფილმი შეიძლება, გეგონოს. ეს რეალობაა, რომელიც გარს გვარტყია და რომელსაც მაინც ვერსად წავუვალთ.

pipeline

ამხელა შესავალი კი ფილმ „მილსადენის“ გამო გავაკეთე, რომელიც გუშინ უჩვენეს. პარადოქსია, მაგრამ პირველივე კადრები ისეთი შთამბეჭდავი და მასში აღბეჭდილ ადამიანებთან დაახლოებული იყო, რომ ფილმი მხატვრული მეგონა. სიუჟეტი ეხება რუსეთის მიერ ევროპის გაზით მომარაგებას, რომელიც აგერ უკვე 30 წელია, ქვეყნის ბიუჯეტის ნახევარს ქმნის. თხრობა იწყება ციმბირიდან და ნაბიჯ-ნაბიჯ მიუყვება მილის გზას დასავლეთისკენ. ამ ფილმში უბრალო მოსახლეობის მილსადენისადმი დამოკიდებულებაა ნაჩვენები. Continue reading

BIAFF 2013 დაიწო

DSCN7976

იმდენი ხანია, ბლოგზე პოსტი არ დამიწერია, საჭიროდ ვთვლი, შეგახსენოთ: მე ვარ ზურა ბალანჩივაძე, იგივე Zurriuss, 25 წლის. წელს საკუთარი სადაბადებისდღეო პოსტის დაწერაც კი ვერ მოვახერხე. იმიტომ, რომ დამეზარა. სამაგიეროდ, ვიმყოფები იქ, რაზეც ბოლო ერთი წელი გამუდმებით ვფიქრობდი. BIAFF 2013 დაიწყო. Continue reading